Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

                                           3e Marokkoreis 2012/2013

 

Bekijk hier de foto's

Klik op de pijltjes voor vergroting

De voorbereidingen voor een nieuwe lange reis zijn in volle gang:

Gepland vertrek ca. 10 Oktober a.s. en terug eind April 2013. 

-Paspoort vernieuwen en een stapeltje kopieën maken.

-Grote beurt voor ons rijdend hotel, o.a. nieuwe distributieriem, 2 nieuwe banden.

-Voor ruim een half jaar medicijnen inslaan, en dat valt nog niet mee om dat allemaal mee te krijgen.

-Voor Lotje alles inslaan, eten e.d. haar paspoort in orde maken, inentingen, gezondheidsverklaring e.d.

-Produkten inslaan die onderweg moeilijk te vinden zijn, zoals cup à soup, div. vleeskruiden, sla- en andere sauzen, zoute drop,  sandwichspread, aardappelpuree voor stamppot, om maar wat te noemen.

-Opzeggen van vaste telefoon, internet en digitenne.

-Tandarts bezoeken.

Veel mooie paddestoelen onderweg.

 

Dinsdag 16 Oktober.

10 Oktober zijn we vertrokken, en inmiddels zijn we vlakbij de Puy de Dôme bij Clermont-Ferrand.

We sliepen op mooie camperplaatsen o.a. net onder Reims te midden van de champagne wijngaarden, in Sully sur Loire, bij Dirk op de camping in Marcenay in de Côte dÓr, Bourgogne, ondanks dat die al sinds 1 okt. gesloten was, waren we hartelijk welkom.

Inmiddels brachten we bezoeken bij Joep en Elke in de Morvan, van de VW Busclub en bij Dick en Carol in de Auvergne, onze bijna buren in Rucphen.

Nu staan we een dag op een camping om onze internetverbinding op orde te krijgen, dat ging nog niet van dat leien dakje zoals we dachten. 

Verder alles dik voor mekaar, morgen weer verder zuidwaarts. 

Te midden van de Champagne wijngaarden.

Zaterdag 20 oktober.

Inmiddels de Pyreneeën over gezworven, overigens geheel dopingvrij, staan nu in de stromende regen op een zo goed als verlaten camping in/bij Ainsa in Spanje. Vertrokken vanmorgen vanuit de franse kant, waar vreselijk veel regen viel en rivieren dreigden buiten hun oevers te gaan, hoorden/lazen over evacuatie's van toeristen uit Lourdes, hier vlakbij, wegens de overvloedige regens (zie foto's).

Verder gaat hier alles prima, nagenoeg geen lekkages, alleen onderweg de afvoer van de gootsteen moeten vernieuwen, want wat gebeurt er als je de laatste jus in de gootsteen kiepert terwijl de vuilwatertank al vol blijkt te zijn, ja, dat stolt dan in de afvoer, die vervolgens bij demontage ook nog spontaan afbrak, vandaar.

Ook beleefden we een nieuw fenomeen: We gebruiken Garmin als navigatie, we noemen haar "Greetje", en telkens als we arriveren op een geplande camperplek of camping, zegt ze: "Bestemming bereikt", waarop Lotje vrolijk begint te blaffen, inmiddels begrijpend dat we weer even lekker naar buiten gaan. 

Hartelijke groeten uit de Pyreneeën, wordt vervolgd.

Woensdag 24 okt. Extremadura, Càceres.

Na een adembenemend mooie route door de Spaanse Pyreneeën, verder gezworven door het redelijk vlakke binnenland ten noorden van Madrid, door eindeloze akkers waarvan het graan al geoogst was en de boeren druk in de weer waren met al weer iets nieuws te zaaien. Verder naar het westen wisselt het landschap naar meer begroeiïng en ook weer weilanden.
Het weer was heerlijk, nagenoeg windstil, dit in tegenstelling met de laatste 3 dagen in zd. frankrijk, waar het zo hard stormde dat we niet harder konden dan 50 à 60 km. om niet van de weg geblazen te worden.
Staan inmiddels op die mooie camping in Càceres, waar op iedere plaats een eigen badkamer is. Kwamen hier gisteren aan met volop zon, 25 gr. dus meteen de mat uitgerold, stoelen naar buiten en nog lekker een paar uurtjes genoten. Vandaag was alles echter weer anders, regen en nog eens regen en voor morgen nog meer regen. Toch moeten we hier nog even blijven want de was moet nog gedaan en Anja moet morgen naar de tandarts wegens een vulling van een kies die er uit was gekomen,daarna verkassen we naar de Portugese kust.
Verder alles dik in orde, en Lotje is niet meer loops, wel zo rustig.
 

En die tandarts, dat viel reuze mee! Konden daar vandaag, do. 25 okt. om 19.00 uur terecht, had inmiddels al laten weten dat 18.30 uur ook al kon. Dus wij bijtijds op pad om te vinden waar dat dat dan wel was, maar snel gevonden met hulp van Greetje. Dus boodschappen gedaan bij Carrefour en, heel banaal, bij McDonalds gegeten en daarna naar die tandarts. De te volgen behandeling verliep eerst moeizaam wegens taalproblemen, maar nadat de goede man zijn vrouw had gebeld om via de telefoon als tolk te fungeren, werd duidelijk wat de mogelijkheden waren, een tijdelijke oplossing à €20,- of een permanente oplossing à €60,-, en nadat hij ons verzekerd had dat de permanente oplossing niet het trekken van die kies was, waren we akkoord. Het resultaat was verbluffend, een nieuwe vulling die, als je 't niet wist, niet van origineel is te onderscheiden. De tandarts met 2 lieftallige assistentes waren hier 3/4 uur druk mee.

