Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

4e al weer Marokkoreis 2013/2014

 

Fotoselektie van deze reis,

Klik op de pijltjes voor groter formaat       

 

Ja, we zijn al weer vertrokken j.l. donderdag 10 okt. moesten eerst nog even naar het Elisabeth in Tilburg voor de laatste contrôle, daar kregen we meteen groen licht na die heftige nekwerveloperatie van Anja.

Inmiddels zijn we aangeland in de Champagne Ardennen, net onder Reims op die mooie camperplaats in Mutigny, midden tussen die champagne wijngaarden. Vervolgens maakten we op aanraden van broer Henk, o.a. kraanvogeldeskundige, nog een zijsprong naar Lac du Der, waar we er honderden zagen, alleen véél te ver voor mijn simpele camera, hoewel we 's avonds op de foto's nog veel meer zagen dan op de dag in werkelijkheid.

En onderweg zagen we ons eerste zwientje.

Lotje was niet echt onder de indruk.

 

14 okt. Verdere nieuws volgt nog, we hebben hier ook erg slecht weer (Bourges), Achter de Pyreneeën blijft het voorlopig nog heerlijk zomers, 25gr. dus gaan we daar zo snel mogelijk heen en dan werken we ons webje wel weer bij.

20 Okt. Bereikten inmiddels die mooie camping in Cáceres, waar we nog wel een dagje of zo blijven voor wat huishoudelijke werkzaamheden en zo. Daarna gaan we nog dat nationale park "Monfraque" bezoeken met o.a. die vale gieren. Van dat mooie weer, dat klopt wel, net voor, in en over de Pyreneeën heerlijk weertje, 22-25 gr. dus genieten.

22 Okt. Inmiddels regent het hier in Extremadura, daar zal men wel blij mee zijn, want het was hier behoorlijk uitgedroogd. Vandaag nog even ons webje bijwerken en morgen weer verder, de voorspelling is dan weer veel beter.

 

 
12 November.
Eigenlijk hebben we veel te lang niets laten horen, sorry een beetje gebrek aan inspiratie zeg maar.
Na Extremadura verbleven we een dag of 4 in Puerto Gelves waar we uitgebreid en gezellig met Diana gebabbeld hebben, ze woont daar nog steeds op de "Rolling Wave 2" die daar op de kade ligt, samen met haar hondje Bonny, stokoud en kan bijna niet meer lopen, triest, die zullen we waarschijnlijk niet meer zien op de terugreis.
Van Gelves reden we door het mooie Andalucia naar Algeciras, met onderweg in Jeres de la Frontera de gebruikelijke stop om LPG te tanken.
In Algeciras bij Gutierras de tickets voor de overtocht gekocht, zelfde prijs als vorig jaar 200 Euro's voor open tickets heen en terug. Na nog wat boodschappen geslapen op de parking van "Mercadona", want bij de Lidl en Carrefour is dat niet meer toegestaan.
Op 29 okt. staken we over, probleemloos, precies een uur varen, ook de grens met Marokko werd redelijk soepel gepasseerd.
Na bij de Marjane in Tetouan bij Maroc Telecom een simkaartje gekocht te hebben voor een maand internet, naar Martil gereden om op camping "Al Boustane" voor een week te verblijven. Dat was weer bekend terrein voor Lotje, nog steeds diezelfde katten, met nog wat jonkies er bij en natuurlijk de dagelijkse strandwandelingen en pootje baden in de Middellandse zee, heerlijk, en dat met ononderbroken stralend weer.
Vandaar vertrokken en via een prachtige route door o.a. de gorges van de rivier Laou op weg naar oude bekenden in Azrou, met onderweg nog een nachtje boven op die berg in Chefchaoun, niet omdat het zo'n fraaie camping is , maar om de afstanden redelijk te houden. Meteen daar het ziekenhuis bezocht om Anja een injectie te laten toedienen die ze maandelijks moet krijgen, de spullen daarvoor hebben we bij ons. Gelukkig troffen we een Hollands sprekende Marokkaan om ons te begeleiden, want een ziekenhuis kom je niet zo maar in, strenge bewaking en contrôles. Anja werd meteen deskundig geprikt, en betalen was niet toegestaan. 
Vervolgens verbleven we nog een paar dagen op camping "Le Diamant Vert" aan de buitenkant van Fès, was de vorige keer, febr. j.l. nog een oude troep, maar wonder boven wonder, een kompleet nieuw modern toiletgebouw, nieuwe camperserviceplaats en een geheel nieuwe ingang met gloednieuwe receptie, een echte Marokkaanse verrassing dus. Ook hier verbleven we een paar dagen, ook om o.a. de was te doen, want wasmachines zijn schaars in dit land.
Zijn nu dus op die mooie camping "Amazigh" van Hassan Aba, in een grote kersenboomgaard, met nog steeds mooi groene kersenbomen. Het is nog steeds ongekend mooi weer, zefs hier in de "Moyen Atlas", waar het eigenlijk in deze tijd vaak zou moeten regenen.
Verder gaat het allemaal prima, zijn beiden de aanvallen van grieperigheid en verkoudheid al weer te boven en genieten van het heerlijke weer, 's nachts wel fris, 8 gr. maar 's middags wel tot 25 gr.
Vorige week hadden we een bizar ongelukje met onze mifi, dat is dat apparaaje waar dat simkaartje van Maroc Telecom in zit en waardoor we dan beiden tegelijkertijd kunnen internetten. Ik trok het kastje open waar o.a.dat ding altijd ligt, en meteen rolde die daar uit, niet zo erg het is klein en licht en kan wel tegen een stootje, echter plonsde het precies in een glas limonade, als je dat zou willen nadoen, zou dat niet lukken. Dus meteen de accu er uit, alles gedroogd, maar helaas was er geen redding meer mogelijk, zelfs het simkaartje deed het niet meer, het enige wat nog bruikbaar was, was die limonade. Dus bij Maroc Telecom in Fès een nieuw simkaartje gekocht, de dame was onverbiddellijk, en in Nederland bij www.Mifiwinkel.nl een nieuwe mifi besteld, die dan naar hier gestuurd wordt. Dus we zitten hier nog wel even, erg hè. Dat wordt een Huawei E586E met extra antenne, ook voor gebieden met slecht bereik.
Verder weinig problemen, de bus doet het geweldig, zeker ook in de bergen, we zijn er heel blij mee. Soms zit het ook wel eens tegen, hadden we kosten nog moeite gespaard voor eigen elektriciteit d.m.v. grote zonnepanelen samen met een hele zware accu, waardoor we geheel onafhankelijk zijn en zelfs een elektrische waterkoker kunnen gebruiken, voor ons een toppunt van luxe, totdat één van ons (ik dus, Anja) die gewoontegetrouw van vorige reizen, op het gasfornuis zette, en dat liep bijna slecht af, gealarmeerd door de rook en stank, snel daar af gehaald en onder de kraan, pfffff, maar na wat bijwerken werkt die gelukkig nog wel maar ziet er niet meer uit als voorheen.
Wordt wel weer ergens vervolgd, waarschijnlijk dan vanaf de Atlantische kust. 
 

