Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

                          Ik vertrek:          6e Marokkoreis

Ja, heb er lang over nagedacht, maar ga toch in de winter de warmte van het zuiden weer opzoeken, zie het helemaal niet zitten de hele winter hier in m'n uppie koukleumend te moeten doorbrengen. 't Zal heel anders zijn, zal er aan moeten wennen en het ergste lijkt me wel dat ik 'onderweg' dikwijls uit moet leggen waarom ik alleen maar samen met Lotje ben....Vergeet niet dat bij we bij elkaar al wel anderhalf jaar 'woonden' in Marokko en daar heel veel lieve mensen leerden kennen. Hoop wel dat dat gevoel van verdoofdheid uiteindelijk zal verdwijnen, hoop dat wat afwisseling in andere streken daarbij helpt, denk ca. 27 of 28 okt. a.s. te vertrekken, en ben er zeker van dat Anja het zo gewild had.

 

                                Verslag van de 6e Marokkoreis

 

Bekijk hier de foto's

Klik op de pijltjes om te vergroten

 

Donderdag 29 oktober Reims.

 

Dinsdag 27 okt. na de koffie bij buurman George (collega weduwnaar) vertrokken we naar Steenwijk, niet echt op de route maar op een onbedachtzaam moment had ik daar eerder een afspraak voor gemaakt bij die geweldige mensen die we in Marokko hadden leren kennen en belofte maakt schuld. Het was erg gezellig en we konden in de tuin in ons eigen hotelletje overnachten.

De volgende stop was in Herk de Stad, vlakbij Hasselt, min of meer een vaste overnachtingsplaats voor ons, op zowel heen- als terugreis, een rustige plek, vlakbij een mooi wandelpark 'Olmenhof', aansluitend op een geweldig mooi beukenbos.

Donderdag meteen maar een flinke afstand afgelegd langs die eindeloze herfstgekleurde champagnewijngaarden tot in Reims en staan nu na een wijde boog om Parijs op die mooie plek in Sully aan de Loire waar we morgen zeker een flinke wandeling gaan maken naar dat mooie kasteel.

Gelukkig ben ik wel met mijn nieuwe 'Bose' luidsprekers, aangesloten op mijn laptop, die maken van ons hotelletje op wielen een heuse concertzaal en maakten de laatste paar avonden zonder internet toch wel weer aangenamer. Geen internet voelt 'onderweg' meer als een soort van amputatie, ofwel een niet te missen soort van verslaving. Gelukkig lukte het in Reims bij Orange mijn in het voorjaar gekochte simkaartje weer op te waarderen voor de duur van het verblijf in frankrijk. Om het adres te vragen van een Orange vestiging ging ik naar de tourist-info, pal naast die grote cathedraal, op twintig minuten te voet vanaf een aardige camperplaats waar ik Lotje in de bus achter liet. Daar wees die vriendelijke dame mij de weg, en moest verder de tramrails volgen, dus zo gezegd zo gedaan, maar na drie kwartier nog geen Orange winkel te bekennen. Dus maar weer terug langs die tramrails en vlakbij de cathedraal aan een buiten pauzerende rokende bouwvakker nog maar eens de weg gevraagd. De een beetje engels sprekende beste man zocht meteen in zijn iphone (als die al zo heet) en zowaar, het was niet ver weg, ik moest de tramrails maar volgen....de andere kant op....Gelukkig was dat ook wel weer een route naar de camperplaats! Daar zorgde de franse buurman camperaar voor het nodige lawaai door een aggregaat te gebruiken voor zijn stroomvoorziening, brrrr, maar gelukkig ging die al weer snel uit.

Die grote leegte maakt alles zo anders, een dag duurt ineens zóóóó lang, dus maar wat langer blijven rijden en wat eerder naar bed, en dat dunne dekbed waar we het samen altijd lekker warm onder hadden was nu wel te dun en te koud, gelukkig had ik nog een dikkere meegenomen, ja, ruimte te over....

 

5 november 2015 Caceres, Extremadura.

 

Na Reims flink doorgereden, sliepen op een acsicamping in Avanton, want het werd wel weer tijd voor een hot shower, waar nog wel één ander stel uit Engeland met caravan verbleef, maar geen wonder, die camping sluit over een week voor de winterstop.

In Bergerac aangekomen, meteen korte broek en korte mouwen opgezocht, 20 gr. geen wolkje te bekennen en geen wind, dus om een uur of 4 een stoel naar buiten en een lekker koud bokbiertje van Janneke, of anders was het van Gertjan, genuttigd na een heerlijke wandeling met Lotje door dat mooie park vlakbij en tot wel 5 uur in de zon gezeten.

Wilde 's avonds wel internetten, maar helaas, door heftige updates was mijn hele tegoed verdampt, dus meteen 'automatische updates' uitgeschakeld en vandaag dus maar opnieuw bij Orange opgewaardeerd.

Nu, maandag, na een mooie route door de 'vignobles de Bergerac' aangekomen in Villeneuve de Marsan, niet koud maar een akelige harde wind, zelfs op veel plaatsen takken op de weg, vanavond zelfs wat regen, dus morgen maar weer warmere kleren en op weg naar St. Pied de Port, aan de voet van de Pyreneeën. Het is overigens altijd weer verrassend welke routes Gerrit Garmin tevoorschijn tovert als je de tolwegen hebt uitgeschakeld, veelal prachtige landelijke weggetjes waar Anja zo verzot op was, maar ook veel dorpen en altijd weer die vele, erg verrekt vele rotondes die ze denk ik in frankrijk hebben uitgevonden.

Maar ook dat alléén eten, dat is wel zóóó ongezellig, vanavond verse snijboontjes met saucisse de Toulouse, komkommersalade en een yoghurtje toe, maar met elkaar was dat toch wel véél gezelliger en als ik dan geluk had zei Anja ook nog: "Het was weer héél smakelijk"....

Dinsdag, al rond de middag in St. Pied de Port, geen aantrekkelijke camperplaats om langer dan een nachtje te staan, dus meteen maar door de Pyreneeën naar Spanje, waar in de buurt van Logroñes een mooie nieuwe camperplaats ons een prima rustig plekje bood.

De doortocht over die bergen ging overigens moeiteloos, het was er bijna uitgestorven, zo rustig, maar het was wel somber weer en dan is het net of die geweldige uitzichten grotendeels verdwenen schijnen te zijn, dus deze keer nog geen foto's, ook niet van die drie prachtige, voorlopig aan de jagers ontsnapte reeën op een net gemaaid maïsveld, die waren te snel weer weg. Wat ook opviel is dat de maïs bij ons wordt gehakseld en wordt bewaard als wintervoer voor de koeien, hier worden alleen de maïskorrels er uit gedorst, zal wel voor die varkens zijn waarvan de hammen in deze regio wereldberoemd zijn, en de rest blijft op de akkers achter.

Als de weerprofeten gelijk krijgen, ziet het er goed uit, vanaf vrijdag in Extremadura in Caceres 20gr. en daarna nog wat hoger, we gaan die kant op en zien er erg naar uit.

Inmiddels woensdag aangekomen in Segovia na een behoorlijk lange rit, deels langs de "Camino de Santiago", en zag inderdaad meerdere pelgrims, veelal alleen, met het hoofd gebogen en gebukt onder een altijd te zware rugzak maar wel altijd met een lange stok. Ze hadden nog wel even te gaan hoor, bij Logroñes zag ik dat het vanaf daar nog 650 km. was, petje af hoor!

Hier bij aankomst in Segovia eerst een serie foto's gemaakt van dat indrukwekkende aquaduct, rond 2000 jaar geleden door de Romeinen gebouwd, zonder flauwekul van cement of zo, 'gewoon' met los gestapelde stenen en wel 28 meter hoog en 813 meter lang en ook nog met die ronde bogen er in, en dan stroomt daar boven ook nog water door, héél bijzonder, een bijna wonder. Vorig jaar was ik daar ook te voet heen maar vergat mijn camera....

Vandaag weer een lange rit, maar het was een prima route met het laatste deel natuurlijk weer door een nog steeds groen Extremadura en dat mooie park 'Monfraque', en al die gieren waren er nog. Staan nu op de camping van Caceres, eind van de middag zelfs buiten bij 20gr. nog een bokbiertje genuttigd. Zal hier nog wel een paar dagen blijven, ook de was moet nog gedaan....

 

 

Lees hier alles over Romulus en Remus: https://www.google.es/url? De stichters van Rome.