3 November Portugal - Lagos - Algarve.

Na een overnachting net over de Portugese grens bij het mooie witte bergdorpje Marvão met geweldig uitzicht over de dalen rondom, zworven we verder naar de westkust.
Vervolgens sliepen we aan de mooie baai van Ste. André, en bij Vila Nova de Milfontes om vervolgens 2 nachten te staan aan de Praia de Bordeira bij Carapateira. Ook dat was weer een superplaats, zeker ook omdat het de laatste dagen heerlijk weer werd met veel zon en niet te veel wind bij 20 tot 23 gr. Bij Vila Nova de Milfontes genoten we urenlang van de op vis jagende Jan van Genten, die heel spektakulair vanaf zo'n 30 meter hoogte zich loodrecht in de oceaan stortten om een vis te verschalken, prachtig, maar net te ver om er foto's van te kunnen maken. Overigens dachten we dat die Jan van Genten alleen in Noord-Europa woonden, weer wat geleerd.
Ondertussen bezochten we ook Cabo de São Vicente, je weet wel, de kaap op het meest zuidwestelijke puntje van Europa niet ver van Sagres, daar nuttigden we dan ook het bekende "letste Brötchen Bratwurst vor Amerika".
Verder verloopt deze zwerftocht nagenoeg pechvrij, moesten alleen één keer een garage met hefbrug zoeken om alweer onze uitlaat te laten vastzetten, wat toch wel een regelmatig weerkerend kwaaltje is, de vorige keer was in febr. of zo in de Sahara bij Erfoud.
Donderdag kwamen we er achter dat Portugal een afwijkende tijd van West-Europa hanteert, het is er nog een uur vroeger dan bij jullie, echter in de anwb landengids stond dat niet vermeld helaas. Zo gebeurde het dat we een afspraak hadden om 15,00 uur wegens die uitlaat, maar de heren kwamen pas na 16,00 uur opdagen, toen kwam het uit.
Het bloed prikken bij Anja gaat ook prima, dat moet iedere maandag gebeuren, met een ingenieus apparaat wordt na het prikken een druppel op een soort kaartje gelegd, waarna het apparaat de INR waarde berekent en laat zien. Vervolgens moet dat vóór 10,00 uur naar de website van de trombosedienst, dan krijgen we diezelfde dag 's middags bericht over de te gebruiken dosering sintrom. Dat werkt geweldig, we hoeven nu niet iedere keer naar een laboratorim en huisarts gelukkig. Onder andere om die reden hebben we ook altijd en zo goed als overal internet in ons hotelletje op wielen.
Verder gaat het hier geweldig, alleen begon het gistermiddag te regenen, en dat stopte niet meer tot begin van hedenmiddag.
Na 5 overnachtingen her en der in vrijheid, staan we nu in Portugal voor de 1e keer op een camping, "Valverde" bij het dorpje Luz, niet ver van Lagos om veel te wassen e.d.
KM. 3700

Eén van die hoge rotsen van Cabo Vicente bij Sagres.

15 November, Vila Real de Sto. António.

Wel wat laat met de berichten, maar veel echt spektakulaire dingen waren er niet, wel plaatsten we al wat foto's.
Na de regen in Luz zworven we verder oostwaarts, bezochten het mooie bergdorp Monchique, bleven enkele dagen op een prachtige camperplaats in Caldas de Monchique en stonden in een buitenwijk van Portimão vlakbij die mooie "Praia de Rocha" en 2 dagen bij "Praia de Marinha" op de parking met fabuleus uitzicht en wandelmogelijkheden.
Vervolgens sliepen we bij Quarteira bij Hollanders in de tuin van hun mooie huis. Vervolgens waren we in Paderne, bij een oude wasplaats naast een grote boomgaard met kaki's, hadden we nog nooit eerder zien groeien.Waren nog enkele dagen tussen Moncarapacho en Olhão op een camperplaats van een ex-circuseigenaar, waar allerlei dieren te zien waren.
Staan nu met o.a. meerdere medelanders aan de Portugees - Spaanse grensrivier Guardiana met uitzicht op het Spaanse Ayamonte.
Hier gaat alles verder prima, reizen morgen verder door Andalucia naar de mooie camperplaats in Gelves, net onder Sevilla, waar we daarna nog LPG moeten vullen, alvorens naar Algeciras te vertrekken om de boot naar Ceuta in Marokko te gaan nemen.
Inmiddels (17 nov.) bereikten ons de berichten over noodweer met een tornado in de Algarve in de omgeving van Silves, gelukkig is ons dat bespaard gebleven en staan nu in de jachthaven van Gelves met een goede voorspelling voor morgen en hopen dan maandag te verkassen naar Algeciras voor de tickets en de laatste boodschappen in Europa.

                                                                                                                                                                                                   

Mooi zeilschip in verte

22 nov. Marokko Martil/Tetouan.