 

Dinsdag 19 november. Zaten we vrijdag nog lekker in de zon, zaterdag werd het guur en geen zon meer te bekennen, weg korte broek en korte mouwen. Dus besloten we wat boodschappen te doen en een rondje te rijden door dat indrukwekkende cederwoud ten zuiden van Azrou, waar nog meerdere groepen makaken vrij leven.

 

Zondag was het helemaal raak, werden we wakker in een kerstlandschap, wel schrikken, maar ook wel mooi, toch maar weer gauw tussen de warme dekens gekropen.

Wachten dus nu in kou en vééééél regen maar af wanneer die mifi komt, om daarna snel te verkassen naar warmere oorden.

Wie is nu bang voor wie??

 

Dinsdag 3 december Essaouira

Ja hoor, eindelijk, op vrijdag de 29e, na heel veel heen en weer gebel, met dank aan Hassan, stopte die chauffeur op het goede adres en konden wij weer verder, de warmte tegemoet.

Na 2 dagen Mohammedia (L'Ócean Blue), wel een wasmachine maar de was echt niet schoon, en een overnachting in Oualidia staan we nu in Essaouira op de parking vlakbij de vissershaven en bij de toegang tot de medina.

Vandaag heerlijk door die medina geslenterd en heerlijke vis en garnalen gegeten bij een temperatuur van boven de 20 gr. alleen aan het eind van de middag werd het bewolkt, maar niet koud.

De nieuwe mifi werkt uitstekend, we kunnen nu het jourrnaal achteraf bekijken in de hoogste resolutie "full screen", super, en bellen met skype gaat ook perfekt.

Verder alles prima in orde, de bus doet het geweldig, de laatste tank zelfs 1 op 12, ongekend, en dat voor ca. 85 eurocent per liter diesel,

Ook mochten we onze eerste bekeuring incasseren wegens te hard rijden, we reden wel 94 km/u alwaar 80 was toegestaan en wel op de super rustige tolweg richting zuiden net voor Casablanca, 300 Dirhams, brrrr.

 

Vissers keren terug bij Oualidia.

 

Woensdag 11 december Aourir.
Staan nu al weer een kleine week op een mooie en rustige camping in Aourir, zo,n 6 à 7 km. van de kust, heerlijk weer, prima wasmachines en douches, wat wil je nog meer? Een aan te bevelen plek, alleen de verbinding met internet laat nogal te wensen over, ook met Maroc Telecom. En de weg er naar toe is gedeeltelijk erbarmelijk, dus langzaam aan !
In Agadir liet Anja haar bloed testen voor het Erasmus en lieten we voor de derde keer een nieuw edelsteentje in haar trouwring zetten, hopelijk blijft deze er nu wel in zitten.
Op weg naar hier stopten we nog even bij een zeilmaker/reparateur met een stevig naaimachien om een zitting van één van de campingstoelen te laten repareren, dat was vlakbij de ingang van camping "Altlantic parc", de man herkende ons onmiddellijk, vorig jaar repareerde hij nog het luifeldoek van onze VW. Nu echter zei hij heel meewarig dat hij dat wel wilde maar de stroom was uitgevallen, helaas, waarop ik hem meteen vertelde dat wij dat wel bij ons hadden, en inderdaad tot zijn grote verbazing, met stroom uit onze bus kon hij dat naaimachien weer gebruiken en kon hij met onze stroom die stoelzitting naaien, de techniek staat voor niets en de kosten mochten we zelf bepalen, werd 20Dh.
 

Als je even niet oplet, eten die babbelaars zo maar je bananen op!

 

Goeie maatjes met Bubbles.

 

Maandag 16 december Sidi Ifni.
Na 2 dagen "Wassay Beach" in Sidi-Ouassai bij oude bekenden zijn we zaterdag aangeland aan de Atlantische kust bij Sidi Ifni, pal aan een mooi strand, tot groot genoegen van Lotje.Op zondag is hier altijd de grote weekmarkt, dus weer volop verse groenten en fruit ingeslagen voor de komende dagen en natuurlijk kalkoenborstfilet, supervers, die was nog warm zefs.
Was het gisteren nog heerlijk buitenweertje, vanmorgen werden we wakker onder een dik wolkendek en tegen de middag begon het zowaar zelfs wat te regenen. Deden wel de was maar moeten die morgen maar drogen, de verwachting is weer gunstig.
We vertrekken morgen richting Tan-Tan Plage maar vanwege de tamelijk grote afstand en gebrek aan haast, gaan we nog voor even naar Abeino, niet ver van Guelmim, waar we al vaker waren en volgens zeggen nu een nieuwe eigenaar is die al heel veel verbeterd heeft, we zijn benieuwd.
 
