Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

              Ja, we gaan weer naar Marokko, alles is anders......okt.2017 - ....     

 

''Teken van leven'' (1) 11 okt.

Tijdens het laatste deel van de meest recente Marokkoreis hebben Emmie en ik elkaar via het wereldwijde web leren kennen en na inmiddels ruim een half jaar met elkaar te zijn opgetrokken kunnen we het nog steeds goed met elkaar vinden. Zo goed zelfs dat Emmie bedacht ook wel mee te willen met zo'n zwerftocht naar Marokko. Echter, 7 maanden vindt ze vooralsnog veel te lang, dus zal het wel beperkt blijven tot ca. 3 maanden en ze heeft ook meteen een escape bedacht voor als het haar niet bevalt, ze kan altijd en overal op een vliegtuig stappen en weer naar huis gaan. We zullen het wel zien, we hopen rond het eind van deze maand dan te vertrekken. Dat is dan net na het ''kraamfeest'' van Gertjan en Annelieke wegens de geboorte van Bob Johannes Wouter op 22 sept. j.l. naamgenoot en 9e kleinkind.
Emmie Kolijn is geboren in 1946, is al jaren weduwe en woont in Zwijndrecht, is ook wel besmet met een virus om te reizen, wat we inmiddels ook al uitgebreid deden, we waren zelfs o.a. al tot in Kroatië, een prachtige reis van 4500 km.

 

Link naar wat foto's ''onderweg'':

https://photos.google.com/album/AF1QipO6BdkdIU5eE6PeMUvIXODhB-VZpe7bh_nP5UEi

 

Of bekijk hier links een diashow, klik op de pijltjes rechtsboven voor vergroten.

 

Teken van leven (2) 5 nov.


Eindelijk dan een berichtje van ''onderweg''.
Op zondag 29 okt. vertrokken we dan voor weer een nieuwe zwerftocht.
Na overnachtingen op prachtige camperplaatsen in Givet aan de Maas, St. Imoges onder Reims, Sully aan de Loire, Châlus onder Limoges, Gaumont aan de Garonne en St. Pied de Port om vervolgens de Pyreneeën te overwinnen, waar we ook al weer de eerste pelgrims zagen ploeteren richting Santiago de Compostella met nog zo,n 800 km. te lopen, brrr.
Steeds hadden we wel prima weer, in zd. frankrijk zelfs wel dik 20 gr. en de reis verliep vlekkeloos over prima wegen door prachtige streken, steeds de tolwegen mijdend.
Inmiddels zijn we na een overnachting in Soria aangeland in Segovia en staan op een voor campers gereserveerde parking bij de plaatselijke ''Plaza de toros'', ofwel een arena voor ''stierenvechten'', maar gelukkig is dat zinloos martelen al enige jaren verboden. We maakten een uitgebreide wandeling door de oude stad met als absoluut hoogtepunt dat fabuleus mooie aquaduct, door de Romeinen gebouwd ca. 2000 jr. geleden, 813m. lang, het hoogste deel 28m. hoog. Hier moeten we het wel met aanzienlijk lagere temperaturen doen, was het hier vorige week nog 25 gr., nu nauwelijks 15 maar gelukkig wel droog en verderop in Andalusia wacht ons wel weer dik 20 gr.
Alles verloopt vlotjes, geen problemen met de camper, Lotje vermaakt zich prima en wij kunnen het goed met elkaar vinden, dus verder weinig te melden. 

