Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

                               Onze trouwe LOTJE

Onze onafscheidelijke metgezel is een raszuiver "Markiesje", geboren op de 6e van de 6e van 2006, ze heeft 5 pups groot gebracht van "Spetter", en op 15 juli 2011 werden ze zelfs de trotse opa en oma van zes mooie kleindochters van Sterre en Zicco. Inmiddels, okt. 2013, werd ze ook al overgrootmoeder van 2 reutjes en 3 teefjes en is inmiddels ook al over-overgrootmoeder.

Ze is een erg intelligent hondje, dat zonder te kunnen praten feilloos duidelijk weet te maken wat ze op sommige momenten wil. Ze is net als wij, ook gek op reizen en weet zich overal te vermaken en sluit overal meestal snel vriendschap met andere honden. Ze is stapel dol op water, maar zwemmen vindt ze nou net te ver gaan. Als we rijden ligt ze heerlijk achterin op zachte kussens, veilig aan een tuigje. 's Nachts ligt ze in haar mandje aan ons voeteneind, aan dat zelfde tuigje, ze moet natuurlijk wel haar plaats weten, want het liefste zou ze wel bij ons in bed willen.

 

                                  Geen doorsnee leventje hoor!!!

               Klik op de pijltjes rechts voor grotere foto's.

Geen doorsnee leventje?

Ik heet Lotje en ik woon met míjn Mensen, Wout en Anja, in een leuk huis met een grote tuin in de bossen bij Rucphen.

En er word gezegd dat mijn leventje anders is dan dat van de meeste Markiesjes?!

Nou, ik vind het heel gewoon dat we 's zomers in dat huis wonen en dan een maand of zeven met onze camper op reis gaan.

Ik vind reizen heel leuk en spannend. Ik ontmoet vaak aardige hondjes en dan mag ik met ze spelen.

De meeste Franse hondjes mogen van hun baasjes niet met andere hondjes kennismaken, laat staan dat ze mogen spelen. Raar hoor, hondjes vinden dat bijna altijd leuk. Gelukkig komen we niet alleen Franse hondjes tegen, maar ook Duitse, Italiaanse, Spaanse, Belgische en Hollandse en zelfs een heel leuk Deens reutje. Van zijn Baasjes heeft mijn Vrouwtje begrepen dat rijden in een scootmobiel hardstikke fijn is - ook voor het hondje! - .

We zijn helemaal langs de Oceaan (België, Frankrijk, Portugal, Spanje) naar het Zuiden gereden. Dat was de eerste reis met onze eigen VW T3. Ik was toen nog geen jaar oud en vond alles reuze interessant en opwindend.

De volgende reis ging door Italië en toen zijn we ook een hele tijd op een eiland (Sicilië) geweest. Dat was heerlijk, want we stonden bijna steeds langs een strand. Dan mocht ik in zee spelen met schelpen of stukjes hout die m'n Mensen erin gooiden en ik eruit mocht vissen.

Zwemmen vind ik niet fijn, maar met m'n pootjes door de golven spetteren is geweldig. Of met m'n kopje onder water om zo'n schelpje of stukje hout te pakken.

Ik heb daar een lief vriendinnetje ontmoet dat heel erg op een Markiesje leek. We hebben vaak en lang met elkaar gespeeld.

Maar ik ben ook aangevallen door een grote, kwaaie hond. M'n Baasje en ik liepen langs een slagerij en toen kwam die engerd grommend en snauwend naar mij toegestoven. M'n Baasje en die slager schreeuwden heel boos naar dat beest en gelukkig droop 'ie af.

Ik heb daar ook een lieve, leuke Greyhound-achtige reu ontmoet. We speelden samen in een rivier die daar in de zee kwam. Het water was lekker warm en heel helder.

De derde reis ging naar Turkije. Maar het is daar in de winter net als in Holland, nat en koud en er waren bijna geen campings open. De natuur was wel heel mooi, vonden Wout en Anja, en we hebben fijne wandelingen gemaakt en heel lieve, hartelijke mensen ontmoet.

Zoals aan een prachtige baai waar in het weekend hele families (wel vier generaties!) kwamen picknicken. Mijn Mensen werden heel nadrukkelijk uitgenodigd mee te komen eten en drinken. Ik mocht, toen bijna alles was opgegeten, er ook bij komen en toen moesten we allemaal op de foto!

De winter daarna waren er geen voorbereidingen. Dat is voor mij anders het sein dat we binnen niet al te lange tijd weer zullen gaan reizen.

Maar eind 2008 gingen we op 'reuen-jacht'. Ik mocht een nestje gaan krijgen en dus eerst een lieve, leuke vader voor mijn pups en aantrekkelijke 'lover' voor mij gaan zoeken. De eerste knul die we bezochten vond ik hardstikke leuk. De tweede had ik al eens tijdens een Markiesjes-wandeling ontmoet en toen hadden we fijn gespeeld en ik vond hem nog leuker dan die eerste.

De dag na Kerst werd onze liefde bezegeld en eind februari van het volgende jaar kreeg ik vijf lieve pups! Mijn Mensen en ik hebben heel erg van die 'kraamtijd' genoten en de pups groeiden voorspoedig op. De pups kregen fijne Baasjes, hoewel één teefje weer even bij ons terugkwam omdat haar tandjes niet helemaal stonden zoals dat hoort en ze een paar bruine haartjes op haar pootjes had. Maar haar nieuwe Baasjes waren en zijn heel blij met haar. En zij komt bijna elk jaar bij mij logeren als haar Mensen met vakantie zijn. En daar genieten we alletwee erg van.