Dinsdag 24 december Tan-Tan Plage (El Ouatia).
En inderdaad, de camping in Abeino is aanzienlijk verbeterd, zelfs warme douches en veel meer verbeteringen. Bleven daar een paar dagen in die oase van stilte en wegens dat heerlijke weertje om daarna verder te zwerven naar het wellicht nog warmere zuiden.
Reden die saaie weg van Guelmim naar Tan-Tan met soms behoorlijke zandwolken en deden daar nog wat boodschappen.
Tot onze verbazing was die beruchte rotonde met dat stopbord inmiddels gewijzigd in een normale rotonde waarop je altijd gewoon voorrang hebt, op dezelfde plek als voorhheen stonden nog wel een paar agenten werkeloos langs de weg onder een palmboom.
Op "Camping Atlantique" werden we hartelijk verwelkomd, ondanks de andere bus, en namen we een aardig plekje in om daar tot in het nieuwe jaar te blijven.Ook gaan we hier ons verblijf in Marokko met nog eens 3 maanden laten verlengen, en daar staat nu ook ons kerstboompje.
Verder weinig spannend nieuws, we genieten van iedere dag, van het heerlijke weer, de mooie omgeving, de strandwandelingen, en Lotje vermaakt zich dan uitstekend in de ondiepe plaatsen net voor de branding.

 

En ons kerstboompje staat nu in Tan-Tan Plage (El Ouatia)

 

En Lotje is niet bij de zee weg te krijgen.

 

Maandag 30dec.
Dat verlengen gaat hier niet lukken, men eist een verblijf van tenminste een maand, daarvoor moet je tenminste betalen, of je zo lang blijft moet je zelf weten, doen we dus niet.
Net voor de kerst hadden we nog een leuke ontmoeting op de camping met Monica en Haije uit Drachten, ook bezig aan een rondreis, maar al weer bezig richting noorden, want in januari wacht hun het werken daar weer.
Op 2e kerstdag gingen we maar weer eens naar de kapper, aangeraden door een goeie vriend, in een erbarmelijk zaakje, zelfs werd ons gevraagd of wij wellicht een goede schaar bij ons hadden !!!!!!!!!!!!!!!, gelukkig wel, en 80 dirhams armer waren we toch beiden tevreden met de resultaten.
Gisteren gingen we op zoek naar die gestrande tanker vlakbij de haven hier,(zie:http://www.bladna.nl/marokko.html) maar dat verliep nog niet zo soepel, vanaf de weg naar het zuiden -N1- waren we er het dichtst bij, maar met de auto mochten we die zijweg niet in, dus te voet dan maar door de woestijn. Aan de kust aangekomen, bleek daar ook politie iedereen te verbieden dat schip te benaderen. Dus dan maar via de (vissers)haven. Na toestemming van 4x verschillende agenten en achterlating van onze bus, mijn vrouw en onze Lotje en mijn (kopie)paspoort mocht ik dan te voet richting havenhoofd.
Liep eerst naar het zuidelijke havenhoofd, wist ik veel, en werd daar vlakbij mijn doel tegen gehouden door iemand in uniform, die toen wel vertelde dat ik wel op dat andere havenhoofd mocht, dus daar maar heen gewandeld, uurtje lopen. En zowaar, aan het eind daarvan had ik goed zicht op de gestrande tanker, op een strandje, stijf tegen de hoge kust. Alleen mooie foto's maken was echt niet mogelijk wegens de nevel boven de branding. Daarna weer snel terug naar Anja, net buiten de ingang van de haven, die na 2 en een half uur wachten al wat ongerust werd. Het kopie paspoort kreeg ik weer terug na plechtig te hebben verklaard dat ik uitsluitend foto's had gemaakt van dat gestrande schip, en ons werd, nauwelijks verstaanbaar, nog een "Happy New Year" gewenst.
De storm hier is inmiddels weer geluwd en het heerlijk weer is weer terug, volop zon, 20 à 22 gr. en dat tussen kerst en nieuwjaar!

                                                                                                                                                                                                   

De "Silver" aan de grond net voor de haven van Tan-Tan

 

Donderdag 9 jan. Tafraoute.
 
Dond. 2 jan. vertrokken we uit Tan-Tan Plage na 2 heerlijke weken, sliepen nog een nacht in Abaynou en vervolgden onze route richting Tafraoute middels een aanvankelijk prima weg met geweldige uitzichten. We reden van Tiffermit via de -104- naar Tafraoute, normaal een prima route, niet erg breed, maar wel een rustige weg. Nu echter vond men het nodig tegelijkertijd riool aan te leggen en de weg te gaan renoveren. Nu mochten we zo'n slordige 25 km.door een dikke laag grind met de daarbij behorende immense stofwolken, brrr.
De ontvangst op camping Tazka was weer geweldig, zeker het weerzien van Lotje met Mohammed.
Meteen gevraagd of ze hier onze verlenging wilden regelen, dat kon in een paar dagen wel even geregeld worden, maar hier was men kennelijk toch niet zo goed op de hoogte van wat daarvoor nodig is, inmiddels weten we dat en hebben alles vandaag, do. 9 jan. bij de eigenaar van de camping ingeleverd, hij draagt dat over aan de politie en zei dat we dan over 2 dagen die verlenging kunnen tegemoet zien, wij denken dat het wel wat langer zal duren, we zien wel, we willen hier toch nog wel een week of zo blijven, want we vermaken ons hier prima.
Lieten vandaag nog even een verduisteringsscherm repareren, die rolde niet meer helemaal op, waardoor Lotje het uitzicht werd ontnomen. Mohammed Farih kwam met assistent en servicewagen, klaarde dat in een kwartiertje en na betaling van 50DH, werkt het weer als voorheen.
 