Zoals je kon lezen in de vorige update, hadden we geluk bijtijds de Algarve te hebben verlaten, waar die vreselijke tornado had toegeslagen was precies bij "Casa Long Yin", bij die gezellige Hollanders waar we in het weekeinde van 10-11-nov. stonden

In Gelves genoten we vrijdag eerst van een heerlijke namiddag in de zon en besloten zaterdag toch maar vast naar Sevilla te gaan om de benodigde LPG te tanken, wat uiteindelijk wel lukte, maar die Spanjolen hebben weer een nieuw vulapparaat bedacht, met weer een andere daarvoor benodigde koppeling die wij natuurlijk weer niet hebben, en we hebben ècht 4 verschillende. Gelukkig kregen we van de dienstdoende kassier/beheerder een passende koppeling en lukte het prima ons tankje weer vol te blazen, genoeg voor 3 maanden eten koken, koffie en thee, eitje bij het ontbijtje enz. 
Vervolgens naar een "normaal" tankstation voor de diesel, want dat bleek wel nodig, 69 liter in onze 70 litertank, achteraf wel superdom, 20 liter was ook wel genoeg geweest tot in Marokko, daar kost die diesel al gauw zo'n € 0,60 per liter minder, dus wel zo'n 25 Eurootjes over de balk gegooid, stom hè.
Daarna gingen we bij een "Mercadona" supermarkt het parkeerterrein op om aldaar wat inkopen te doen, wat uitstekend lukte, lekker goedkoop, alleen bleek dat we dat parkeerterrein niet middels de normale uitgang konden verlaten wegens ons hoge dak, dus enige paniek op een drukke zaterdagmiddag, want we moesten tegen de stroom in weer terug naar de doorgaande weg en dat viel nog niet echt mee, boze gezichten alom, maar we kwamen er weer uit.
Op zondag hadden we Diana uitgenodigd voor de thee, zij is weduwe, komt uit Engeland en woont op een groot zeilschip dat op de wal ligt in Puerto Gelves sinds het overlijden van haar man, en we ontmoetten haar al eerder op die plek, dat was een heel gezellig weerzien.In de wal langs de Guadalquivir plaatste Diana een gedenktegel, zie foto.

Maandag reisden we dan naar Algeciras, kochten tickets bij Gutierras, wel even schrikken, nu al € 200,- voor een retourtje Ceuta, vorig jaar € 180,- en in 2009 nog € 120,-, dus vroeg ik al wat de prijs volgend jaar zal zijn, maar daarop geen antwoord.
Na nog wat Europeese boodschappen bij de Lidl, en overnachting op die parking, vertrokken we na een rumoerige nacht al bijtijds naar de ferryhaven, reden natuurlijk weer verkeerd, o.a. als gevolg van misleidende aanwijzingen, kwamen terecht bij de poort naar Tanger, niet goed dus, maar geen nood, direkt verscheen er al een "mannetje", die vroeg waar we heen moesten, en of we daar al wel tickets voor hadden, ja dus, maar na bestudering daarvan constateerde hij dat we daar nog geen "confirmationstempel" op hadden, dus moesten we hem € 50,- betalen, dan konden we bij de goede poort meteen door, ter plekke deed hij net of hij dat kantoor aan de telefoon had, zogenaamd om ons al aan te melden. Aangezien we dat nog nooit hadden meegemaakt zei ik hem dat we geen euro's meer hadden en eerst naar de bank moesten, daarvan had hij niet terug. Vervolgens reden we naar de goede poort en werden we normaal ingechecked, dus let op, laat je niet door die "mannetjes" oplichten.
Na lang wachten, we waren immers uren te vroeg in de haven, eindelijk aan boord om in een half uur over te varen in zo'n snelle ferry, maar dat was ook al niet het geval, we deden er gewoon een uur over, het was een "gewone" veerboot, maar dat was niet zo erg, we hebben tijd genoeg en bovendien is het in Marokko nog een uur vroeger.
Vanaf de veerboot dus naar de Marokkaanse grens, ca. 20 minuten rijden, waar we wonderbaarlijk snel alle formaliteiten konden regelen, in een kwartier was alles geregeld, een nieuw record, wel met behulp van ook weer een "mannetje", deze keer uiterst correct, totaal niet opdringerig, zonder eisen vooraf en we gaven hem dan ook 5 euro voor de moeite.
Vervolgens bezochten we de Marjane bij Tetouan met als eerste doel een dongel te kopen van Maroc Telecom,die daar een vestiging heeft, maar dat bleek nog niet zo simpel, de 2 aanwezige employe's hadden daar de ballen verstand niet van, dus moest er een deskundige worden opgetrommeld, die na zo'n 20 minuten arriveerde en ons voorzag van wat we wilden, wel moesten we daarvoor 230 Dirham betalen voor 1 maand internet, wat op geen enkel papier vermeld stond, terwijl dat vorig jaar nog 200 Dirham was, maar na al met al 1,5 uur soubatten in koeterwaals frans, en eindelijk het telefoonnummer te hebben gekregen voor eventuele latere opwaardering, gingen we maar accoord, en achteraf blijkt het prima te werken
Staan nu op camping "Al Boustane" in Martil, waar alles nog steeds even slecht onderhouden is als 3 jaar geleden, maar de ligging is wel aardig, 200m. van het prachtige strand, 2 km. van het centrum met een leuke souk, wel zijn er inmiddels 3 ! warme douches i.p.v. die ene vorige keren.
Vandaag getuige geweest van de gebruikelijke visvangst vanaf het strand, zie foto's, hard werk met 8 man, vaak al niet meer zo jong, een net wordt minstens een kilometer met een bootje in zee geplaatst om vervolgens geheel met mankracht naar het strand te worden getrokken, wat wel enkele uren werk is, met als resultaat vandaag zo'n 15 á 20 kg. vis, voornamelijk sardien, maar ook wel inktvis en enkele octopussen.
Wegens het lekkere weertje hier, vandaag toch wel zo'n 22 gr., blijven we hier nog tenminste tot zaterdag, dan zien we wel verder.
 