 

Vrijdag de 13e, Martil.

Vrijdag 6 nov. 3 keer een was gedraaid, veel gaat er niet in dat kleine machientje, en die draait ook maar 15 minuten, dus eerst met wasmiddel, dan alleen spoelen en dan weer 15 min. met wasverzachter spoelen en daarna met de hand wringen, heb ik van Anja geleerd, maar ik ben er nog steeds blij mee, en het meeste was 's avonds al droog. Verder lekker van het mooie weer genoten.

Ma. 9 nov. vertrokken naar Gelves via die mooie Ruta del Plata. In Gelves volgde een emotionele hereniging met Diana, waar Anja zo op gesteld was. Hier was het zo mogelijk nog warmer, dronken samen een wijntje achter de bus in de schaduw, zo warm was het er. Zij heeft ervaring, is al elf jaar weduwe, dus eigenlijk niet veel woorden....De Wifi was hier letterlijk niet om over naar huis te schrijven, maar even naar de receptie lopen loonde wel de moeite, kon i.i.g. de berichten binnen halen om dan later, weet niet waar en wanneer, wel weer te beantwoorden. Dinsdag, zoals altijd als we hier waren, met Diana boodschappen gedaan, dan kan ze vooral de zware dingen voor langere tijd aan boord halen. Woensdag weer afscheid genomen en na de gebruikelijke vulling van lpg onderweg bij Los Barrios en de laatste 'Europeese' boodschappen in Palmones en een ticket kopen bij Carlos en zijn dochters, staan we klaar op die parking voor de overtocht morgen, donderdag om 10 uur, en dat is vanaf hier maar ca. 20 minuten.

Donderdag de 12e, veilig en zonder problemen overgevaren naar noord-Afrika, voor Lotje niet zo leuk, ze moest alleen in de bus blijven op dat donkere autodek, voorheen bleef Anja altijd stiekum bij haar, ik kon dat nu juist niet, moest boven zijn want daar was, zoals gebruikelijk op deze overtocht, een Marokkaanse douanier die al vast paspoorten controleerde en stempelde. De overtocht ging vlotjes, de zee was kalm en na 2 uur waren we al in een ander werelddeel. Na de Dirham-pinautomaat en een tankstop staan we nu weer op camping ''Al Boustane'' in Martil en gezien het heerlijke weer en de strandboulevard dichtbij, zullen we hier nog wel even gaan wennen aan Marokko. Ook even wat fruit kopen op de markt en de kapper bezoeken met dat mooie snorbrommertje is wel het toppunt van luxe.

Een noviteit bij deze reis is dat op internet BVN (Het Beste van Nederland) als proef dagelijks actuele tv. programma's laat zien, kon zelfs afgelopen weekend studio voetbal zien, terwijl dat op ''uitzending gemist'' wegens uitzendrechten niet te zien was, bovendien is de beeldkwaliteit vele malen beter dan ''uitzending gemist'' van de NOS.

 

Zat. 21 nov. Sidi Wassay.

 

Ook Spotify werkt hier nu ook, was vorig jaar niet, wel prettig met oneindig veel mogelijke muziek, heb ik gelukkig niet voor niets die Bose luidsprekers geïnstalleerd voor concertkwaliteit.

De clementines zijn gelukkig niet meer zuur en ook niet te duur, 3 dh. per kg. ( 29ct) en de kapper moest zelfs 30 dh. kosten, maar leverde wel topkwaliteit, was begin september voor het laatst geweest, kun je nagaan, was wel wat werk.

Na 4 heerlijke dagen in Martil in één keer naar Mohammedia gereden, wel over tolwegen want dat gaat vele malen sneller en die zijn hier helemaal niet duur.

Camping Ocean Blue bestaat nog steeds, inmiddels ingeklemd tussen nieuwe appartementen, maar hoe lang nog?

Van Mohammedia naar Aourir bij Agadir was wat te hoog gegrepen v.w.b. afstand, maar in Ounagha (Ounara) vonden we een heerlijke camping, een oase van rust aan de rand van dat dorp.

Braaf schillen bewaard voor de ezelzak, gaf die aan die boer bij Sidi Kaoki die juist een schaap in de tas op de rug van een ezel propte, maakte een paar foto's en wilde daar ook nog wel wat dirhams voor hebben, mooi niet dus.

 

 

Aourir, toch maar onderweg weer een tajine gekocht, niet eens afgedongen, 2 euro's. Hartelijk welkom op die mooie rustige, bijna Europees aan doende camping.

Vandaag, woensdag, wel 25 gr. dus de was droogde heel snel, ik mocht die niet eens van de waslijn halen, werd door de vrouw van de campingeigenaar gedaan en kreeg alles keurig opgevouwen terug, superrr! Morgen weer gauw verder, hier moet je voor de wifi naar receptie of restaurant want voor Maroc Telecom is het hier te afgelegen.

Na nog wat boodschappen bij de Marjane in Agadir werden we hartelijk ontvangen in Sidi Wassay, erg rustig. 's Avonds voor de laatste ronde met Lotje miste ik al een sandaal, liet die altijd buiten staan, blijkt de nieuwe campinghond, overigens een heel lief beest die we vorig jaar nog als puppy zagen leren te lopen, de vervelende gewoonte heeft overal nog buiten staand schoeisel te jatten en het ergens veel verder weer achter te laten. Het is hier uitzonderlijk stil, maar 5 of 6 plaatsen bezet van de ca. 175. Hier kwamen we op alle eerdere Marokkoreizen, dus zijn hier een beetje kind aan huis. Nog steeds onbewolkt en boven de 20 gr. en gelukkig nu niet te veel wind, want dat is hier wel heel vaak het geval.

Alleen dreigt er een probleem met onze bus, op weg hier naar toe ging er al een lampje branden van te weinig koelvloeistof, gebeurde vorig jaar ook al eens, dus met een halve liter water was het peil weer in orde. Echter, 's avonds in de luwte van de cabine onder het genot van de laatste zonnestralen en een wijntje natuurlijk, zag ik telkens druppels vallen onder de motor en nader onderzoek wees uit dat het expansievat inmiddels al nagenoeg leeg was. Morgen komt er een mecanicien, we zullen zien en hopen dat het meevalt. Verder proberen we er maar het beste van te maken, 't is niet anders maar niet altijd even makkelijk.

 

 

Dus die radiateur er uit voor reparatie

 

Ruim 4 weken en dik 4500 km. verder:

Sidi Ifni, 27 nov.

Vandaag, maandag de 23e dus, uiteindelijk toch de radiateur gerepareerd, gisteren kwam er niemand opdagen,  zaterdag of zondagmorgen zou die mecanicien komen, maar mooi niemand, zelfs geen berichtje of zo. Dus maandagmorgen dat campingmanneke verteld dat ik me beduveld voelde en als er om 11 uur niemand was, die ook niet meer hoefde te komen, dan belde ik wel mijn eigen hulpdienst. Prompt om 11 uur kwam een R4tje langszij met een monteur en zijn baas, de één om het werk te doen, de ander voor de dirhams, direkt werd vastgesteld dat de radiateur lek was, dus die werd er meteen uitgehaald, ca. een half uur werk, en die ging mee naar hun werkplaats in Massa, ca. 15 km. verderop. Om 17,00 uur waren ze weer terug met gerepareerde radiateur en na een uurtje tijdens een bijna storm, zat alles weer op zijn plaats en proefgedraaid, zo te zien vakwerk geleverd. Vroeg wat dat ging kosten, met een liter motorolie, was ook nodig, en nieuwe koelvloeistof, alles voor 600 dirham, dus zei ik meteen ''dat doen we natuurlijk niet hè'', .........en gaf hun 700 dirham, zóóó blij was ik dat het voor zo'n prikkie gefikst was en zij waren ook blij.

Nog steeds is het hier stralend weer, met weinig wind, behalve die maandag, toen was het heftig, bijna storm. Had die middag Peter en Annette op visite, we kenden elkaar van 4 jaar geleden van dezelfde omgeving, erg gezellig, maar moest wel binnen, maar ruimte genoeg, had recent de bijrijdersstoel draaibaar gemaakt.

Gisteren een flinke strandwandeling gemaakt, heerlijk, en Lotje was weer helemaal in haar sas, dolde door het zand, rende langs de vloedlijn, joeg kindertjes de stuipen op het lijf, ging achter de meeuwen aan, kortom is weer helemaal de oude en had het geweldig naar haar zin en was de rest van de dag uitgeput en in diepe slaap.