Zagen we toch echt een leeuw in die bergwand

 

Wat heb je (hier in Tafraout) nodig voor verlenging van je verblijf in Marokko met nog eens 3 maanden per persoon:
-6x kopie paspoort.
-6x kopie paspoort, de pagina met het nummer wat je kreeg bij de douane en het stempel met de datum van aankomst in Marokko.
-6x Bewijs van verblijfplaats, bijv. een camping.
-6x kopie bankpas.
-6x kopie recu + het originele, van opname bij bank met naam en handtekening.
Al deze kopieën moeten bij het bureau municipal geconformeerd worden met zegel en stempel.
-6x pasfoto.
-1 formulier ingevuld voor de politie (zal die daar zelf wel kopieëren).
Dit pakket moet bij de politie ingeleverd, en na enige dagen krijg je die verlenging.
Overigens komt de politie hier bij de camping e.e.a. brengen en ophalen na een tefoontje van de patron.
Kosten voor ons beiden totaal: Zegels en stempels 114DH, kopieën 60x1DH per stuk + de pasfoto's, en natuurlijk wel een fooi voor de patron en, niet onbelangrijk, we verbleven hier wel 2 weken en dat waren we toch al van plan.
 

Hier redden we het nog wel even hoor!!

 

Maandag 13 jan. Tafraoute.
Geloof het of niet, moesten we vrijdag j.l. nog wat namen en handtekeningen zetten, vanmorgen tijdens het ontbijt (niet zo vroeg bij ons weliswaar) kwam de patron de verlangde dokumenten voor verlenging al bij ons brengen, supersnel dus.
 

Lotje is al helemaal klaar voor een nieuwe liefde in Tafraoute maar Speedy schrikt er wel van.

 

Zaterdag 18 jan. Aourir en verdere plannen voor de route.
Voor dat we verder naar het oosten en zuid-oosten zwerven, gingen we nog even in Agadir naar Marjane voor boodschappen die verder weg moeilijk of niet verkrijgbaar zijn. En omdat we een goede ervaring hadden met camping Aourir zijn we daar nog maar even neegestreken. We kwamen hier gisteren aan na een schitterende rit vanaf Tafraoute, maar al snel begon het te regenen en in de nacht zelfs hevig onweer. Ontdekten vanmorgen zefs lekkage in de buurt van het grote dakluik, maar gelukkig troffen we hier vandaag ook een oude bekende op de camping die normaliter zonnepanelen verkoopt en plaatst, die best ons dakluik wilde afkitten, zo goed als zeker afdoende en dat voor nog geen 30 Euro's. Gelukkig klaarde het weer aardig op, en na 2 wassen zwerven we morgen weer verder.
Onze verdere globale planning voor het vervolg van deze zwerftocht ziet er ongeveer zo uit, maar met ons weet je het nooit zeker hoor!!:
-Taroudant - Taliouine - Tazenakht - Foum-Zguid - Agdz - Nekob - Boumalne Dadès - door de Todrakloof naar Goulmina - Erfoud - Source Blue de Meski - Azrou - Meknes - Fes - Ketama - El Jebha en langs de Middellandse zeekust naar Martil en Ceuta. De oversteek naar Europa zal wel ongeveer half/eind maart zijn.
 

Prachtige mandarijnen op de camping in Taliouine, maar nog zuurder dan citroenen, brrr

.

Onderweg, vlakbij Foum Zguid

 

Donderdag 30 jan. Foum-Zguid.
Nee, die was was nog niet droog, dus maar weer even ingepakt voor betere tijden.
In Taroudant namen we weer dat mooie plekje in onder/tegen de stadsmuur, heerlijk weer inmiddels en heerlijk gewandeld door de stad en het park tegenover. De volgende morgen weer vertrokken naar Foum-Zguid, nieuw voor ons.
In Taliouine maakten we een tussenstop van 1 dag om o.a. die was te drogen op camping "Toubkal" en weer verder gezworven door dit mooie gebied met in de verte de met sneeuw bedekte toppen van de Hoge Atlas..  
In Tazenakht een lekker broodje kefta gegeten. Dat gaat zo, je let op waar een restaurantje is waar rookwolken opstijgen van een gril of bbq, je koopt bij de slager ter plekke voor 15 of 20 dirhams mager rundergehakt, betaalt dat meteen, en je gaat er mee naar de man die aan aan die bak met brandende houtskool staat en laat hem dat gehakt voor je roosteren, desgewenst met ui en tomaat, je betaalt hem daar 5 dirhams voor en na een minuutje of 10 krijg je 2 halve van die ronde broden gevuld met kefta, heerlijk. Vervolgden onze route naar Foum-Zguid over een aanvankelijk erbarmelijk slechte weg tot de afslag naar Agdz, waar we dan rechtdoor moesten. De weg was daar iets minder slecht, maar wel veel gaten en kuilen. Maar gelukkig, hier had de overheid afdoende maatregelen getroffen, hier was één man bezig met schep en kruiwagen, zeker 20km. verwijderd van de bewoonde wereld, om zand uit de berm te scheppen en daarmee die gaten te vullen, en als dat zand van iets verder moest gehaald worden, had hij die kruiwagen! We moeten eerlijk toegeven, we moesten er erg om lachen, maar het werkte wel, wonder boven wonder.
Op camping "Khaima Parc" in Foum-Zguid was het op dat moment erg rustig en konden we een heerlijk plekje innemen, dus meteen de mat uitgerold en de stoelen naar buiten en genoten van het heerlijke weertje. Ook heerlijk onder de douche geweest, alleen zijn hier, net als bij veel campings, de douchekoppen behoorlijk verstopt wegens het niet altijd even zuivere water, gelukkig hebben we dan zelf een prima douchekop van onze buitendouche, even wisselen en genieten van een volle straal. 
Één of twee dagen later kwamen Peter en Ria de camping op rijden die we eerder al zagen in Tafraoute, gezellig, zeker ook voor Lotje, ze was al goeie maatjes met Rexa, een look-alike markiesje, geboren in Marokko. Vandaag was het voor even gedaan met het heerlijke weertje, gisteravond was er een stormachtige wind opgestoken met forse windstoten met enorme zandwolken tot gevolg. Pal naast Peter en Ria was zelfs een flinke palmboom omgewaaid, nauwelijks een meter naast hun mooie camper gelukkig. Toch maar met z'n vieren naar de wekelijkse grote markt ter plaatse gegaan, de dames met een taxi en de heren per fiets. Tussen de zandwolken door kochten we toch nog aardig wat verse waren, kalkoenfilet, verse superjonge tuinboontjes, clementines, navelsinaasappelen, uiteindelijk toch ook nog een redelijk bloemkooltje, tomaten, komkommers en nog wel wat meer, en dat voor prijsjes die we niet eens wllen noemen, belachelijk goedkoop zelfs, terwijl dat alles van heel ver moet worden aangevoerd. Bij Ibrahim aten we nog gezellig een omelet met een groot glas heerlijk vers geperst sinaasappelsap.
Terug op de camping meteen alles opgeruimd en ingepakt om morgen verder te zwerven naar Agdz, maar eerst zouden we nog naar de EHBO van het ziekenhuis moeten voor de maandelijkse vitamine B-12 injectie voor Anja, maar hier bedacht men dat er daarvoor wel even een dokter naar de camping kon komen, we zijn benieuwd.
Sinds gisteravond is er geen internet meer, dus wordt wel weer ergens vervolgd.
 