                                                                                                                                                                                                   

Woensdag 28 nov.

Zaterdag 24-11 verlieten we "Al Boustane" om naar Ouazzane te verkassen, reden gelukkig bij Tetouan verkeerd en kwamen op de kustweg langs de Middellandse zee terecht, wat besist geen straf betekende, een mooie afwisselende route, dan weer hoog door de bergen, dan weer vlakbij de kust, vooral het trajekt later weer naar Chefchaoun was adembenemend. Zijn nu aangeland bij Motel - Restaurant - Camping "Rif" een paar km. voorbij Ouazzane, wel vlakbij de doorgaande weg maar super voorzieningen en brandschoon sanitair, voor Marokkaanse begrippen echt super, en maar voor 70 dirham (ca.€ 6,50)all-in, maar geen WiFi, en het heerlijk verse stokbrood de volgende morgen mochten we niet eens betalen!
Hier ons hotelletje voorzien van een liter olie, mag ook wel na zoveel inspanningen en ruim 6000 km.(Deze reis tot nu toe 5000km.)
Vervolgens reden we naar Moulay-Idriss (Camping "Zerhoun-Bellevue") waar we nog lekker urenlang van de zon konden genieten. We werden daar hartelijk onthaald, het was nu al de 4e keer dat we daar waren op die steeds mooier wordende camping, waar 's morgens een glas muntthee voor iedereen bij de campers wordt bezorgd.
Wegens de weersvoorspellingen besloten we spoorslags naar de Atlantische kust te verkassen en dan ook snel zuidwaarts richting Agadir, waar de temperaturen voor de komende 10 dagen super zijn, hier in Mohammedia (matige camping "Ocean Bleu"), zal het morgen en overmorgen wel regenen bij ca. 16 gr. brrrrrrrr, dus snel weg wezen.
Vandaag hadden we overigens prachtig weer en een grotendeels erg mooie route, we reden via Meknes over de -N6- naar Khemisset en reden verder "binnendoor" over de -404- via Rossani en Ben-Slimane naar Mohammedia. Als gevolg van de vele regen in de voorgaande weken zie je in Nrd. Marokko alles iedere dag groener worden, een weldaad voor mens en dier, overal zie je dan ook mensen op de akkers aan het werk en grazend vee. Het is daarbij goed om te weten dat men hier een erbarmelijk hete droge zomer achter de rug heeft, volgens de campingeigenaar in Moulay-Idriss was het daar zelfs 51 ! gr.
Wegens de af te leggen afstand, vandaag, dinsdag, gestopt op de camping municipal in El Jadida, weer zo'n gedateerde met maar één doel, alleen maar geld vangen en niets aan de camping doen, géén warme douche, alleen franse hurktoiletten, maar wel véél, héél veel katten, zeer tot genoegen van Lotje.
Woensdagmorgen dus meteen weer vertrokken, volgden de kustweg langs een grote fosfaathaven, veel groentekwekerijen, zoutpannen en fris groene landerijen, kochten nog een verse bloemkool, waarschijnlijk veel te duur maar eten daar wel drie keer van en dan valt die 10 dirham wel mee.
Staan nu op een gloednieuwe parking, ook voor campers, in Oualidia, pal voor die geweldig mooie baai maar het weer laat het nu even afweten, bewolkt, soms een bui en niet meer dan 18 gr. en vanavond zelfs de cv weer aangezet.
Morgen, donderdag dus, verkassen we naar Essaouira.
Do. 13-12