Vandaag, donderdag, de huishouding bijgewerkt, beddengoed gelucht, gestofzuigerd, ruiten ontdaan van zand en zout enz. geskyped met een paar mensen, dat gaat steeds beter. Morgen weer verder, richting Sidi Ifni.

Vrijdag probleemloos Sidi Ifni bereikt, mooi plekje ingenomen op camping ''Sidi Ifni'' waar we vorig jaar wegens noodweer niet terecht konden, bizar genoeg pal naast het spoor van de toen totaal ontspoorde rivier die enkele campings nagenoeg weg vaagde. Meteen even oude bekenden opgezocht op de hier naast gelegen camping ''El Barco'', Louis en Rita, die hier altijd overwinteren. Louis heeft intussen ook nog eens longkanker overwonnen...., proficiat!

 

Surfer in de schemering afgepeigerd weer terug.

 

Abeino, 5 Dec. 2015, voor julle pakjesavond!

Ontmoette hier in Sidi Ifni ook weer Peter en Annette, gezellig! Voor onze deur deze keer meerdere mooie vogels, als Lotje die niet meteen weg joeg. Zondag was er de gebruikelijke grote markt op dat voormalig vliegveld waar we een jaar eerder tijdens die zondvloed 5 dagen moesten blijven, maar nu is alles weer als vanouds. Kocht een paar glazen, heb er al 2 gebroken, een kilo kalkoenborstfilet, in 4 porties waarvan 3 voor de diepvries, super vers, want die was nog warm zelfs! Verse groenten, fruit en eieren, dus weer voorraad genoeg voor de komende dagen. Achteraf bleek dat we heel dicht bij de uitgang van het stadsriool naar de zee stonden, en als de wind naar ons blies was dat niet echt prettig, dus vertrokken we dinsdag naar Abeino, Camping ''de la Vallée'',niet ver van Guelmim waar we al wel 10 keer eerder waren. Daar was het echt super, rustig, 25gr. en niet te veel wind. Dus aan het eind van de middag die speciale Schotse whisky van Frits en Marriëtte aangebroken, want dat mocht pas als ik ''ergens nergens'' zou zijn, nu dus. Moet er wel bij vermelden dat ik, zover ik nog weet, nooit whisky puur heb gedronken, bang als ik was dat ook nog lekker te gaan vinden! Dus dat viel me wat tegen, maar bewaar die wel, er komt vast nog wel weer een goed moment om dat opnieuw te proberen. Hier weer heerlijk gedouched, mede dankzij de eigen douchekop, die van hier was nagenoeg verstopt, zoals zo vaak wegens dat lokaal vaak niet al te zuivere water.

Kan ook nog steeds niet wennen aan die overweldigende leegte waarin we elkaar zo vreselijk definitief niets meer kunnen vertellen, terwijl het ook hier ieder moment wel zou lijken te kunnen. Ook altijd die lege stoel is heel deprimerend, maar die niet buiten zetten zal ook niks uitmaken, denk ik.

Wens jullie een gezellige Sint Nikolaasavond, verwacht dinsdag of zo naar Tan-Tan Plage te verkassen, camping ''Ekinoks'' met weer goede oude bekenden.

 

Dinsdag 15 dec. El Ouatia (Tan-Tan Plage)

Onderweg naar hier toch weer belazerd door die politie bij Tan-Tan, eerst proberen ze het bij een stopbord, als je daar niet voor het bord stopt kost je dat 700! dh. vervolgens bij die beruchte rotonde, waar de regels intussen zijn gewijzigd, (lees maar na, 3e Marokkoreis), nu, net buiten Tan-Tan ter hoogte van dat vliegveld, mag je afwisselend 60 en dan weer 80 km. per uur rijden, we hebben alle tijd dus houden steeds 60 km. aan, maar toch werden we staande gehouden wegens 77km. p.u. , geen enkel bewijs, één zo'n snurker stond achter een verkeersbord met zo'n lasergun, had natuurlijk gezien dat ik alleen was, dus ook geen getuige, gaf d.m.v. zijn mobieltje door aan zijn collega,s verderop dat die toerist wel 77km. p.u. reed, absoluut nonsens, geen foto of zo, volstrekte willekeur, maar wel 300 dh. (30 Euro) en deze keer viel er niet over te praten, terwijl in de rest van Marokko de dienders duidelijke orders hebben toeristen niet te pesten of te belazeren.

We hebben hier een heerlijk plekje ingenomen op camping Equinox, net achter de muur, want het waait hier stevig, 30 km.u. maar wel 22gr.

Op 9 dec. werd ik nog gebeld vanuit het Brevia ziekenhuis in Roosendaal voor een afspraak voor Anja, dat was wat minder aangenaam, maar werd meteen verontschuldigd voor de miscommunicatie.

We maken dagelijks heerlijke strandwandelingen, waarbij Lotje zich weer helemaal laat gaan, zeker bij laag water als er overal van die plasjes tussen de rotsen bij het strand zijn, heerlijk warm en net niet te diep, waarbij ze ongelofelijk goed kan inschatten hoe diep die zijn en anders perfekt een andere route vindt.

Met het heerlijke brommertje ga ik regelmatig bij het visrestaurantje in het centrum een portie gebakken visjes kopen, superrr, en spotgoedkoop, 10 dh. en dat kan ik maar net op.

Gisteren, ik was nauwelijks wakker, want het was pas half negen, was er al een oude bekende, een visserman met superverse vissen, allerhande soorten, ik nam meteen die grote tong van zeker wel een kilo, voor maar 50 dh. en die werd ter plekke schoongemaakt, de helft was overheerlijk en de rest zit in de diepvries, wat een luxe!

Was ik even bezig met het maken van een kopje koffie, werd de hemel bijna verduisterd door schaduwen van grote vogels, dus meteen naar buiten met mijn camera en kon nog net een staartje van een grote zwerm ooievaars, minstens 200, op de plaat zetten. Tot 3 keer toe zag ik groepen ooievaars op trek naar het noorden, dwarrelend in de harde wind.

Verder vermaak ik me met, geloof het of niet, met in de zon natuurlijk, veel te lezen, begon inmiddels al aan een 4e boek, een nieuw record.

Verder weinig nieuws, dus tot een volgende keer.

 

Ontving een Kerstgedachte van mensen die we in februari j.l. in Marokko ontmoetten:

Enkhuizen 2015, 

2015 is een jaar om bij stil te staan.
Een jaar waarin veel gebeurd is.

Voor ons en voor heel veel anderen;

geen vrede op aarde maar oorlog en terrorisme.

Mensen uit Syrië en Afghanistan ontvluchten hun land

voor de gewelddadigheden van de oorlog.

Ook Irakezen verlaten het land om aan de dreiging van IS te ontkomen.

Al die asielzoekers op zoek naar veiligheid en geborgenheid.

Verdreven van huis en haard,

hoe zal hun kerstmis zijn?

Wij sturen onze besneeuwde kerstgroet, maar ....

krijgen we ooit nog sneeuw of een witte kerst in Nederland?

Twintig jaar terug voor het laatst

schaatsten we nog op het ijs achter ons huis.

De aarde warmt op,

de ijskap op de Noordpool neemt af.

De klimaattop van Parijs was succesvol,

en een klimaatakkoord ligt vast,

zal het voldoende zijn en op tijd?

Het is december en buiten 14 graden!

Toch, ondanks alle vragen en zorgen,

stappen we met een positief gevoel 2016 in.

Onze kerst- en nieuwjaarswens:

Mooie dagen!

Geniet van de dagen die komen,

geniet van de dagen die zijn geweest,

maar geniet van elkaar nog het allermeest.

Piet en Antoinette

 

Geen geweldig vooruitzicht voor onze en de kinderen van onze kinderen, ben daar echt bezorgd over, want onze "vooruitgang" gaat zo duizelingwekkend en roekeloos snel !!!