Staken nog net voor ons over onderweg naar Agdz.

 

Zo. avond 2 febr. camping Caïd Ali, Agdz.

 

Donderdag 6 febr. Nekob.
Die dokter in Foum-Zguid kwam niet naar ons, het was te druk in de kliniek, maar Anja zou wel even worden opgehaald. Maar toen dat ook niet lukte zijn we er zelf maar even heen gereden, achter één van de mannekes van de camping op een brommer. Ria ging ook even mee, haar frans is beslist beter dan het onze.Die injectie was snel geregeld en betalen mocht ook hier niet.
Na Ria weer te hebben terug gebracht vertrokken we naar Agdz. De route was wel mooi, maar de weg vele kilometers erbarmelijk slecht, zefs voor Marokkaanse begrippen.
Op de camping "Caïd Ali" was het niet druk en het weer was perfekt. We bleven daar 6 dagen en ontmoetten daar meerdere Hollanders, heel gezellig. Vanmorgen vertrokken we weer en na eerst nog even de grote wekelijkse markt te hebben bezocht, reden we naar Nekob, waar we hartelijk werden ontvangen op camping "Ouadjou", waar we ook weer Hollanders ontmoetten. We hopen hier één dezer dagen Kees en Bea te ontmoeten die hier al een paar jaar wonen en kennen van www.camperforum.nl. Zelf hebben ze ook een website: www.http://marokko-nkob-info.jouwweb.nl/.
 

Deze rakker liep over onze mat

Tegen de schemering, de berg met die tajine er bovenop.

Overal bloeien nu de amandelbomen

In de "Vallee du Dadès"

 