Do. 29-11 Dus verkast naar Essaouira, weer een paar honderd km. richting het warme zuiden. Ondanks dat het hier een uur vroeger is dan bij jullie, houden we ook jullie tijd maar aan, zo kunnen we onszelf bedotten, hebben we altijd een uur over. Hier wordt het licht om 8 uur en wordt het donker om 18,45 uur (ja, jullie tijd). Hadden vandaag nog 2 prettige verrassingen bij het tanken, de prijs van diesel is weliswaar gestegen maar toch nog maar € 0,75 per liter, bovendien tankten we 52 liter terwijl we 640 km. hadden afgelegd, ruim 1 op 12 dus, en dat voor een zwaar beladen hotelletje, maar eerlijk is eerlijk, niet hard gereden om te kunnen genieten van de omgeving.
We staan nu vlakbij de vissershaven op een bewaakte parking en waarschijnlijk blijven we wel een dag om Essaouira beter te bekijken.
Vrij. 30-11 Na uren slenteren door de medina en souk van Essaouira besloten we toch nog maar meteen te vertrekken naar Terre dÓcéan bij Tagazouth, waar we in de namiddag vorstelijk werden ontvangen, na zoveel keer deze mooie camping te hebben bezocht.
Onderweg kwamen we weer Monika en Viktor uit Zwitserland met hun VW T3 Westfalia tegen, die we al meerdere keren gezien hadden, en nu ook deze camping bezochten om wat beter kennis te maken, superrrr.
Vandaag niet veel meer gedaan dan een gezellige ontmoeting met de Zwitsers en boodschappen in Agadir, wat uiteindelijk toch nog leidde tot een feestmaal van jonge tuinboontjes met kalkoenfilet, dat kon niet beter.
Inmiddels maandagavond, weinig te berichten, behalve dan dat het weer hier steeds lekkerder wordt, gister gedeeltelijk en vandaag de hele dag buiten van de zon genoten, mooie foto's gemaakt van de "babbelaars",
En deze prachtige diadeemroodstaart.

heerlijk in de bergen gewandeld met Lotje, dus hier zullen we nog wel even blijven.
Zat. 8-12 Nog steeds op Terre d'Ocean, want waar we ook heen zouden gaan, beter kunnen we het niet krijgen, temeer daar ons plan voor deze reis was om lekker rustig te genieten en wel op z'n Marokkaans, dus alle tijd.
Mede wegens het alle tijd hebben bedachten we om na deze reis ons rijdend 5 sterrenhotelletje toch maar te gaan verruilen voor een wat groter hotelletje met nog wat meer comfort, met o.a. een vast bed, dus zijn we al op het net aan het oriënteren naar de mogelijkheden binnen ons budget.
Ma. 10-12 Precies 2 maanden onderweg, dat lijken wel jaren, zeker in Marokko, alsof we er nooit weg waren, zo geweldig voelen we ons hier, de geweldige gastvrije mensen, de heerlijke warmte en mooie natuur.
Nu zijn we nog in Taghazout op camping Terre d'Océan, maar vertrekken morgen, 11 dec. naar Sidi Ouassay om oude bekenden te ontmoeten.
Momenteel is het niet mogelijk wegens een storing onze website bij te werken, maar zodra dat weer kan zie je dat vanzelf.
.
Wo. 12-12 Hartelijk werden we ontvangen op "Sidi Wassay Beach", waar een heuse opknapbeurt heeft plaats gevonden, alles weer netjes en voor zo ver nodig in de verf gezet, zelfs het winkeltje ("Supermarché") was behoorlijk gevuld, en het sanitair keurig schoon, alleen niet veel klanten te bespeuren, ca. 15 campers, terwijl er hier wel minstens 100 kunnen staan.

Overal sjans!

                                                                                                                                                                                                   

1e Kerstdag: El Ouatia (Tan-Tan Plage)
Na Sidi-Wassay zworven we verder zuidwaarts, verbleven een dag of 4 op de mooie en ruime camping in Aglou-Plage.
Verder zuidwaarts kwamen we weer in het voor ons bekende Sidi Ifni, deze keer nu eens niet op "El Barco" maar op "Solimar", dat is een paar honderd meter verder van het strand. Daar maakten we voor het eerst mee dat onze kopie-paspoorten niet geaccepteerd werden, we maakten er maar geen punt van, maar lieten wel dat ventje dat bekende formulier fijn zelf invullen. We bleven hier maar 2 dagen, want de nachtwaker vond dat we dichter bij de overige gasten moesten gaan staan, waar wij toevallig geen zin in hadden.
Staan nu, ook al weer een dag of 4, op camping "Atlantique"in Tan-Tan Plage waar nog steeds behoorlijk opgeknapt word, en met sukses, grind over het stoffige zand, aanplant van groen en nog een toiletgebouw in aanbouw. De eerste dagen erg warm met weinig wind vanuit het land, dus Sahara, maar is nu gedraaid naar noord, dus koele zeewind en iets boven de 20 gr.
Op weg naar hier passeerden we natuurlijk weer die contrôlepost in Tan-Tan, waar je als je niet echt stopt bij dat stopbord, je meteen een boete riskeert van 700 dirhams, we wisten dat en stopten natuurlijk braaf en na dat oom agent ons gevraagd had waar we van plan waren naar toe te gaan, konden we weer verder. Bij het verlaten van de stad, op een rotonde, stond een stopbord, heel ongebruikelijk want in Marokko heb je op een rotonde altijd voorrang, tenzij er verkeerslichten zijn, we lieten dus braaf die ene auto nog voor gaan en werden na 100 meter staande gehouden door 2 agenten, moest paspoort en rijbewijs inleveren en mee naar de overkant om daar onder een palmboom te vernemen welke misdaad we nu begaan hadden, en dat was niet gering, niet helemaal stoppen voor een stopbord is één van de grootste verkeersdelikten in Marokko vertelde oom agent, en liet meteen zien op een groot voorgedrukt bonnenblok dat de boete voor dit vergrijp daarom 700 dirhams was. Aangezien ik volstrekt niet van plan was ook maar iets te betalen voor zoiets lulligs, we stopten weliswaar niet helemaal voor dat bord, sukkelden met wel 3 à 4 km. van die rotonde af terwijl er in de verste verte zelfs nog geen ezelkar was te bekennen. Na een minuut of 10 steggelen werd nog een fransman aangehouden voor hetzefde delikt, maar die was ook al erg verontwaardigd, en omdat hij beter in het frans met die agenten overweg kon voerde hij het woord tevens voor ons. Ik had al lang gezien dat oom agent nog steeds niet meer op dat bonnenblok had ingevuld dan alleen de datum, dus dat gaf al goede hoop. Al met al, na 40 minuten (volgens Anja) kreeg ik mijn papieren weer terug en mochten we weer verder na ook een paar sigaretten te hebben gegeven. Toen we al bijna weer reden kwam er één van hen nog even vragen of we wellicht ook wel drank hadden.....Natuurlijk hebben we dat niet voor mensen die dat niet mogen gebruiken !! Wel betaalde in die tussentijd een Marokkaan met veel haast prompt die 700 dirhams. Ter vergelijking, dat is de prijs voor 10 dagen camping incl. electra.
Zoals jullie al wel bemerkten, maken we vooralsnog met dat geluier in de zon op campings niet zo bijster veel mee, wel lezen we veel, zelf las ik al vier!!! (niet allemaal erg dikke) boeken en dat is toch voor de laatste 10 jaar wel een verdubbeling.
Als je interesse hebt in de 14 daagse weersverwachting voor hier:
http://www.weeronline.nl/Afrika/Marokko/Tan-Tan-Plage/2338629
We zagen al dat jullie ook niet mogen klagen met 10 gr. vandaag.