Toen alle pups waren verhuisd kwamen er toch voorbereidingen en deze keer gingen we naar het Noorden.

Daar lag op veel plaatsen nog sneeuw en ik vond het geweldig om met mijn Baasje daarin te spelen.

We hebben heel veel vogels gezien die je bij ons niet ziet en m'n Mensen hebben een paar keer met een boot een excursie op zee gemaakt.

Ik pas dan op de bus. En dat is heel verantwoordelijk werk. Helaas val ik meestal lekker in slaap! Maar als er onraad zou zijn ....... kan ik vreselijk hard blaffen!

Er lopen daar in Noorwegen vaak schapen los door de bergen en soms ook over de weg. Ik vond dat nogal gevaarlijk. Dus probeerde ik ze te waarschuwen door hard te blaffen. Ze trokken zich er niets van aan.

Aan het eind van de zomer gingen we alweer op reis. Nu naar het Oosten (Kroatië) en we hebben een fijne tijd gehad. Het was daar nog heel lekker weer en m'n Mensen hebben zelfs in oktober nog in zee gezwommen.

Ik heb daar op een camping een vrolijke reu ontmoet die wel een beetje op Spetter, de vader van m'n pups, leek. Hij liep daar los rond en ik mocht dan ook even los om met hem te rennen en spelen.

Eigenlijk ontmoeten we op elke reis wel een hondje dat best een Markiesje zou kunnen zijn!

En ik dacht nog wel dat Markiesjes heel bijzondere hondjes waren?!

Ons einddoel is nu al vijf jaar Marokko. M'n Mensen vinden dat een schitterend land met een heerlijk klimaat, lekker warm en veel zon, en Marokkaanse Mensen zijn heel hartelijk en gastvrij.

Over dat klimaat moet ik wel eerlijk zijn, want de laatste reis begon met heel veel regen en daardoor waren er bijna overal heftige overstromingen. Dat is heel erg; wegen en bruggen die door het water worden weggespoeld en huizen worden soms ook meegesleept. Met alles wat erin staat!

Wij mochten toen niet op een camping aan zee gaan staan, maar moesten naar een terrein dat veel hoger ligt, vroeger een vliegveld, en daar stonden nog veel meer campers. M'n Baasje en ik gingen iedere dag kijken hoe het ervoor stond en dat was niet best! Er kon niets en niemand de stad in of uit! Er dreigde een tekort aan eten en drinken en benzine voor de bewoners. Wij en andere camperaars hebben altijd wel voor een paar dagen 'noodvoorraad', dus dat was geen probleem. Via een restaurantje konden wij stroom krijgen/kopen. Na vijf dagen was er een noodbrug gemaakt en konden we verder.

Op een volgende camping zag ik weer verschillende hondjes; we kwispelden vrolijk naar elkaar. Behalve naar een jonge Mechelaar! En m'n Mensen groetten ook die man niet. Die vond het wel 'stoer' dat zijn hondje heel agressief deed tegen ieder ander hondje. En zelfs tegen mensen! Bah, stom van zo'n minkukel van een baas!

Gelukkig zijn de meeste mensen die m'n Mensen en ik ontmoeten aardig en ze vinden mij erg lief.

Dat ben ik ook.

Zelfs sommiige Marokkanen durven mij te aaien als ze werd verteld dat ik al had gegeten en ze dus niet zou opvreten. Hà, hà! Het gebeurde ook wel dat Marokkaanse kindertjes mij heel voorzichtig wilden aaien. Ik ga dan direct op m'n ruggetje liggen zodat ze me over m'n buikje kunnen aaien. Heerlijk!

Er was zelfs een Marokkaanse herder met een grote kudde Dromedarissen, die mij wel wilde ruilen voor een jong Dromedarisje! Hij zag het helemaal zitten; ik als herdershond! M'n Mensen wilden daar natuurlijk niks van weten.

En ik ben ook geen 'trekhond'. Er waren soms Marokkanen die stomverbaasd van hun brommertje stapten om ons aan te staren; ze dachten dat ik mijn Vrouwtje in haar scootmobiel voorttrok! Ik ben wel sterk, maar toch niet zo sterk dat ik ze vooruit zou kunnen trekken door het mulle zand!

Na het Markiesjes Weekend, gaan we in oktober weer op reis. Eerst naar Portugal en dan naar Diana (in Gelves bij Sevilla) met Nelly. Nelly is een vondelingetje en Diana een lieve, oude, Engelse dame die daar op haar boot woont. Mijn Mensen en ik vinden Diana en Nelly erg aardig en we willen dan een paar dagen op de camperplaats aan de haven blijven. Daarna steken we over naar Marokko.

'Lieve likjes' van Lotje en groeten van Wout en Anja

 

Door Anja in augustus 2015 opgeschreven en is gepubliceerd in "Markiesjespost" van september 2015, ze heeft dat nog in het ziekenhuis kunnen zien. 

 

                                                Lotje 10 jaar!!

Op 5 juni 2016 vierden we de 10e verjaardag van Lotje met een reunie in de Brabantse bossen. Op één na waren er al haar kinderen, een paar kleinkinderen en een achterkleinkind en Spetter, de vader van haar kinderen, samen met hun baasjes en vrouwtjes. Dat het gezellig was hoef ik je niet te vertellen, superrr!!!

 

Groot feest op haar 10e verjaardag.

 

Lotje als model

 

Dit schilderij kreeg Anja nog in het ziekenhuis van Joke en Martin, ze straalde, zóóó blij was ze er mee.