Paar foto's ''Teken van leven'' (2)

''Teken van leven'' (3) 14 nov. 20
Rustig toerend door het mooie Spaanse landschap reden we ook weer door dat nationale park ''Monfrague'', waar we weer vele vale gieren zagen, boven op de rotsen in de zon en op thermiek daar boven zwevend.
Na een tussenstop op die mooie camping in Caceres bleven we 2 nachten in Puerto Gelves en ontmoetten daar natuurlijk Diana Harper(86!!) en gingen met haar boodschappen doen die we bij haar aan boord afleverden. De was doen was daar wat lastig, de wasmachine was kaduuk dus deden we dat maar met ons eigen machientje en probeerden daarna dat in de droger van de puerto te drogen maar dat lukte ook al niet, die heeft ook zijn beste tijd gehad.
Onderweg naar Algeciras zagen we honderden ooievaars overvliegen richting noorden om hun nesten weer op te gaan zoeken, helaas geen foto want we reden op de snelweg.
Na bij Cadiz de LPG tank te hebben gevuld deden we in Palmones nog wat boodschappen en kochten bij Carlos Gutierres de tickets voor de ferry en bleven slapen op de parking bij de winkels te midden van nog enkele tientallen andere campers.
De overtocht de volgende morgen naar noord-Afrika ging vlotjes, bijna geen wind dus weinig deining, wel zagen we tientallen dolfijnen naast de boot meezwemmen, soms prachtige pirouetjes draaiend. Bij de douane in de haven van Tanger Med verliep ook alles heel vlot, het was heel rustig en de bezetting van de ferry was ook minimaal en misschien was dat wel omdat het vrijdag was, bovendien was er aan boord zoals gebruikelijk al een Marokkaanse douanier die al reeds de paspoorten afstempelde, een mooie service die veel wachttijd bespaart.
Nog maar net in Marokko tijdens de eerste koffiestop werden we verrast door honderden hoog in de blauwe lucht op termiek zwevende vale gieren op weg, net als wij, naar het warme zuiden, een spektakulair gezicht maar wel heel erg hoog.
De eerste overnachting aan de ''overkant'' was weer op camping ''Al Boustane'' in Martil waar de gestage aftakeling nog steeds doorgaat, een paar jaar geleden werd al de helft van het terrein verkocht en inmiddels volgebouwd met appartementen voor zomergasten, nu was er al weer een deel af gesnoept. Van de douches werkten er nog maar enkele, bij de dames zelfs alleen nog koud water en alles nog steeds net zo slecht onderhouden als voorheen, niet zo verwonderlijk dat er nu nog maar een hand vol campers verbleef. Wel wandelden we heerlijk over de mooie boulevard en langs het strand, waar we meteen getuige waren van een prachtige visvangst. Men had een motorbootje heel lang net met een wijde boog in zee uitgezet en daarna met mankracht naar het strand getrokken, een spektakulair gezicht en uiteindelijk werd wel zo'n 500 kilo sardienen op het strand gebracht. Na nog een bezoek aan de markt konden we best goed slapen.
Vervolgens gingen we op weg naar Fes, eerst nog een eind langs die mooie Middellandse zeekust en een overnachting in Ouazzane en kwamen we daar maandag in het begin van de middag aan op de parking bij de ''Blauwe Poort''. De hele verdere middag slenterden we door de souk, aten gebakken vis met frieten en werden ongevraagd door een vlot babbelende Engels sprekende student door de smalle straatjes geloodsd, zelfs tot bij de leerlooierijen en ververijen, spektakulair maar walgelijk stinkend. Op enig moment wilden we wel weer terug en dacht die student dat we hem wel flink zouden betalen voor zijn ongevraagde diensten en toen hij niks had gekregen hoorden we hem nog wel iets roepen van ''Jewish people''....
Vanmiddag arriveerden we weer bij Hassan op zijn camping ''Amazigh'' tussen Ifrane en Azrou en werden weer hartelijk verwelkomd. Maar voor die tijd reden we nog even door naar het ''Fôret de Cédres'', het cederwoud ten zuiden van Azrou om nog wat makaken op de foto te zetten.
Wordt wel weer vervolgd.