                                                                                                                                                                                                   

Ja, deze keer staat de kerstboom in Tan-Tan Plage na 6400 km.

Waar we hartelijk werden verwelkomd

En nu het allermooiste wat ons overkwam tijdens deze kerstdagen:
 
Uit Alblasserdam, naast de Kerst- en Nieuwjaarswensen deze foto van kleinzoon Sven van Janneke en Edwin.
Waar kun je nou nog blijer van worden in deze dagen ? 

Dus over een poosje niet meer alleen, hiep-hiep-hoera!!

                                                                                                                                                                                                   

Elders nog wel amandelbloesem

                                                                                                                                                                                                   

13 Jan. Sidi Wassay.

Na een heerlijk warme kerst en jaarwisseling vertrokken we weer terug richting noorden om tegen het eind van de maand in Taghazout bij Terre d'Océan ons verblijf in Marokko te laten verlengen.
Dus moesten we weer terug over die saaie weg door die dorre woestijn langs Guelmim en sliepen op camping "Bab Sahara" in Bouizakarne, voorheen een heerlijk rustige plek, maar nu niet meer, net achter de muur kwam er een prachtig speeltuintje waar heel veel en vooral luidruchtg gebruik van gemaakt werd. Bovendien werd straat en stoep drastsch gerenoveerd met luidruchtige machines.
Dat was dus snel weer wegwezen. Reden door adembenemend mooie afgelegen gebieden over vaak smalle wegen waar nauwelijks verkeer was, naar Tafraoute, waar we op camping "Tazka" hartelijk door Mohammed werden verwelkomd. Wegens het mooie plekje, de prachtige omgeving, de gezellige Belgische buurtjes en de prima voorzieningen bleven we daar wel een dag of acht.
Helaas had het hier na de hevige regen van 3 jaar geleden helemaal niet meer geregend, met als gevolg dat in deze vallei zowat alle amandelbomen dood zijn, een troosteloze aanblik.
Hier bewaarden we onze groente- en fruitafval om die iedere morgen te voeren aan de schapen en geiten die hier altijd wel in de buurt uitgelaten worden, en daar zo dankbaar voor waren dat de bokken er stevig om vochten.
Overdag was het daar heerlijk weer, 20á22 gr. maar 's nachts erg koud en tegen de morgen tot wel 4 gr.vorst, dus verplicht uitslapen.
Uitgebreid hebben we hier de mooie omgeving bekeken, dat was een makkie deze keer, we kregen van die aardige Belgische buren, Mia en Stefan, de complete kaart van Marokko op een sd kaartje gekopieëerd voor onze nüvi, en dat werkt perfekt, zelfs heel veel campings staan daarin.
Na Mohammed er van te hebben overtuigd dat Lotje écht niet bij hem kon blijven, werden we weer hartelijk uigezwaaid.
Staan nu weer in Sidi Wassay, waar vorige keer maar 10á15 campers stonden, op toch nog een mooi rustig plekje, ondanks dat het er nu aardig druk begint te worden met wel meer dan 100 campers, maar ruimte genoeg, onlangs werd de ruimte hier bijna verdubbeld.

Mohammed en Lotje, stapelgek op elkaar.