Dinsdag 18 febr. Erfoud, Tifina "Caravanserai d'Erfoud"
De ontmoetingen met Kees en Bea waren heel prettig, werden ontvangen in hun ruime originele Marokkaanse woning, heel bijzonder. Samen met hen genoten we van een heerlijke tajine met kip en pruimen. Zij verzamelen o.a. kinderkleding en speelgoed om dat dan weer te verdelen in hun buurt, we wisten dat niet maar als we weer die kant op gaan zullen we zeker eerst bij onze familie en kennissen eea verzamelen.
Natuurlijk bezochten we daar in het weekeinde de "grote markt", altijd weer bijzonder, vooral al die verse groenten en fruit. o.a. superjonge tuinboontjes voor 6 DH. per kilo!!
Op maandag verlieten we de camping, maar dat was nog niet zo eenvoudig, er woedde een heuse zandstorm, door de poort was alleen nog maar een geelbruine wolk zichtbaar, we moesten zelfs die stalen deuren nog extra vastzetten, zodat ze niet onze bus zouden beschadigen. Gelukkig was er buiten de stad meer zicht en konden we zonder veel problemen onze route vervolgen naar camping "Soleil", net voor de Todrakloof, alwaar we Sjef en Louise zouden ontmoeten.
En ja hoor, Sjef en Louise waren daar al 2 dagen en het was een hartelijk weerzien. We bezochten samen de souk van Tinghir, kochten er meerdere mooie lampen voor vrienden, aten heerlijke kefta op de markt, kochten vis en gehakt en 's avonds genoten we met z'n vieren van een grote pan .....hutspot, haha.
De volgende dag maakten we een tocht door die mooie Dadès vallei, ongeveer zo ver als mogelijk, maar Sjef en Louise gingen met hun 4WD Mercedes Sprinter nog verder, in de hoop dat ze wel door de Todrakloof terug zouden kunnen, maar helaas, uiteindelijk moesten ze toch weer terug en kwamen zodoende in het donker weer terug op de camping "Soleil". Ook niet onvermeld, onderweg terug kwamen we ook weer Aad en Agnes tegen, die we al een paar keer eerder zagen, zij fietsen dagelijks flinke etappes in Marokko, super sportievelingen!
Vrijdag de 14e bezochten we samen met Nel en Jurriën de "vrouwensouk", waar Anja nog prachtige kleding scoorde en Nel en Jurriën nog een prachtige lamp wisten te bemachtigen. Na samen nog een hapje en drankje namen we afscheid van alweer een leuk contact.Met ook nog een mooie schapenbout voor de sudderpan gingen we weer terug naar "Le Soleil".
Daar het Sjef niet lekker zat niet van de Dadès naar de Todra te kunnen rijden, wilde hij toch tenminste wel weten waarom en waar dat dan niet mogelijk was, dus gingen we de volgende dag zonder de dames en Lotje op onderzoek. In het dorpje Agdal of zo gingen we links over een soms slecht tot zeer slecht begaanbaar pad, richting Dadès, kwamen na een half uur of zo een 5 tal 4WD auto's met Belgische kentekens tegen, waarvan de voorste bestuurder ons al vertelde dat we op enig moment echt niet verder konden, zij hadden dat nog wel geprobeerd, maar moesten toch omkeren. Aangezien we er zo ver voor hadden gereden wilden we dan toch ook nog wel zien hoe dat er uit zag. En inderdaad, boven bij een pas was nog zo veel hard bevroren sneeuw waar geen doorkomen aan was. Dus omkeren dan toch maar, maar daar ging het een beetje mis, kwamen met de achter-onderkant muurvast in de bevroren sneeuw en na bijna 2 uur ploeteren met krik en stenen, konden we gelukkig weer voor donker de terugrit aanvangen, gelukkig maar want op enige hulp hoefden we daar niet te rekenen, geen mobiel bereik. brrrr. Terug in de 'bewoonde wereld' nog even de dames per mobieltje gerustgesteld en met schemer waren we weer veilig op de camping.
De volgende dag werd een wasbeurt voorzien voor de Mercedes, normaal antraciet nu bruin, de kleur van klei, dus dat was wel een metamorfose. Daarna nog wat boodschappen, veel te dure wijn en bier, en op de souk nog een "Ray-Ban" zonnebril voor 25 Euro's, nee sorry, 25 Dirhams!!!! echt waar. (Later bleek dat er geen Ray-Ban maar "Ron-Bei" op stond, bedriegelijk gelijkend maar wel een prima zonnebril.)
Gisteren verlieten we "Le Soleil" na een heerlijke week, gingen door de Todrakloof naar Goulmima, een schitterende route, vooral dat tweede deel, alleen jammer dat de zon verstek liet, erger nog, er veel zand in de lucht hing, dus geen mooie foto's helaas. Na een nachtje op camping "Les Tamaris",chez Michelle, waar we zelfs nog Louis en Rita ontmoetten, die we al diverse keren in Sidi Ifni zagen, zijn we nu aangeland op camping "Tifina", Caravanserai d'Erfoud, tussen Erfoud en Rissani. In Erfoud lieten we nog even een vervelende roestplek van het rechterportier verwijderen en spuiten bij een oude bekende, was in een uurtje geklaard, netjes voor slechts 200 Dirhams. Morgen gaan we genieten van een rustdag, de was, douche enz. en de weersvoorspelling is hoopvol.

Ja, dat krijg je d'r van Sjefke !!

 

Bij het museum tussen Erfoud en Rissani

 

Zaterdag 1 maart Meski.
Na een dag of 4 à 5 vertrokken we zuidwaarts naar Merzouga, met onderweg een uitgebreid bezoek aan een mooi museum, niet ver van Rissani, waar we vervolgens de boodschappen deden. Ter hoogte van Merzouga bleven we tot de volgende dag op camping/hotel "Sahara" aan de voet van die mooie gele zandduinen van Erg Chebbi, kijk maar naar de foto's.
Nu staan we al weer 7 dagen in Meski bij de beroemde blauwe bronnen, waar we begroet werden als waren we familie, geweldig. 
Sjef en Louise zijn inmiddels verder gereisd, zij moeten begin maart oversteken naar Europa, wij een week of 3 later, dus we doen rustig aan want zo heerlijk warm als hier zal het verder in het noorden niet zijn. Hier is het iedere namiddag jeu de boulen met de mannen van de camping, leuk, spannend en met wisselend sukses. Vanmiddag kwam hier de kapper voor ons beiden "aan huis", dus we lopen er weer netjes bij. Wel lagen we daags na elkaar wel een halve dag op bed wegens hevige verkoudheid met de daarbij behorende hoestbuien, dat was effe wat minder, maar nu heeft ons vaste bed zijn nut wel bewezen. Kostelijk is het hier om te zien hoe vele tientallen overwinterende Europese koereigers net voor donker boven in de palmbomen vechten voor het beste slaapplaatsje.
Ondanks onze mifi op ca. 10 m. hoogte is het haast onmogelijk verbinding te maken met internet, dat is hier wel een minpuntje. Lotje vermaakt zich hier ook uitstekend, alle dagen pootje baden in de palmeraie, vlakbij de vrouwen die daar in die rivier de was doen, en het water is er ook niet erg koud, en bij de bus moet ze natuurlijk die brutale katten op afstand zien te houden. 
Maar aangezien hier geen wasmachine is, de vrouwen hier wassen immers in de rivier, en het gemis aan goed internet, besloten we om morgen weer terug naar "Tifina" te gaan, dat is niet te ver, een uurtje rijden, dan kunnen we alles weer op orde brengen en ook ons webje bijwerken.
 

Even de foto's van vandaag bekijken

Zonsondergang in Meski.

Boven de ruïnes van de oude kasbah.