 

Onderweg, weet niet meer waar, op weg naar ergens door dat mooie land staan er zoals zo vaak, bij een waterput ergens in het midden van nergens mensen, meestal vrouwen en/of kinderen met een ezeltje, dat wel, gebruikte plastic flessen te vullen, terwijl ik daar langs rijd, wel minstens 100 l. mee heb, kasten vol proviand, heerlijke drankjes, koffie en thee en ook nog wel iets daarbij, wij dan geen airco, maar van alles goed voorzien, brommertje achterop voor de boodschappen, koelkast met diepvries, warm bed, gas en licht, warm en koud stromend water, toilet en wastafel, verwarming voor als het nodig is, internet mèt TV en Skype, 's avonds kerstmuziek, kortom ècht alles, steek je een hand omhoog, zwaaien ze wèl enthousiast terug! Zijn wel gewend aan die rondtoerende toeristen, soms voel ik me daar dan wel eens ongemakkelijk bij en weet daar niet altijd goed raad mee.... Hoef ze ook geen "Gelukkig Kerstfeest" te wensen, want daar hebben ze andere ideeën over. Maar om dan maar niet meer op reis te gaan....? Dan hadden we er ook geen weet van dat daar gelukkig ook nog mensen gelukkig zijn....

 

 

Eerste Kerstdag, camping ''De La Vallée'' Abaynou, zuid-Marokko.


Weinig nieuws te berichten, zit hier in de zon  kerstgedachten te overpeinzen, een vreemde gewaarwording maar we waren dat al jaren zo gewend.
Keek gisteravond op 'You Tube' naar een kerstconcert uit Delft, naar het Doelenconcert van 2014 en wat kerstnummers van André Rieu.
Verder is het hier heerlijk, 23gr. met een strakblauwe hemel, maar het boompje staat er wel hoor! Maar geloof me, alléén is nog in de verste verte niet de helft van samen....

 

Rustig plekje op camping ''Tazka''

 

Tafraout 7 jan. 2016

 

Na ruim 5000 km. eindelijk weer een berichtje, niet dat daarvoor tijd ontbrak maar gebrek aan bijzondere belevenissen en gebrek aan inspiratie.
Op 1e kerstdag was er een grote stroomstoring in de wijde omgeving, voor ons geen probleem, we hebben immers onze eigen voorzieningen, alleen was er ook geen internet, en dat was minder leuk.
Op 2e kerstdag was het zo stormachtig met 50km/u wind dat buiten zitten niet echt mogelijk was, zeker met die zandwolken.
3e Kerstdag het zelfde verhaal, dus ook maar binnen gebleven, veel gelezen en ''Youtube'' gekeken, vanaf zondag was het weer perfekt weertje.
Stuurde ik op oudejaarsavond nog een berichtje de wereld in, was ik echter een uur te vroeg met m'n beste wensen.
Hier op de camping in Abaynou vierden de fransen nog een feestje in/bij het restaurant, gelukkig ver hier vandaan, maar weet toch nog dat het tot 2 uur duurde.
Gelukkig was hier helemaal geen herrie van vuurwerk.
De plotselinge aankomst op zondag van een groep yuppie's met omgebouwde vrachtwagens en zo, die ergens bij Guelmim door de politie waren weggestuurd, maakten dat we meteen de volgende morgen vertrokken, Lotje had het ook niet zo erg voorzien op al die grote honden die daar bij waren.
Dus waren we maandag de 4e, op Marieke's verjaardag, al in Tafraout, en dat was wel weer even een emotionele ''thuiskomst'' op camping ‘’Tazka’’ , hier waren we al tijdens al onze vorige Marokko reizen en troffen daar weer meerdere oude bekende ‘’overwinteraars’’.
Het weer is hier inmiddels ook geweldig, niet te heet, zo'n 20/21gr. met weinig wind en 's nachts lekker fris, 6à7gr.
Meteen bij Mohammed voor 20 dagen brood betaald, hoef dan niet iedere morgen voor die muntjes te zorgen.
We staan hier voor een prikkie, 30 dh. per dag, want stroom hebben we zelf, en voor de douche betalen we per keer 11dh. en om onze electrische brommer op te laden, dat moet met 220v. en aan boord hebben we alles 12v. mogen we inpluggen naast de camper.
Op dinsdag en woensdag is hier een grote markt, dus lekkere verse groenten en fruit ingeslagen en als lunch heerlijke gebakken vis.
Zoals hier gebruikelijk, wordt er iedere namiddag ''jeu de boule'' gespeeld, alleen de communicatie met die overigens erg vriendelijke fransen is niet zo geweldig, we speelden met z'n zessen, ik dacht 3x2, bleek echter 2x3 te zijn en tot mijn grote verrassing bleek na afloop ook nog dat we op die eerste dag gewonnen hadden.
De volgende dagen waren de anderen helaas beter.
Fluitend ga ik dagelijks wel even naar het dorp met dat heerlijke brommertje, echter gisteren bewoog het zadel niet zoals het hoort, bleek de zadelpen heel slecht gelast en bijna afgebroken.
Dus meteen naar Ali, die meteen aan de slag ging met een lasapparaat op 2 soorten gas en na een half uurtje was dat perfekt gefikst, vroeg wat dat moest kosten, schrok me rot, 13 dh (€ 1,30) dus gaf hem maar gauw een briefje van 20 dh. zo blij was ik.
Zo blij als ik was met die Bose luidsprekers, helaas is er iets stuk gegaan in de aansluiting in mijn laptop, waardoor ze niet meer werken helaas.
In Abaynou hoorde ik al een vreemd geluid bij het indraaien van de luifel en de volgende dag alleen nog maar wat geratel en niks indraaien.
Gelukkig had ik inmiddels een Hollandse buurman, Chris, die in Spanje is ingeschreven en permanent in zijn camper woont, die kon helpen die luifel toch nog opgerold te krijgen.
Bestelde in Holland het kapotte onderdeel en als het allemaal goed gaat komt dat ooit hier op de camping in Tafraout aan.

Mooie zon onder in Tafraout

25 01-2016

sorry dat het weer eens zo lang moest duren.
Hier is het nog steeds heerlijk, behalve vandaag, nu is het bewolkt en net onder de 20gr.
Heb inmiddels al veel bekenden gezien en gesproken en ook weer nieuwe vrienden gemaakt.
Het brommertje doet het geweldig, ga regelmatig naar het dorp, zo'n 3 km. vanaf hier, voor de boodschappen, de kapper, of zomaar. Alleen die kapper, die dacht die toerist een poot uit te draaien, toen hij zag dat ik een briefje van 100dh. in mijn hand had en vroeg naar wat dat moest kosten, zei hij meteen cent dirham (100), terwijl ik nog nergens meer dan 30dh. bij een kapper betaalde, volgde nog een stevig gesprek en werd het toch nog 50dh., ja, had ik het maar van te voren moeten afspreken.
Betaalde hier bij aankomst meteen voor 20 broden, gisteren weer voor 10, zo lang ben ik hier al weer en volgende week ga ik er op uit om mijn verblijf te verlengen.
Dat onderdeel voor mijn luifel is er nog steeds niet, is wel in Marokko en na 8 dagen door de douane vrij gegeven, dus nu alleen nog even hier heen, maar als dat per ezel gebeurt kan dat nog wel even duren, maar ik heb nog alle tijd.
Op donderdag j.l. landde hier 2 plekken verder naast ons een motorrijder met Duits kenteken, toen de helm af ging bleek het een motorrijdster te zijn. Niet veel later kwam ''Maxi'' even een praatje maken en daar bleef het niet bij, na dat ze haar tentje had opgezet aten we  zelfs samen een in mijn bus bezorgde tajine en babbelden nog de hele avond. De volgende dag zou ze vertrekken naar de kust om vervolgens verder Afrika in te trekken. Ze had zich bij iemand aangesloten waar ze mee zou samen reizen, maar de samenwerking was zo dat hun wegen in Marokko al waren gescheiden. Om een lang verhaal kort te maken, dat vertrek werd steeds uitgesteld en zal nu dan morgen zijn, maar ook daar ben ik nog niet zeker van. En waarom het zo goed klikt, beiden zijn we hier om ver van huis ons hoofd weer ''leeg'' te krijgen, haar tot vakantiewoning omgebouwde mooie rietgedekte boerderij niet ver van Lübeck, dat is vlakbij de Oostzee, is in april j.l. tot de grond toe afgebrand. Heel wonderlijk dat we hier ver van huis bij elkaar troost en praatpaal vinden om alles er eens lekker ''uit te gooien''. Haar plan om alleen verder Afrika in te trekken heeft ze op aanraden van meerdere mensen laten varen, in Marokko is het beslist veilig, ook voor een vrouw alleen, al kijkt men daar wel vreemd van op, maar in Mauretanië en verder is dat zeker niet zo. Nu maakt ze dagelijks rondritten in de wijde omgeving, vandaag zelfs met Amid achterop, een alleraardigst ventje  van hier uit de buurt, die natuurlijk apetrots is. Iedere avond eten we samen en we raken nog niet uitgepraat en ik mag 's morgens ook nog buiten ontbijt voor twee serveren, waarna ze dan na de koffie weer vertrekt voor een toer in de omgeving.
Dus al met al een aangename verrassing, en hebben we er beiden zeker weer een vriend en vriendin voor het leven bij. We zullen elkaar hier in dit land nog wel vaker ontmoeten.
Voor de liefhebbers: www.Weidenhof-Kinz.de