19 Jan. Taliouine.

Vanuit Sidi Oussay vertrokken we weer naar Taghazout om op camping "Terre d'Océan" ons verblijf in Marokko met 3 maanden te verlengen. Vorig jaar deden ze dat ook voor ons, en was in een week geregeld. Nu echter zou dat minstens 2 weken moeten gaan duren omdat de politie het zo druk zou hebben met zoveel verlengingsaanvragen ?!?! Bovendien staat de camping bomvol met overwegend fransen, en we houden niet van zoveel drukte, en al zeker niet van franse camperaars, dus vertrokken we de volgende morgen meteen weer, want wie weet vertellen ze over 2 weken dat er nog wel een weekje bijkomt, of zo. De bekende truc van campingbazen om klanten lang vast te houden, want zij moeten zorgen voor een verklaring van verblijf of reservering.
Een mailtje naar "Caravanserai Erfoud" leerde ons dat ze dat daar met 10 á 15 dagen kunnen regelen, dus koersen we naar het oosten, want daar waren we al meerdere keren met veel plezier.
Vanuit Taghazouth gingen we naar Taroudant, na onderweg nog de voorraden te hebben aangevuld bij de Marjane in Agadir. Daar stonden we op het zelfde leuke plekje als vorig jaar, onder aan de stadsmuur tegenover de fonteinen met park. Meteen de zonnepanelen gereinigd, want hier moeten we ons zelf voorzien met stroom, maar dat lukt wel met alle dagen zon. De route er heen was wel saai en stoffig, maar de leuke stad maakt veel goed, we wandelden wel 1,5 uur door de medina en lunchten lekker Marokkaans op een terrasje.
Vlakbij maakten we nog een demonstratie mee bij het provinciehuis, een paar honderd meter verderop, maar dat ging er gemoedelijk aan toe, ca 50 mensen die enkele uren voor ons onverstaanbare leuzen ten gehore brachten.
We zworven inmiddels verder naar Taliouine, door een uitgebreid tuinbouwgebied in de vallei van de Souss met veel citrusboomgaarden. We kwamen hier aan met stralend weer, dus genoten nog een paar uur van de zon, maar vandaag kregen we voor het eerst in maanden dikke bewolking met af en toe wat regen en het bleef onder de 8 gr. brrrr, dus verplicht internetten en ons webje bijwerken. Vanaf morgen moet het  beter worden: http://www.weeronline.nl/Afrika/Marokko/Taliouine/2340578 

Uitzicht vanaf camping "Toubkal" op het Atlasgebergte

1 Febr. Erfoud. (7800 km.)

Na een heerlijk weekje op camping "Toubkal", waar we beiden een griepje opliepen, zworven we verder naar het oosten en bleven in Agdz op die mooie camping in een palmeraie, maar omdat men daar juist op dat moment een nieuwe waterput moest boren, wat bepaald niet geruisloos gebeurde, vertrokken we na 2 dagen weer snel en kwamen terecht op een alleraardigst campinkje in N'Kob "Ouadjou" met uiterst vriendelijke ontvangst met thee en bleven daar 3 dagen. Voor het eerst in Marokko troffen we een camping met wc papier op de schone toiletten en zelfs handdoeken bij de wastafels, waar zelfs warm water uit de kraan kwam. Met één van de mannen bezochten we 2 van de 45 kasbah's in N'Kob, prachtig, we zijn nu al zo vaak en lang in Marokko geweest en deden dat nog niet eerder. In zo'n kasbah woont meestal een grote, niet onbemiddelde familie en is van alle gemakken voorzien, zefs een supermooi zwembad ontbrak niet. In beide kasbah's waren we hartelijk welkom en mochten we overal vrij rond kijken en werd heerlijke thee met koekjes en een schaaltje pinda's (!!!) geserveerd. Naast veel kunst en antiek binnen, was buiten de tuin super onderhouden met vele soorten bomen, bloemen en planten. In beide gevallen waren de bezoeken zefs gratis.
Aangezien we wel weer een keertje Marokkaans wilden eten en het restaurant nou niet uitnodigde om slechts met ons tweetjes te bezoeken, bestelden we tajine met wat er bij hoort en lieten dat bezorgen in ons eigen hotelletje, heerlijk en voor Lotje wel zo gezellig.
Ons internet aan boord werkt overal goed tot perfekt, kunnen zelfs beiden tegelijkertijd op het net d.m.v. een "mifi", die we in Europa ook al gebruikten met "Eurosim", maar dat lukte tot voor kort nog niet met Maroc telecom, maar door hulpvaardige leden van "Camperforum.nl"  inmiddels wel. Voor de leken, zoals wij tot voor kort, een mifi is een draadloos routertje i.p.v. een stick waar het simkaartje van je provider ter plekke in moet, en vervolgens kun je daarmee draadloos verbinding maken met max. 5 laptops e.d.en dat is onderweg superhandig, anders kon maar één van ons op het net en moesten we steeds die stick wisselen.
Inmiddels zworven we door saaie en dorre woestijngebieden over matig tot slechte wegen naar de "Tafilalt", een uitgestrekte oase rond Rissani en staan nu weer bij oude bekenden op "Caravanserai d'Erfoud", het is heerlijk weer, soms moet je echt in de schaduw omdat de zon zo fel heet is.
Het is hier erg stil, gistermorgen bleven we zelfs als enige gasten over, maar net na de middag kwamen er nog 2 reusachtige Finse "koelkasten" binnen rollen en wat denk je, die moesten zo nodig precies pal naast ons gaan staan, terwijl op deze camping wel plaats is voor 100 van die koelkasten.Dus weg rust, mede door het Finse geschetter vooral van de nieuwe buurvrouwen. Gelukkig waren ze vanmorgen al weer vroeg weg dus hoefden we niet om te zien naar een ander rustig plekje.
Hier alles dik in orde, griepjes maakten plaats voor stevige verkoudheid, wat 's nachts nog wel eens vervelende hoestbuien met zich mee brengt.
Voorlopig zullen we hier nog wel even blijven, de mensen hier verzorgen volgende week voor ons verlenging van het verblijf in Marokko.
Groeten uit Erfoud.