Hier wat foto's van ''Teken van leven''(3)

Teken van leven (4)
27 nov. Abaynou (bij Guelmim)
Van Azrou vertrokken we verder naar het zuiden, richting Marrakesh, maar omdat we een hekel hebben aan lange afstanden per dag bleven we slapen bij een enorm stuwmeer net voor Khénifra welke als ''camperplaats Hinsali stuwmeer'' in ons systeem stond, dit was echter een grote open vlakte van alleen maar zand en stenen, goeddeels omringd door water, super rustig want er was verder niets of niemand te bekennen, behalve in de verte enkele lokale wandelaars. Net tegen donker echter verscheen er iemand op een brommer, stopte vlakbij ons, bekeek onze bus aandachtig en ging vervolgens uitgebreid mobiel bellen, met tot gevolg dat Emmie die aanvankelijk best wel enthousiast was over die plek, wat onrustig begon te worden en verkassen wegens het afgelegen en slecht begaanbare geitenpad in donker geen optie was, toch maar daar geslapen, maar wel onrustig. Natuurlijk gebeurde er die nacht niks verdachts en stonden we opgelucht op in de stralende zon op die wonderschone plek en het is dan net of het ontbijt dan ineens nog veel lekkerder is dan gewoonlijk.Vervolgens verbleven we 2 nachten op de prima camping ''Zebra'' van Paul, inmiddels zonder Renate, en bezochten de hele dag die beroemde ''cascades d'Ouzoud'', klauterden na het afschudden van een wel erg vasthoudende ''gids'' via smalle paadjes een niet gebruikelijke route en genoten van mooie uitzichten en ook nog meerdere makaken die daar leven, mede dankzij de toeristen.Daarna dus op naar Marrakesh, waar we na wat gesjacher een redelijk rustig plekje vonden, niet te ver van dat beroemde plein ''Jemaa El Fna'', waar we ons redelijk afzijdig hielden van die dierenkwellingen met aapjes, slangen en diverse vogels, want als je daar ''betrapt'' wordt bij het maken van foto's wordt je bijkans gelyncht als je niks betaalt. Op ons gemak slenterden we lange tijd door de soek, gingen weer terug naar de bus om Lotje uit te laten en wat te eten, waarna we weer naar dat plein gingen, wat inmiddels was omgetoverd tot één grote eetmarkt met vele tientallen eettentjes met van alles, van vis tot tajines en geroosterde schapenkoppen. Her en der groepjes muziek makende ''artiesten'' met altijd weer als je maar even bleef kijken wel weer iemand met een hoed om dirhams te vangen. Het was er super gezellig en zwart van de mensen en ook kon je op veel plekken meedoen aan allerhande listige spelletjes met, je raadt het al, altijd de bedoeling geld uit je zak te kloppen. De volgende morgen reden we een schitterende route met als hoogste hoogtepunt ''Tizi-N-Test'' op 2100m. in het hoge Atlasgebergte op een