Tafraout, 1 febr. 2016
Gelukkig kon Maxi nog maar steeds geen afscheid nemen, bleef dus in plaats van èèn wel 8 dagen hier en was ze van plan om naar Tarfaya te rijden, dat is ter hoogte van de Canarische eilanden om toch nog wat te proeven van de route naar het verdere zuiden. Gelukkig ging ze in op mijn voorstel dat dan met ons hotelletje op wielen te doen. 3 dagen rijden,  ruim 1000 km. totaal en vergis je niet, die wegen zijn daar niet zoals wij gewend zijn. Gelukkig, net op tijd arriveerde 's middags daarvoor dat onderdeel voor mijn luifel, (toeval?). Dus eindelijk weer eens niet met een lege stoel naast mij weer naar Tan-Tan-Plage, camping Ekinoks, waar de camping bomvol stond en ze heerlijk sliep in zo'n gloednieuw compleet huisje wat nog vrij was en dus op die volle camping haar tentje niet hoefde op te zetten en onze camper nog net voor de receptie kon staan. Ze vroegen daar 300dh.voor, maar na enig aandringen werd dat 200dh., ik was daar immers een vaste klant en ook veel foto's van mij gebruikten ze voor  hun website. Meteen, ook tot genoegen van Lotje, een heerlijke strandwandeling gemaakt tot zonsondergang, superrr.
De volgende dag dus naar Tarfaya en terug naar die camping. Tarfaya stelt niet zo veel voor, maar de route heeft toch nog wel veel moois, zandduinen, dromedarissen, een mooie lagune, één keer een groep flamingo's en natuurlijk even getankt voor 45 eurocent per liter. 's Avonds aten we heerlijk buiten de deur, zelfs met een flesje wijn er bij.
Vrijdag reed ze nog een toer door de bergen in de omgeving met Amid achterop, samen met een eveneens Duitse buurman op zijn scooter. We brachten daarna een dolgelukkige Amid te voet weer naar huis en werden spontaan vorstelijk ontvangen met thee, gebak, couscous en nog meer, erg gezellig, zelfs terwijl conversatie bijna onmogelijk was, maar waar de wil er is om elkaar te begrijpen lukt dat toch wel.
Zaterdag vertrok ze dan toch naar een afspraak met kennissen in Taroudant en bleef ik weer alleen achter, maar met geweldige herinneringen en een warm gevoel van binnen en we zullen elkaar zeker en vast wel weer ontmoeten, inshallah !
Vandaag, zondag dus ging ik er op uit om mijn verblijf te verlengen wat 3 maanden geldig is, was al in Marokko op 12 nov. j.l., het lukte wel om alle kopieën te bemachtigen, maar het formulier bij de politie lukte nog niet, de daarvoor verantwoordelijke bleek op zondag vrij te zijn, dus morgen maar weer terug. . Een bedroefde Amid kwam ook nog even langs, we aten samen nog noedels uit dat pakket van Gertjan, heerlijk, en hij stond er op de afwas te doen.
Hier is het nog steeds heerlijk weer, 20 à 21 gr, maar 's nachts wel fris met 6 à 7 gr.
Vandaag de papierwinkel ingeleverd voor verlenging van mijn verblijf, op 2 weken na zijn die drie maanden al weer voorbij, en kan dat vrijdag na het vrijdaggebed (après la prière) komen ophalen, inshallah.
 
 

Amid deed de afwas

Foum-Zguid, 6 febr.

Na 33 heerlijke dagen in Tafraout, weer verder gezworven naar Foum-Zguid, een stevige rit van 4,5 uren, maar het was werkelijk prachtig en overal heel stil, nauwelijks ook tegenliggers.
Eerst vanmorgen, zaterdag 6 febr. dat papier voor verlenging verblijf opgehaald, gisteren was ik er tevergeefs, maar nu dik in orde. Afscheid genomen van de ''vaste bewoners'' van camping Tazka, waar ik moest beloven volgend jaar weer terug te komen, en vrienden die in de omgeving ''vrij'' staan, ook niet te vergeten Mia en Stéphane die gisteravond arriveerden, en meteen even heen ging.
Op de camping ''Khayma park'' en bij het restaurantje van Brahim moest ik natuurlijk wel weer uitleggen waarom ik alleen was, moet zeggen dat me dat steeds beter af gaat, soms zelfs met droge ogen.

 

Babouches moest ik kopen voor vrienden (€ 5,- p.pr.)

Agdz, 14-02-2016
Hallo lieve allemaal,

eindelijk weer een berichtje.

Moet zeggen dat het me hier erg goed gaat, het heerlijke weer, de omgeving, de lieve mensen hier, Maxi niet te vergeten die af en toe ook nog even aansluit, alles bij elkaar maakt me blij toch weer hier heen te zijn gegaan, had dat thuis nooit kunnen meemaken, integendeel.
Heb inmiddels ''het ding'', zoals Anja die noemde, de opvouwbare scootmobiel, verkocht en de nieuwe eigenaren zijn er ook weer blij mee.
In Zagora bij ''Garage Sahara Zagora'' bij Abdoel en Mohamed liet ik uitzoeken waar dat vreemde geluid linksvooronder toch vandaan kwam, bleek dat bij de vervanging van de stofhoes van de aandrijving in Roosendaal bij de APK een simpel ringetje op de aandrijfas niet goed werd gemonteerd en was gebroken en daarna een eigen leven begon in de kogellagers van het linker gedeelte van het cardan met desastreuze gevolgen en dat deel dus vervangen moest worden, ga zeker verhaal halen, dat onderdeel alleen al, wonder boven wonder hier beschikbaar, kostte € 170,00 + montage. Liet hier meteen een grote beurt verzorgen en werd voor het eerst op deze reis onze bus van binnen en buiten gereinigd.
Het weer was hier steeds erg stabiel maar is heftig aan het veranderen, gisteren nog 28 gr. en vandaag 26 gr. met windkracht 7, morgen 16! gr. met windkracht 8 en daarna niet meer dan 18 gr. of zo. We willen naar die mooie gorges van de Dadès en Todra, maar laten moedertje natuur eerst even uitrazen. Niettemin maakten we vandaag nog een heerlijke wandeling door die uitgestrekte palmeraies hier vlakbij, waar we van die zandwolken geen last hadden, en langs de rivier de Draa, en door  een paradijselijke omgeving terug naar de camping, leek wel een beetje of we door donker Afrika wandelden met veel zingende en roepende vogels rondom.
We vertrokken uit Zagora op vrijdag naar Agdz, ik ging meteen via de doorgaande route, ca. 1,5 uur rijden, dat ging prima, Maxi wilde nog via een ''binnendoortje'' door de bergen, maar was 's avonds toen het al donker was nog steeds niet hier, dus werd ik toch wat ongerust. Gelukkig belde men van garage Sahara later dat zij zich daar gemeld had nadat ze gestrand was op een piste ca. 25 km. verder, waar haar motor was omgevallen en het haar niet lukte die overeind te krijgen, te voet die 25 km. terug was gelopen naar Zagora om hulp in te roepen, was vergeten haar mobieltje mee te nemen, brrrr. Dus die mannen meteen die motor opgehaald, gelukkig was die niet door anderen gevonden en bleef ze die nacht nog in Zagora....en liep dat allemaal wonder boven wonder heel goed af, maar wat spierpijn had ze nog wel die kanjer!

Groet van Wout&Lotje.
 
 
 

Triest stilleven, ver van de bewoonde wereld

En zo kwam het toch nog goed!!!

 

24-02-2016 Erfoud.