 

Zaterdag 8 maart 2014 Midelt.
Zo gezegd, zo gedaan, weer 3 heerlijke dagen op Tifina tussen Erfoud en Rissani, alles weer proper.
Zijn inmiddels op de camping municipal in Midelt, en dat ziet er niet slecht uit. Morgen is op 1 km. van hier een supergrote souk volgens de beheerder, maar parkeren met de camper zal niet makkelijk zijn, beter kun je een taxi nemen voor slechts 10 Dh., we zijn benieuwd.
We wonen hier direkt onder de mast van Maroc Telecom, waar ook tientallen ooievaars op wonen, en hebben hier dus super bereik, wel zo prettig.De route naar hier reden we ooit al diverse keren, door de "Gorges du Ziz" en door die "Tunel des Legionaires", de ooit door Franse legionairs met de hand uitgehouwen tunnel van zo'n 200 m.waar men nog steeds erg trots op is, en natuurlijk aten we onze boterhammen aan de oever van "Barrage Hassan Addakhil", een immens groot stuwmeer met momenteel niet erg veel water.
De voorlopige verdere reisplannen: Azrou, camping Amazigh, Fes, Le Diamant Vert, naar El Jebha aan de Middellandse zee en dan die schitterende -N16- volgen tot in Martil, camping Amastou en door naar Ceuta, waar we eind van de maand willen oversteken naar Europa.

Dond. 13 maart 2014 El Jebha.
Die grote souk, daar ben ik maar even in m'n uppie naar op zoek geweest, maar die was niet op 1 km. vanaf de camping, maar wel minstens 7 km., 10 minuten met de taxi, hoorden we later, dat is een bekende truc van campingbeheerders, mensen blijven dan vaak een dag extra, haha. Maar op zoek kwam ik langs een prima groenten- en fruitstal, waar ik in één keer alles wat we wensten kon inslaan, wel zo handig.
De volgende dag die mooie route naar Azrou, althans dat laatste deel door het cederwoud met z'n vele vrij levende makaken, die daar natuurlijk regelmatig van allerlei lekkers worden voorzien, maar het is altijd weer leuk om te zien. Zeker als je dan ziet hoe een heel jong aapje een volle plastic tas met bananen en appelen van een auto van een paar niets vermoedend toeristen grist en er mee hoog in een boom verdwijnt om heerlijk te smikkelen.
In Azrou werden we natuurlijk weer hartelijk verwelkomd door Hassan met z'n mensen, het was er gezellig druk, maar we moeten inmiddels wel weer erg wennen aan de kou van de Atlas, brrr.
Vervolgens sliepen we een nacht op "Le diamant Vert" bij Fes, waar men al weer heel veel vernieuwd had, ook de prijzen, inmiddels al 120 Dh. per nacht, de hoogste prijs in Marokko tot nu toe, dus maar weer snel vertrokken.
Volgens plan over de -N 8-, wat overigens wel bijna een uur kostte om die aan de andere kant van Fes te vinden, die gevolgd tot voorbij Ketama, waar het steeds donkerder, mistiger en natter werd. Vervolgens ca. 10 km.via de -N 2- , daarna links nog hogere bergen in richting El Jebha, een rampzalige rit, steeds dikkere mist, een steeds smaller en slechtere weg vol kuilen, gaten en modder, wat waren we begonnen, maar terug was ook geen optie. Gelukkig konden we wel zo'n 15 km. acher een auto kleven, maar verder moesten we het alleen doen. Onderweg hoorden we al wel van een tegemoet komende vrachtwagenchauffeur dat de hele route begaanbaar was (!) Gelukkig bereikten we nog ruim voor donker El Jebha, hoewel het daar ook behoorlijk regende, maar gelukkig geen mist meer.Dat was dus wel weer even peentjes zweten en we zullen ons wel 2 keer bedenken voor we die route weer zullen rijden. Maar de beloning was groot, bij de haven van El Jebha namen we een mooi plekje in op "Pointe des Pêcheurs" met uitzicht op de in- en uit varende vissersschepen, dus we bleven daar de hele dag. Tegen de avond echter kwam een lompe fransoos nog even ons feestje bederven, ging pal voor ons op het trottoir staan pal tussen ons en ons mooie uitzicht, de lompeling, 't is dat Anja er mij van weerhield, anders was mijn frans nog best goed genoeg geweest om hem te verstaan te geven wat we daarvan wel vonden, te meer daar er nog wel genoeg plaatsen vrij waren. Maar ja, onze ervaringen met fransen zijn op z'n zachtst gezegd toch al niet over naar huis te schrijven, enkele uitzonderingen daar gelaten. Morgen dus maar weer snel weg wezen, helaas.
 

Er waren weer veel makaken in het cederwoud.

 

Vrijdag 21 maart Chmaâla.
Waar we een jaar eerder ook al waren, een grote camping, kennelijk om in de zomer veel lokale gasten te ontvangen. We staan hier nu al een week helemaal alleen, helemaal niet erg hoor, iedere dag buiten genieten van de zon', winkeltjes op loopafstand, de markt op fietsafstand. Hier wonen zo'n 7 of 8 kippen, waarvan 3 met jonge kuikentjes en ca. 4 katten, tot ongenoegen van Lotje. Een paar honderd meter lopen naar zee, met een mooie lagune, ideaal voor Lotje om te pootjebaden. 
Morgen verkassen we naar Martil, camping Alboustane, maar we hoorden al dat die inmiddels al tot 2/3e is ingekrompen wegens nieuwbouw van appartementen, we zien wel, anders weer snel wegwezen.
 