minicampinkje met dito douche, maar de thee bij de open haard bij de patron met de door zijn moeder gebakken koekjes was heerlijk. Was het in Marrakesh nog tegen de 30 gr., hier nog nauwelijks 10 gr. brrr, dus maar weer even lange broeken uit de kast gehaald.De afdaling daarop volgend was adembenemend, de beklimming duurde vele uren maar in nog geen uur waren we weer ''geland'' in de bewoonde wereld en was het dus ook weer dik 25 gr. In Taroudant vonden we weer een mooi plekje bij de stadsmuur en maakten een wandeling door de stad en gingen ons te buiten aan een gezellig terrasje met ieder een flinke cola, wat ons wel op omgerekend dik een euro kwam te staan.Dinsdag de 21e reden we naar Sidi Wassay, na eerst nog even die grote overdekte markt in Agadir te hebben bezocht om groente en fruit in te slaan, want dat vind je niet op of bij die camping. Daar was keus genoeg met honderden kramen met groenten en fruit. Op de camping ''Wassay Beach'' was het evenals bij de vorige campings uitzonderlijk stil, nauwelijks 10 campers waar er plek is voor dik 150. We bleven daar 4 dagen, maakten heerlijke strandwandelingen en de was moest ook gedaan, nog steeds telkens dik 25 gr. Om 's morgens brood te kopen bij de plaatselijke bakker moest je dat daags tevoren bestellen, maar dan was het ook nog warm en extra groot, en kostte daarom dan ook wel 2 dirham (20 ct.)Zaterdag verlieten we die mooie plek weer om in Sidi Ifni een plekje in te nemen op camping ''El Barco'', pal aan de boulevard langs het strand en konden volop genieten van de vele golfsurfers. Op zondag is er altijd een grote markt op het voormalig vliegveld van Sidi Ifni, ooit een Spaanse enclave, en ook weer volop heerlijk verse groenten en fruit en zelfs kalkoenfilet, ook heerlijk vers, tsja dat weet je zeker als die nog warm is.... Hier hadden we ons eerste geval van pech, bij het openen van de achterdeuren viel de linker deur wel erg scheef open, was van het bovenste scharnier de pen verdwenen. Op de markt konden we niks vinden voor reparatie, maar toen we op een terrasje van een restaurantje van een omelet berbère zaten te smullen raakten we aan de praat met een Engels sprekende Berber en vroegen hem om raad, waarop hij meteen op zijn fiets stapte en niet veel later terug kwam met een passende bout, superrr.Vandaag zijn we aangeland op camping ''De la Vallee'', een paar km. voorbij Abaynou, in the middle of nowhere, super rustig en ook weer maar enkele campers, zelfs geen Hollanders, wel kwam op de berghelling een herder met zeker 150 geitjes en enkele schapen voorbij met veel luid blèrende lammetjes. Morgen zwerven we verder, weer naar de Atlantische kust, Tan-Tan Plage.