Vanaf Agdz gingen we naar de gorges van de Dadès en de Todra en was het meteen afgelopen met dat heerlijke weer, overigens niet alleen waar wij heen gingen, in de wijde omtrek was het in 2 dagen van 28 gr. naar de helft, en dat waren we niet gewend, dus meteen warmere kleren opgezocht, maar die Dadès en Todra waren er niet minder mooi om, wel lekker rustig, bekijk de foto's maar, die liegen er niet om. Op de camping ''Soleil Bleu'', niet ver van de toegang tot de Todrakloof werd ik aangenaam verrast door Aad en Agnes, die op een camping iets verder 'wonen'  http://aaa.waarbenjij.nu/reisverslag/4898211/goulmima, die we eerder al meerdere malen hadden ontmoet, superrr! We wandelden daar de volgende dag heerlijk door die mooie palmeraie, dachten een paar uur te wandelen, maar konden de weg terug niet meer vinden en na wel 6 uren, tegen donker waren we, na tot wel 4 keer een rivier te zijn overgestoken weer terug, maar het was een onvergetelijke wandeling.
Inmiddels zijn we aangeland op ''Caravanserai d'Erfoud'', dat is tussen Erfoud en Rissani, waren dat helemaal niet van plan, maar toen we er langs reden vond ik dat ik toch wel even goeiendag enz. moest zeggen, we waren daar immers heel vaak, en werden super  vriendelijk onthaald en na verteld te hebben waarom ik nog maar samen met Lotje was, moesten we meteen blijven, die nacht zelfs gratis, dat kun je natuurlijk niet weigeren. Gisteren, dinsdag dus, ging Mabruk, van die camping in onze bus mee als gids voor een rondreis in de omgeving, hij kon best gemist worden, we waren op dat moment de enige gasten van die grote camping, door het gebied waar ontelbare fossielen gevonden worden van honderden miljoenen jaren geleden, toen hier nog de zeebodem was, of was dat dan toch al de zondvloed,  kun je haast geen voorstelling van maken, maar in het museum bij Rissani wordt alles duidelijk uitgelegd, ook over die dinosaurieërs en hun trawanten, ongelofelijk. We reden over een piste aan de andere kant van die mooie zandduinen van ''Erg Chebbi'' en raakten plotseling verzeild in een rally van, hoorden we, wel 1400 Renaultjes R4 met studenten uit frankrijk die de opdracht hebben per auto een vast gewicht aan schoolartikelen hier in de omgeving af te leveren, vergeef me dat ik niet alle details weet, maar was wel indrukwekkend. In een klein dorpje bij Merzouga bezochten we een Afrikaanse groep donkere mannen in witte gewaden die een geweldige voorstelling weggaven met zang en dans. Morgen, woensdag dus, blijven we hier nog wel, de was moet gedaan en onze bus ziet er van binnen uit als de Sahara!

De rally van die R4-tjes

Die mooie zandduinen van ''Erg Chebbi'' bij Merzouga.

 

Ouzoud, 14-03-2016.


Weer een berichtje uit dat mooie Marokko.


Van Erfoud reden we verder naar Merzouga en stonden aan de voet van die mooie zandduinen van ''Erg Chebby'', we bleven daar nog een dag en ''beklommen'' de hoogste daarvan, dat valt echt nog niet mee hoor, vooral die stukken waar dat zand erg mul is, maar de beloning van het uitzicht was onvergetelijk.
Vrijdag de 26e gingen we nog even bij die ''Groupe Zaïd'' kijken en luisteren:
https://picasaweb.google.com/lh/photo/khyBaBW69V0H0l2crf4bNNMTjNZETYmyPJy0liipFm0?feat=directlink
en daarna snel terug naar de bewoonde wereld, er was harde wind voorspeld en dan moet je daar niet zijn. Bij Erfoud kon je wegens de zandwolken de weg al bijna niet meer zien, dus waren we net op tijd weg.
In Meski bij de blauwe bronnen werden we hartelijk ontvangen en ook hier weer hartverwarmende woorden van medeleven, we waren hier bij al onze vorige Marokkoreizen, ze vinden dan ook dat we daar geen klant zijn maar familie! De volgende dag leidde Youssef ons langs en door de ruïne van de oude kasbah, heel indrukwekkend hoe daar tot voor 50 jaar een grote gemeenschap woonde en leefde van wat in de naastgelegen palmeraie werd verbouwd. 's Avonds moesten we ook bij Youssef en familie komen eten, superr.
Maandag n.m. gingen we op visite bij Thomas Friedrich in  Er Rachidia die een grote olijfboomgaard bezit ver van de bewoonde wereld, richting Figuig, waar we meteen dinsdag heen reden om dat te bekijken, kijk zelf maar:

http://edith-kohlbach.de/nomadenland.html
Het weer is inmiddels weer wat normaler geworden, de afgelopen dagen is er in het noorden en in de Rif erg veel sneeuw gevallen en waren diverse doorgaande wegen afgesloten, maar voor de komende 14 dagen wordt niets dan goeds voorspeld, op de meeste plaatsen 20 tot 22 gr. en alleen maar zon, dus ook in het noorden is die sneeuw dan wel weer snel verdwenen.
Op maandag gingen we mee de kinderen van Ali, de bedrijfsleider zeg maar, naar school brengen, ca. 5 km. vanaf hier, en bleven wel 2 uur in de klas om te zien hoe dat daar toe gaat, leuk om mee te maken al versta je er geen woord van. Maakte daar nog een filmpje van: 
 https://picasaweb.google.com/116797161854508754996/8Maart2016?authuser=0&feat=directlink
Dinsdag 8 maart vertrokken we weer bij Thomas, het was er inmiddels verrekte koud met een ijzige wind en ik was ook al niet erg lekker, beetje grieperig en diarree. Maxi ging dus weer op haar motor en we zouden samen optrekken, ze wilde alleen wel een andere route terug rijden naar de bewoonde wereld, maar dat ging nog niet zoals verwacht, de weg die op de kaart en in mijn Garmin stond was een erbarmelijke piste, waar ik enkele malen ternauwernood niet bleef steken en die na 30 km.!! overging in een voor mij onberijdbare berghelling, dus mochten we die hele route weer terug, geen andere keus, dus 60 km. en 4 uren verder maar een andere route genomen en kwamen net in donker aan op de camping in Meski met een bus vol met zand, overal zand, een grijze laag, ook in de kastjes en in het beddengoed, vreselijk. Gelukkig bood Youssef aan om een tajine te maken en bij ons in de bus met z'n drietjes te eten, superrr, want tijd om boodschappen te doen hadden we niet gehad. Morgen dus een dag om schoon schip te maken, zal nog niet meevallen. Maar de temperatuur is hier al veel aangenamer. Woensdag dus naar Ar-Rachidia voor de boodschappen en meteen mijn bus laten reinigen, van binnen en van buiten, die leek wel weer nieuw, ruim een uur hard werken door 2 man en behoorlijk schoon, kosten: 40 dh. €4,00, dus die harde werkers maar wat extra gegeven. Bovendien kon ik een kapje van de verlichting op de balk van de fietsendrager bemachtigen, die was gisteren ergens ook op die piste gesneuveld. Woensdag een rustdag, gewandeld in de uitgestrekte palmeraie, waar je soms het gevoel krijgt in een oerwoud in een paradijs te mogen wandelen. Al het beddengoed van zand en zo ontdaan en 's avonds nog een optreden van een plaatselijke muziekgroep bekeken.
Vrijdag weer op weg, nu zoetjes aan richting Marrakech, want daar komt op 15 maart Sanna, een dochter van Maxi aan om verder bij haar achterop verder mee te reizen. We stopten in Alnif bij een super net hotel/restaurant met binnenplaats voor campers, waar Maxi voor € 15,- een kamer had en ik gratis op die binnenplaats stond omdat we daar ook in het restaurant bleven eten, kon meteen daar ook nog even douchen.
Onderweg stopten we nog even bij camping ''Tifina'' tussen Erfoud en Rissani, Maxi wilde daar nog een paar potjes van die lekkere vijgen- en dadelconfiture kopen. We mochten daar niet meteen weer weg, we moesten eerst nog couscous bij hen blijven eten, dat kun je dan niet weigeren, was wel super gezellig! Tsja, we zijn daar immers volgens hen geen klant maar familie.
Na aankomst in Alnif maakten we met Lotje nog een flinke wandeling door de kasbah en langs de palmeraie en in een mum van tijd had zich een schare van wel 10 kindertjes om ons heen verzameld die bijna vochten om met Lotje aan de lijn te mogen lopen.
Van Alnif gingen we naar Ouarzazate en maakten daar nog een heerlijke wandeling door de palmeraie en waren nog getuige van een door 2 ventjes gevangen vogel die ik nog nooit eerder gezien had, deze zal we in de pan verdwijnen helaas, overwoog nog die te kopen en los te laten, maar de kans bestaat dat er dan nog veel meer gevangen gaan worden, dat lijkt me ook geen goed idee, helaas.
Zondag reden we van Ouarzazate wel 100 km. door de bergen naar Demnate en vervolgens naar camping ''Zebra'' van Paul en Renate in Ouzoud. Die route door die bergen was adembenemend mooi, maar grote delen erbarmelijk slecht, waarschijnlijk als gevolg van die hevige sneeuwval in februari j.l. die daar behoorlijk wat aardverschuivingen veroorzaakte.