Maandag 24 maart Palmones.
En inderdaad, Al Boustane was al tot twee-derde gereduceerd wegens nieuwbouw aktiviteiten die niets van doen hebben met de camping. Bovendien was het overgebleven deel bomvol en konden we nog net een redelijk plekje innemen.Dus waren we zondagmorgen weer snel op pad, richting grens. Daar verliep alles aanvankelijk heel soepel, we krijgen daar al wat ervaring mee. Bij de Spaanse douane echter ging het helemaal fout. Onze misdaad was deze keer dat stempel en handtekening van de laatste gezondheidsverklaring van onze dierenarts in het paspoort van Lotje op een pagina te ver stond, nou ja! De dienstdoende beambte was onverbiddelijk en liet ons zonder pardon omkeren om weer Marokko in te gaan en dan in Tanger over te varen. We kregen nog een dokument mee voor de eerste de beste dierenarts in Spanje, om daar dat stempel na de benodigde keuring of zo alsnog te verkrijgen. Dat zou dus betekenen dat we in Tanger ook nog eens een nieuw ticket moesten kopen, de onze waren alleen voor Ceuta/Algeciras en we hoorden al eens eerder dat een enkeltje vanuit Marokko duurder zou zijn als een retour vanuit Europa.
Wij dus terug, daar was geen praten tegen, en we kregen ons paspoort en dat van Lotje pas terug nadat we werkelijk waren omgekeerd. Nu moesten we dus maar weer zien de Marokkaanse grens terug te passeren, want dat was ook nog niet zomaar gedaan, we waren met een vergunning voor verlenging Marokko uit gekomen, nu wilden we er dezelfde dag weer in, maar men wist werkelijk niet wat men aan moest met die data in onze paspoorten, dus de hoogste politiechef moest er aan te pas komen om uiteindelijk toestemming te geven voor nieuwe stempels, pfff.
Staan nu, zondagmiddag, weer op die zo mogelijk nog vollere camping in Martil, want doorrijden naar Tanger zagen we nog niet zo zitten. Volgens zo,n "mannetje" aan de grens moet het morgen wel lukken om de Spaanse douane te passeren, er is dan weer ander personeel, en lang niet al die ambtenaren weten de regeltjes zo goed. Bovendien kunnen we Lotje ook tijdelijk in de "badkamer" parkeren, zodat we eigenlijk helemaal geen hondje bij ons hebben, we zullen zien hoe dat gaat aflopen, naar Tanger kunnen we desnoods altijd nog.
Na nog een nachtje slapen besloten we toch maar niet naar Ceuta terug te gaan, stel je voor dat diezelfde overijverige beambte weer aanwezig was, dan waren de rapen wel gaar waarschijnlijk. 
We besloten naar de gloednieuwe haven van Tanger "Med" te gaan om daar over te varen. Bij het loket van Balearia vroeg ik om overboeking van onze tickets van Ceuta naar Tanger Med, maar dat was volgens de brave borst niet mogelijk. Na enig aandringen belde hij met zijn hoofdkantoor en zowaar, hij mocht ons een aanbieding doen voor nieuwe tickets, terwijl we dan in Algeciras bij het ticketbureau van Gutierrez, waar we ooit onze tickets kochten, ons geld terug moesten vragen voor de terugreis.Zo gezegd zo gedaan, betaalden ca. 125 Euro voor de terugtocht en kregen later bij Gutierrez 100 euro terug, we waren er heel blij mee.
De verdere overtocht en grenscontrôles verliepen soepeltjes, ook geen moeilijke vragen over onze Lotje.
Staan nu bij een groot winkelcentrum bij Palmones, niet ver van Algeciras, met nog vele tientallen overwegend franse medecamperaars, en zijn van plan om morgen te verkassen naar Puerto Gelves waar we ook Diana weer hopen te ontmoeten. Onderweg gaan we nog onze LPG tank vullen in Jerez de la Frontera. 
 

Nellie Mandela

 

Woensdag 2 april Benicassim.
Na de inmiddels gebruikelijke LPG vulling in Jerez de la Frontera, reden we meteen door naar Puerto Gelves, waar we de volgende dag Diana ontmoetten. Haar Bonnie was inmiddels dood, en begraven bij de gedenksteen aan Mike Harper in de kade van de haven, maar  gelukkig voor haar vond ze een nieuwe metgezel, Nellie Mandela, een heel levendig en druk beestje waar Lotje het uitstekend mee kon vinden. We bleven daar een paar dagen, namen Diana mee om boodschappen te doen, maar lekker weer was het niet,
veel regen deze keer. Dus vertrokken we weer, deze keer weer oostwaarts naar de costa's, in de hoop daar beter weer te  treffen. Sliepen een nacht op een fraaie camperplaats niet ver van Cordoba, in San Clemente de la Mancha, waar we 's morgens wakker werden met een heuse markt op een paar honderd meter, dus dat was makkelijk boodschappen doen.
Staan nu op de mooie Acsi-Camping Bonterra Park in Benicassim, een paar honderd meter van een mooie boulevard met strand, echter streng verboden voor Lotje helaas.
Wegens de weersvooruitzichten, vanaf vrijdag weer mooi weer met 24 gr. blijven we hier nog maar even, we moeten weer wassen en het overdekte verwarmde zwembad is ook wel erg aangenaam. Ons verdere reisplan is langs de kust naar frankrijk te zwerven, met mogelijk nog een weekje of zo in de buurt van Cap Agde, afhankelijk van het weer.

En nog wat foto's van de terugreis uit frankrijk

Vrijdag 11 april Vias-Page.
Na nog wat omzwervingen langs de Mediterranee en overnachtingen op camperplaatsen in Cambrils en Port Vendres staan we nu nog wel even op een mooie camping aan het strand bij Vias-Plage, vanwaar we over enkele dagen de verdere thuisreis ondernemen. We willen rustg aan naar het noorden, de tolwegen vermijden en nog zo veel als mogelijk van dit mooie land genieten en aan het eind van de maand hopen we weer "thuis" te zijn.
Dit was dan tevens ons laatste verslagje, weinig bijzonder of spektakulair, niettemin hopen we dat jullie er wat aan hadden. Onze bus deed het overigens voortreffelijk, behalve 2 nieuwe banden in Agadir was het enige ongemak een brandend lampje als waarschuwing dat er remvloeistof moest worden bijgevuld, dat was echter wel precies op die hoge bergen in regen en dichte mist richting kust op 12 maart, maar dat liep goed af. 
Groeten van ons drietjes, en we hopen in oktober weer die kant op te kunnen gaan.
Wout en Anja en Lotje.

Kleine zilverreiger, ook in die delta

Nog een geduldige en mooie koningspage bij Vailhan