Wordt wel weer vervolgd. 

 

Foto's ''Teken van leven'' (4)

Teken van leven (5)

 

Foum-Zguid, maandag 11 december
In Tan-Tan-Plage werden we met open armen ontvangen en Rachid was blij met de sinaasappelpers die we op zijn verzoek voor hem uit Holland meebrachten. We hadden bijna de hele camping voor ons zelf en het was ook daar heerlijk weer. We wandelden vaak over het mooie strand en zagen hoe men soms inktvissen bij laag water uit openingen tussen de rotsen ving en aten heerlijke gebakken vis in het dorp. We bleven daar een dag of drie en de door ons bereide saté van kalkoenfilet met conimex satésaus werd erg gewaardeerd, meerdere gasten schoven aan en het was super gezellig.
Na weer een overnachting bij Abaynou, wat zo mooi op de route ligt en en passant nog een bezoek aan de kamelenmarkt in Guelmim, waren we 4 dagen in Tafraoute op camping Tazka, ook weer zo goed als alleen. Meteen gingen we weer naar Ali, die in januari j.l. de bus had opgeknapt maar alle euforie ten spijt toch weer een paar lelijke roestplekken vertoonde, om verhaal te halen. Ali was niet blij en hij was met zijn maatje 2 dagen bezig alles weer netjes te maken en hadden wij mooi de tijd om door de straatjes van de soek te slenteren en op de wekelijkse markt onze groente- en fruitvoorraad weer aan te vullen.
Op woensdag de 6e dec. vertrokken we richting Tata, een adembenemend mooie route door de bergen, super rustig en een strakblauwe hemel, kon niet mooier...... Net voorbij een dorpje, zo klein dat er niet eens een moskee was, hoog in de bergen op zo,n 2000 m., werden we verrast door een hoop herrie rechtsvoor in het vooronder, meerdere rode lampjes en een plotseling omhoog vliegende temperatuur voorspelden niet veel goeds. In de berm bleek een riem het te hebben begeven die de waterpomp en dynamo moest aandrijven. Geen nood, het was nog maar net rond de middag en we zijn goed verzekerd, ook voor hulp bij pech, dus ik zou wel ''even'' d.m.v. ''Skype'' het alarmnummer bellen, echter voor het eerst tijdens deze reis in Marokko ter plekke geen internet, wel mobiel bereik maar te weinig saldo op mijn mobieltje. Na een 20 minuten kwam er zowaar een auto langs met een zelfs een beetje Engels sprekende dokter die voor ons een monteur opriep in de bewoonde wereld, die zou er na een half uur wel zijn, maar na 2,5 uur wachten werden we toch wel wat ongerust en gelukkig passeerde er een auto met enkele uitsluitend Arabisch sprekende werknemers van één of andere mijn wat verderop, die we met handen en voeten konden bewegen dan maar de politie te bellen. En ja hoor, binnen een half uur stopte een oude mercedes met twee agenten, één in uniform en zijn chef in burger. Met zijn telefoon belden we de hulpdienst in Nederland en na wat doorschakelen kregen we een perfekt Arabisch sprekende medewerker aan de lijn waarmee oom agent voor ons volstrekt onverstaanbaar doorgaf waar we stonden en opgehaald moesten worden. Die bergingswagen moest nog wel even uit Agadir vertrekken en zou er wel ongeveer 4 uur !!! over doen om ons te bereiken en het was inmiddels al bijna donker, en kóúdddd. En ja hoor rond 21.00 uur, eerder als verwacht, we zaten met de cv aan nog een potje te kaarten, verscheen uit het donker een voertuig met zwaailichten, vergezeld door die agent met uniform, maar nu in djellabaa waardoor we hem ook niet meteen herkenden. Meteen werd ons (meestal rijdend) hotelletje op die wagen getrokken en vertrokken we richting Agadir, 'opgevrolijkt' door keiharde Arabische muziek uit de autoradio. Na zo'n 20 km. stond oom agent ons nog na te zwaaien met het licht van zijn telefoon, onvergetelijk! Na talloze kilometers vaak smalle bergweggetjes en veelal langs diepe afgronden die we wegens de duisternis gelukkig niet konden zien, werd onze bus in Agadir voor de deur van het bergingsbedrijf weer op de begane grond gezet zodat we daar ook nog even in konden slapen, het was inmiddels half twee..... Om 8 uur werden we al weer op die wagen getrokken en daarna afgeleverd bij de Citroëngarage, waar we rond de middag weer als nieuw konden verder reizen, met dank aan NKC (Nederlandse Kampeerauto Club, afd. verzekeringen) en de Marokkaanse gendarmerie.
Omdat we inmiddels wel behoorlijk van de geplande route waren afgedwaald, sliepen we een nacht bij Taroudant en bij Taliouine en verblijven nu op een, alweer, lege camping in Foum-Zguid. Gisteren na de was aten we een heerlijke tajine bij Brahim die een restaurantje (Chegaga)runt in het centrum en omdat we elkaar al zo lang kennen, zijn we voor vanavond bij hem thuis uitgenodigd om ''couscous'' te komen eten, over gastvrijheid gesproken...
Verder alles dik in orde, morgen naar Zagora en misschien (eindelijk voor het eerst hier) even wat regen, inchallah.
Wordt wel weer vervolgd. 

Hier wat foto's van ''Teken van leven (5)''

Teken van leven (6)