Net aangekomen troffen we hier een Belgisch echtpaar dat ons meteen herkende, ze blijken vaste lezers te zijn van ons webje, was wel heel bijzonder. 
Morgen blijven we hier om bij die cascades te wandelen en eventueel die makaken daar te zien, ook de was moet gedaan.
Dinsdag gaan we dan naar het vliegveld van Marrakech om Sanna af te halen, die dan verder bij Maxi achterop mee rijdt. Het samen optrekken zit er dan op, en ga ik weer met Lotje samen verder, dat gaat vast wel weer snel wennen, maar kijk met een goed gevoel terug op die tijd.

Verder gaat het wel hoor!

Dus 60 jaar later weer 2 uren in de schoolbank!!

Op weg naar Ouzoud

Meski 19 maart 2016.
Dinsdag dus Sanna opgehaald van het vliegveld(je) bij Marrakech, bijna 3 uren heen en even veel weer terug, met ook nog eens 1,5 uur wachten wegens strenge contrôles bij de douane. Waren dus pas tegen donker terug in Ouzoud waar we meteen nog met Sanna die cascades bezochten, want morgen is daar geen tijd meer voor, want Maxi wil dan nog met Sanna naar Taroudant rijden..(6 uren++!) De volgende morgen vertrokken ze dus en bleef ik alleen met Lotje achter....
Woensdag bleef ik nog lekker een dagje op ''Zebra'' om alles nog eens te reorganiseren en donderdag vertrok ik richting oosten over een mooie nieuwe weg van Ouzoud naar Azilal, die nog niet op de kaart en op mijn Garmin staat, dankzij een tip van onze buren op ''Zebra'', Jan en Els, die daar al waren om boodschappen te doen in Beni Mellal. En verder oostwaarts door die bergen van de ''Moyen Atlas'', geweldig, met prachtige vergezichten alsof je in een vliegtuig zit.
Nu, donderdag dus, staan we aan een gigantisch stuwmeer tussen Beni Mellal en Khenifra, moederziel  alleen en Lotje kan hier zonder lijn lekker rond dwalen. Alleen die paar km. van de -N8- naar hier waren wel erbarmelijk slecht, zo zelfs dat een raamverblinding van de schuifdeur spontaan naar beneden viel toen ik ter plekke die opende, en dus meteen weer aan het werk moest.
Maar de spruitjes die ik bij de carrefour in Beni Mellal kocht, smaakten daarna prima.
We wilden naar Meski, waar we al zo vaak waren, 2 mogelijkheden, noord en dan de doorgaande route via Midelt en Arrachidia of dwars door de bergen, eerst Midi Atlas en vervolgens Hoge Atlas, en omdat die eerste route ons al zo bekend was, reden we de 2e. Het resultaat was dat we eerst wel 100 km. wegwerkzaamheden voor de kiezen/wielen kregen, maar het was wel spektakulair en we hadden alle tijd. Die route via Imilchil en Ait Hana ging ook door de Thodrakloof, waar toevallig ook Maxi en Sanna op camping ''Atlas'' zouden zjn. Helaas hadden ze hun plannen weer gewijzigd en zullen  daar nu 2 dagen later zijn. Dus nu op zaterdag, na inkopen op de markt in Arrachidia, ongelofelijk lage prijzen, weer geland op camping ''Source Bleu de Meski'', voor de derde keer deze winter, en de ontvangst was er niet minder om.
Het programma voor de komende dagen:
-Morgen wassen met mijn wasmachientje, sta naast een kraan, dus dat gaat lukken, en de waslijnen hangen al.
-Maandag weer naar Arrachidia, de bus zit weer vol zand wegens die wegwerkzaamheden en moet beslist gereinigd worden.
-Dinsdag Ruhetag tot dat er een motor komt landen met 2 Duitse dames die op de koffie komen, kan gezellig worden, 2 nachten en een dag hier blijven om vervolgens weer hun eigen weg te gaan en maandag de 28e in Tanger Med op de boot gaan naar Zuid-frankrijk op weg naar huis in de buurt van Lübeck.
Wordt t.z.t. wel weer vervolgd.

Werkelijk door moedertje natuur hier neer gelegd!

Azrou, 25-03-2016.

Ja, hoe snel kan alles veranderen, tot gisteren nog 26/27 gr., vanmorgen, maandag de 21e dus,  verschenen de wolken, later in de middag ging het hard waaien, daarna regen en zelfs onweer. Niettemin liet ik vanmorgen weer onze bus van binnen en buiten reinigen, de route door de bergen had weer gezorgd voor een dikke stoflaag. De mannen deden het met plezier en omdat ik daar ook nog de tank met diesel liet vullen, kostte dat deze keer maar 30 dh. (€3,-)
Die motor met 2 Duitse dames landde hier niet op dinsdag, maar werd woensdag, was gezellig, werden gastvrij onthaald bij de familie van Youssef met volop eten en zo. De dames bleven daar ook slapen.

Las op ''www.Bladna.nl'' op 21 maart nog wat ons te wachten staat:
Vanaf vandaag valt er weer sneeuw in Marokko. Dat meldt de Marokkaanse weerdienst in een verklaring.
De sneeuwbuien worden vergezeld door een flinke daling van de temperaturen en regen in een groot deel van het land.
Volgens de weerdienst valt er vanaf vandaag sneeuw vallen in Azilal, Khenifra, Ifrane, El Hajeb, Sefrou, Taza, Midelt, Boulemane, Beni Mellal, Al Haouz, Chichaoua, Taroudant, Tinghir en Ouarzazate.
In Khenifra, Azilal, Beni Mellal, Kelaat Sraghna, Al Haouz, Ifrane, El Hajeb, Taounate wordt deze maandag ook tot 60 millimeter regen verwacht.
Op dinsdag en woensdag wordt eveneens neerslag verwacht in Tanger, Larache, Kenitra, Rabat, Sale, Skhirat, Mohammedia, Casablanca, Safi, Khemisset, Khouribga, Youssoufia, Marrakech en Rhamna.

Las inmiddels wel op de weerpagina's dat vanaf vrijdag de 25e overal in de regio waar we heen willen prima weer verwacht word.
 
Omdat ik nooit zeker weet hoe veel LPG er nog in mijn tank zit, die meter klopt voor geen meter, heb ik voor de zekerheid altijd al jaren een Marokkaans 5 liter flesje gas bij me en gebruik dat dan wel in geval van twijfel, maar gisteravond, gebruikt als verwarming, was die eindelijk ook leeg. Youssef bood aan te gaan ruilen voor een volle, maarrrrr de mijne was blauw, en in deze streek worden alleen groene verhandeld, dus een grote strop, in plaats van één euro voor de vulling te moeten betalen, moest ik nu een groene fles kopen en was ik weer 5 euro kwijt voor een volle groene fles!
 
Vanmorgen vertrok ik naar Azrou, na definitief afscheid van Maxi en Sanna, ze (Sanna) besloten toch nog wéér een dag daar te blijven (flirt met Youssef?) en ik had het daar wel gezien na 6 dagen en wilde hen daar ook niet voor de voeten lopen en uiteindelijk moeten we toch onze eigen weg weer gaan.
 
Het weerzien bij Hassan en zijn vrouw en Aziz in Azrou was weer hartverwarmend, zat nog een paar uur heerlijk in de zon, 22gr. daarna een heerlijke douche nadat Hassan de houtgestookte boiler op temperatuur gebracht had. De route vandaag was weer geweldig door de ''Gorges du Ziz'' en verderop veel sneeuw op de bergen en zelfs soms nog langs de weg.

Ben van plan morgen naar Fez el Bali te gaan.
 

Youssef met Lotje

 

31-03-2016 Martil.