Chmaâla, 7 jan. 2018,

even bijpraten hoor, want er is wel weer het één en ander gebeurd.
Zoals toen al geschreven gingen we eten bij Brahim en familie, authentiek Marokkaans in een steenkoud en kil huis, een tapijt ter grootte van de hele kamer op de vloer met alleen wat kussens. De couscous werd op een lage tafel gepresenteerd en traditioneel nam ieder wat ie wilde, al of niet met bestek. De vrouw des huizes had erg haar best gedaan en de couscous, niet ècht mijn favoriete maaltje, ging er vlot in bij het gezelschap en smaakte best wel lekker. We waren nauwelijks terug bij onze bus en Lotje op de camping toen Emmie zich al niet zo lekker voelde en dat veranderde al snel in ècht beroerd met overgeven en onbedwingbare diarree, een heuse voedselvergiftiging dus, helaas. Die ellende duurde wel zo'n 4 dagen en juist toen het met haar wat beter ging kreeg ik een flinke verkoudheid te pakken, hoesten en proesten, vooral 's nachts en wat natuurlijk niet uit kon blijven als je samen in zo'n kleine ruimte leeft, al snel waren we beiden behoorlijk beroerd en dat hield heel hardnekkig aan, mede door het plotsklaps veranderde weer, het leek hier wel Holland, zóóó koud.
Niettemin reisden we ''gewoon'' verder en genoten, weliswaar wat minder, toch van de mooie omgeving, de gorges van de Dadès en de Todra, lieten bij Garage ''Sahara'' een grote beurt aan ons hotelletje uitvoeren, incl. distributieriem en waterpomp die we zelf hadden meegebracht.
Een paar dagen verbleven we op camping ''Caravanserai d' Erfoud'', van waar we op zoek gingen naar fossielen in de woestijn, Merzouga bezochten met die beroemde ''gouden zandduinen'', een mooi museum bij Rissani en de mooie Afrikaanse muziek makende donkere mannen in witte gewaden in Khamilya.
Inmiddels waren we al weer op pad naar het noorden, moest ook wel want er werd nog meer kou en zelfs sneeuw voorspeld in de Atlas, brrr.
Ons plan was 2 maanden in Marokko te blijven en vervolgens Diana op haar 87e verjaardag op 22 jan. te verrassen in Puerto Gelves bij Sevilla en we hadden het uitstekend naar onze zin, echter, in Azrou, niet ver van Fez, besloten we dat het voor Emmie wellicht beter was vervroegd naar huis te vliegen, ze wil graag naar haar eigen huisarts want is nog steeds helemaal niet fit. Dus alles bij elkaar, hooguit 2 maanden in Marokko, voedselvergiftiging en behoorlijke griepverschijnselen en nog meer kou op komst deed ons dit samen besluiten en dat was simpel, ze kon de volgende dag al met Easy Jet vanaf Fez naar Eindhoven, wel erg abrupt maar toch wel het beste. Inmiddels vloog ze woensdag al terug en landde op Eindhoven in een stevige storm, maar alles ging goed. Ik blijf hier nog wel even en rijd rustig aan weer huiswaarts.
We waren maar net op tijd door die hoge Atlas, vrijdag en zaterdag in Azrou en Ifrane rond het vriespunt en sneeuw, tsja dat kan allemaal zomaar in Marokko. Nu sta ik weer op die verlaten camping in Chmaâla aan de Middellandse zee, wachtend op wat beter weer, gisternacht wat regen, gisteren veel wind en geen zon gezien maar nu weer volop zon en 19 gr., maar wel stil zo alleen met Lotje die zich overigens uitstekend vermaakt met het bij de bus vandaan houden van schapen, kippen, 3 muilezels en natuurlijk hier ook weer katten.
Met Emmie gaat het inmiddels gelukkig al wat beter, de duizeligheid en verhoging zijn verdwenen en het lukt weer om kleine beetjes eten en drinken ''binnen'' te houden.
Wordt wel weer vervolgd,
Wout&Lotje, en Emmie reist nu mee met ''Telegram''.
En onze foto's: https://photos.google.com/albums?hl=nl

 

Hier wat foto's van ''Teken van leven (6):

Teken van leven 7 (laatste)


Foz do Arelho, 4 febr. 2018.


Hierbij de laatste ''teken van leven'' van deze reis.

Inmiddels is Emmie al weer 4 weken thuis in Zwijndrecht, is nog steeds onder behandeling en krijgt binnenkort een maagonderzoek want is nog niet in orde, eet veel keren een klein beetje om alles binnen te houden, niet leuk!
Dagelijks hebben we regelmatig contact via ''Telegram'', waarmee we elkaar zelfs ook gratis kunnen bellen, alleen is daarvoor internetverbinding vereist.
Inmiddels zijn Lotje en ik in Portugal aangeland in Foz do Arelho, aan een mooie baai en strand, maar ook hier is de temperatuur veel lager als gebruikelijk, afgelopen nacht zelfs storm en regen....
Na die camping in Chmaâla te hebben verlaten reden we die prachtige kustweg -N16-, soms vlak langs de zee, dan weer hoog door de bergen met schitterende vergezichten. Echter een schurend geluid tijdens het remmen baarde mij toch wel wat zorgen, gelukkig kwamen we heelhuids op de camping ''Al Boustane'' in Martil, waar de patron voor ons een ''mecanicien'' liet komen, die vaststelde dat de remblokken van de voorwielen wel erg ver versleten waren, de linker zo ver zelfs dat de remschijf behoorlijk beschadigd was. Heb ook al even gevraagd wat dat wel moest gaan kosten, misschien moet ik wel gaan pinnen, maar alles bij elkaar zou dat ca. 1000 dh. worden, dus dat valt gelukkig erg mee, voor die prijs wil je niet door een vangrail de diepte in duiken, toch? Dus kwam na een telefoontje van de monteur iemand op een brommertje met de benodigde onderdelen, super geregeld, alleen jammer genoeg de verkeerde maat remschijven, maar een uurtje later waren er de goede en de volgende dag waren die remmen weer super.
Wel heb ik meteen een boze mail gestuurd naar garage ''sahara zagora'', waar ik altijd zo'n hoge pet van op had, daar had men mij bij de jaarlijkse grote beurt verzekerd dat die remmen in orde waren en ik geloofde dat natuurlijk. Van Abdul en Mohamed kreeg ik nooit antwoord, wel heb ik meteen hun stickers van de bus verwijderd, grrrr.
Op 13 jan. verruilden we Marokko voor Spanje en omdat we een afspraak met Diana in Gelves hadden om haar op de 22e te komen feliciteren met haar 87e!!! verjaardag, bleven we die tussentijd in Andalusië rondzwerven en stonden een week met lekker weer op een mooie camperplaats vlakbij zee in Rota, niet ver van een vliegveld waar we een Amerikaans toestel laag over zagen vliegen, tsja, die Trump moet natuurlijk alles en iedereen overal wel goed in de gaten houden....
Het weerzien met Diana was natuurlijk geweldig, ondanks haar teleurstelling dat Emmie al thuis zat, maar het was toch wel gezellig.
Daarna, zoals gebruikelijk een paar dagen naar de camping in Cacéres in Extremadura om o.a. weer de was te doen, en na de berichten over het Hollandse weer zijn we nog maar even de Portugese grens over gereden, wat een mooi land is dat zeg, als je de tolwegen maar weet te vermijden.
Na Portalegre, Castelo de Vide, Abrantes en Vila Nova da Barquinha aan de Taag staan we nu dus bij Foz de Arelho, om op het wereldwijde web te lezen dat het in grote delen van Marokko extreem koud is, tot -10 gr. en veel sneeuw, ja het kan verkeren!
Buiten de teleurstelling van de vervroegde terugkeer van Emmie, hadden we een geweldige reis door mooi Marokko, maar moet er wel meteen bij vermelden dat het tijdens die vorige 7 Marokkoreizen altijd aangenamer weer was met aanzienlijk hogere temperaturen.
Nu zwerf ik met mijn trouwe Lotje rustig aan naar het noorden, hopelijk met het voorjaar mee, ga me niet haasten en hoop nog wat te genieten van mooie gebieden.

Wordt niet weer vervolgd,


Wout&Lotje, en Emmie reist nu mee met ''Telegram''.


En voor meer foto's: https://photos.google.com/albums?hl=nl

 

 

Hier wat foto's van ''Teken van leven (7)