Was al om 3 uur op de parking bij Bab Boujloud, ook wel ''blauwe poort genoemd'', één van de toegangspoorten naar de medina en de souk van Fes-El Bali, het oude Fes dus, en maakte daar een lange wandeling door de schier eindeloze souk, at er gebakken visjes met frietjes en de vers geperste snaasappelsap is daar ook heerlijk. Scoorde ook nog heerlijke tuinboontjes, een éénpersoons bloemkooltje, aardappelen, komkommers, sinaasappels en wel 4 meloenen, het kan niet op, bijna voor nop. Op die parking was het ontzettend druk, ligt aan een groot open plein met allerlei aktiviteiten, maar 's nachts gelukkig rustig. Opvallend ook die talloze, weet niet welke, zwaluwen die in en uit die gaten van de muren vlogen.
Op 1e paasdag reed ik via Ketama en hoog door de bergen naar de Middellandse zee, door El Jebha en was weer op die camping waar de tijd nog altijd stil blijkt te staan, vlakbij een vissershaventje ''Village de pêcheurs de Chmaâla''. Het is hier zoals altijd super rustig, alleen nog een franse camper in de verte. Wel blijkt er een andere ''patron'' te zijn, maar deze was ook uiterst vriendelijk. Vandaag, 2e paasdag dus, kwam de vorige ''patron'', Ahmed, dacht ik, ook nog even hier binnen lopen, dus meteen weer een Marokkaanse omhelzing, en met eigenlijk alleen maar gebarentaal uitgelegd dat ik nog maar alleen met Lotje was, de goede man spreekt alleen maar Arabisch. Niet veel later kwam de nieuwe patron met een bordje gebakken visjes en een stuk brood, over gastvrijheid gesproken....Vandaag een luierdag en Lotje werd beloond met een heerlijke strandwandeling met pootje baden na de enorme stress van gisteren, een groot deel van die route van 275 km. was wel heel erg slecht en daar kan ze niet goed tegen en dat liet ze ook goed merken. Hier is ze in haar element hoor, kippen, schapen, een stuk of 8 katten en zelfs een muilezel, dat loopt hier allemaal vrij rond en dat moet natuurlijk wel op afstand blijven!
Op woensdag maar weer verder, wilde betalen voor 3 dagen, maar dat viel nog niet mee, ik begreep dat ik zelf maar moest bepalen wat er betaald moest worden en na enig aandringen stak hij 5 vingers op en wist ik nog niet wat hij bedoelde, 5 dirham (50 ct.) zou belachelijk zijn, dus vermoedde ik 50, was natuurlijk ook veel te weinig en gaf hem er 100, zelden heb ik iemand zo blij gezien....
Op de camping ''Al Boustane'' in Martil vonden we een aardig plekje, lieten daar de brommer en de stoelen achter, want ik wilde in Marokko nog 2 nieuwe banden, vóór was er nog hooguit 2 à 3 mm. en dat is niet zo veilig meer. De Pirelli bandenboer bij de Marjane had wel de goede maat banden, maar kennelijk vond hij het te veel werk, ik wilde persé die banden van achter naar voor en de nieuwe achter, dus bedacht hij een smoes dat hij maar één krik had en verwees me door naar een andere in Tetouan, en daar had ik geen zin in. Dus in Martil vlakbij de camping naar een bandenboertje achter een tankstation, die zelfs helemaal geen nieuwe banden had, alleen ''occasion'', gebruikte dus, maar na enig bellen vond hij wat ik wilde, dus bood ik helaas aan met hem die te gaan ophalen. Aangekomen op dat adres bleken ze toch niet die maat te hebben, dus dan maar naar een adres in Tetouan. Ik keerde ter plekke op die brede weg om en werd niet veel verder staande gehouden door een agent, die me in gebrekkig frans duidelijk maakte dat ik één van de zwaarste overtredingen gemaakt had die je in Marokko kunt maken, een doorgetrokken streep, in dit geval zelfs een dubbele, overschrijden en mocht ik meteen 700!! dirham betalen, geen ontkomen aan zelfs, wat ik ook in mijn beste frans aanvoerde, ik was de klos, en dat na een record van 4 en een halve maand boetevrij rondrijden in Marokko. De volgende bandenboer had inderdaad de goede maat, en werden terug in Martil netjes gemonteerd, slechts 2000 dh. maar met die 700 er bij was ik weer net zo veel kwijt als dat ik dat thuis had laten doen, maar het was nu al wel echt nodig, reden deze reis al 12.500km.en daar komt nog minstens 2.500km. bij om thuis te komen. Ging vanmorgen hier nog even naar de kapper want aan de ''overkant'' kun je niet meer terecht voor 2 Euro, kocht op de markt nog zo veel als mogelijk verse groente en fruit, ja, dat vergat ik nog, Maxi eet geen vlees en vis, (alles was Augen hat) alles wat ogen heeft, dus deed ik daar ook maar aan mee, moet zeggen dat me dat erg meevalt, eigenlijk mis ik dat nog steeds niet, dus broer Joop, net als jullie, zo veel als mogelijk van de groenteboer, en in de souk van Arrrachidia liet ik bij een schoenmaker 2 gaatjes bijmaken in mijn broekriem....
Morgen naar de haven van Tanger Mediterranee, dan zit Marokko er ook voor deze keer weer op. Moet zeggen dat het in heel veel opzichten erg anders was als alle vorige keren, dat alleen zijn is echt rampzalig, gelukkig verscheen Maxi plotseling in Tafraout en we konden goed met elkaar overweg, meer dan dat was het echt niet hoor, voor haar was het natuurlijk wel lekker makkelijk, 's avonds stond er warm eten klaar, 's morgens uitgebreid ontbijt, altijd wifi en als we ook wel samen verder trokken, konden haar koffers ook nog in mijn bus, wat wil je nog meer, maar ik deed het met plezier ennnn, het belangrijkste, genoten we er beiden van niet overal alleen te zijn....
Ennnn, natuurlijk hoop ik er erg op ooit in de toekomst nog weer een ''maatje'' te vinden die die vervelend lege stoel naast mij weer vult....want, je weet het, alleen is in de verste verte nog niet de helft van ''samen'' en wat hadden we het al die jaren goed samen!
Lieve groet uit nu nog Marokko en in Europa schrijf ik nog wel eens, maar heb daar niet altijd internet.

Lekker lui in Chmaâla

12-04-2016
Zaterdag 2 april nog net op tijd bij de ferry nadat een nieuwsgierige douanier nog mijn electrische brommertje moest bekijken, zoiets had hij nog niet eerder gezien. Na de daarna gebruikelijke scan moest ik mijn rechter portier openen, daar was iets verdachts gezien, wat dus die grote 14 kilo zware  accu bleek te zijn van dat zelfde brommertje, staat onderweg altijd op de treeplank. Verder geen problemen, ook niet aan de overkant bij de Spaanse grens, zelfs niet met Lotje. Wel was het hier plotseling 2 uren later.
Na een nacht in Palmones op een heerlijk rustige nieuwe parking voor campers weer naar de haven van Gelves. Het weerzien met Diana was weer ouderwets hartelijk. Alleen dat heerlijke weertje dat ik dacht te hebben meegenomen was op zondag al voorbij en voor morgen wordt er een hele dag regen beloofd, toch blijf ik nog, heb Diana weer beloofd morgen boodschappen te doen, hoeft ze geen zware dingen op haar fiets te vervoeren, tsja ze is ook al 85! en in Spanje zijn op zondag daar de winkels dicht.
Na 4 heerlijke dagen in Càceres weer verder noordwaarts, door het gebied van de ''Grote Trap'', en ik zag er heel veel, maar wel heel ver weg.
Inmiddels zijn we al door de Pyreneeën, errug koud, ook in noord Spanje al, maar in zd. frankrijk lekker hoor. Ik hoop nu een beetje met het voorjaar mee te reizen richting huis, maar zal wel stil zijn.
Dit is dan wel mijn laatste berichtje van deze reis, moet nog enkele bezoekjes afleggen en ga nog een weekje met een bekende naar de Moezel of omgeving. Hoop 27 of 28 april weer ''thuis'' te zijn, want 2 dagen later komt Maxi haar spullen ophalen die ik nog steeds in de bus heb.
Hartelijke groeten uit zd.frankrijk en wie weet, in oktober weer?
Wout&Lotje.

Grote Trap, wel heel ver weg