Binnen de muren van de kasbah

Zat. 16 febr. Vallee en Gorges du Dadès.

Ruim 2 weken bleven we op "Caravanserai d'Erfoud", heerlijk weer, lekker rustig, prima voorzieningen, wat wil je nog meer, zelfs de kapper kwam aan huis.
Daar Erfoud en omgeving ooit, volgens kenners 360 miljoen jaar geleden, een grote oceaan was met koraalriffen, worden daar enorm veel fossielen gevonden van zeedieren en planten. Heel veel mensen verdienen daar de kost mee, opgraven, tot wel 8 m. diep soms, bewerken en uiteindelijk verkopen. Wij konden ons natuurlijk weer niet beheersen en kochten weer een paar prachtige exemplaren, kom maar een keer kijken.
Ook gingen we weer op zoek naar een mooie steen met fossielen voor Tikkel Hofman, een achterneef van Anja, die daar ongetwijfeld weer iets héééél moois van gaat maken, kijk nog maar eens terug wat voor mooie vis hij uit die vorige steen toverde. Die steen vonden we bij een bedrijf dat ook allerlei moois van dat soort gesteente maakt, o.a. wastafels, fonteinen, schitterende tafelbladen enz. Bovendien wilden ze ons wel 2 prachtige marmeren platen, vol met mooie fossielen, per stuk ca. 100x150cm. geven, als zij dan Lotje mochten houden !!!!!!brrrrrr!!!!
In Erfoud bezochten we nog een bedrijf waar allerlei voorwerpen gemaakt werden uit datzelfde soort marmer, alleen de omstandigheden waaronder dat gebeurt waren weerzinwekkend, kijk maar naar de foto's.
Op de markt van Erfoud, ongeveer de beste voor Marokkaanse dadels, kochten we een aardige hoeveelheid voor thuis, dus dat weten jullie al vast, als ze tenminste onderweg niet op gaan, want deze zijn wel onweerstaanbaar lekker.
De verlenging van ons verblijf in Marokko werd uiteindelijk vrij soepel geregeld, binnen een dag of 10 kregen we ieder een officieel dokument, dat de aanvraag onderweg is, met dezefde geldigheid als die verlenging. Midden volgende week kunnen we in Erfoud de definitieve papieren ophalen, en dat vooralsnog allemaal geheel gratis.
Omdat we het nu onderhand wel gezien hebben op die mooie camping, maken we in de tussentijd een rondrit door en langs het Atlasgebergte en bezoeken we al weer voor de 3e keer de Gorges van de Dadès en de Todra, maar dat is telkens opnieuw een belevenis.
Via internet zijn we al druk doende om te bekijken welk type buscamper ons het beste lijkt, best wel spannend, zeker als je een ideale aanbieding voorbij ziet komen. Vandaag merkten we wel weer wat we missen, Anja is weer behoorlijk verkouden en bleef vanmiddag onder de wol, gelukkig was het heerlijk weer, dus kon ik met Lotje buiten genieten, maar als het daarvoor te koud is blijft er binnen toch maar erg weinig ruimte over en zou een vast bed achterin wel een uitkomst zijn.
Momenteel staan we op een mini camping ca. 30km. de vallee in op een prachtig plekje langs de Dadès, geen stroom, geen sanitair en geen water, allemaal niet erg, dat hebben we zelf wel, het ergste is echter voor de eerste keer in Marokko geen bereik met Maroc telecom, dus geen internet, dus ook geen 8-uurjournaal en niet skypen. Morgen snel een beter bereikbaar plekje zoeken.
Verder alles dik in orde.

                                                                                                                                                                                                   

De Dadès in volle glorie

Zat. 2 maart, camping "Amazigh" ca. 5 km. nrd. van Azrou, route Ifrane.

Zo. 17-2 naar Tinghir, camping soleil, aan het begin van de kloof en het dal van de Todra, waar Anja eerst 2 dagen in bed bleef, zwaar verkouden, hoesten en pijnlijke keel. Daar kwam ook die mooie hop voor de deur langs wandelen, tot Lotje hem/haar zag...Daar ontmoetten we Jaap en Sonja, bekend van het "camperforum.nl", onder de naam "Jaap Losbol", we kwamen elkaar later in Meski en nu in Azrou weer tegen, altijd goed voor een gezellige babbel. Maandag aan het eind van de middag werd het sinds maanden voor het eerst bewolkt, viel er zefs wat regen en kwam er wat onweer met een beetje hagel. 
20-02 Zworven we door die beroemde kloof en dal van de Todra en reden van daar door vaak adembenemend mooie gebieden naar Goulmima. Onderweg hadden we nog een puur toevallige ontmoeting met nog 2 VW campers, één T4 met een Welshman, de andere een T5 met een Duits stel, dat was even supergezellig daar in the middle of nowhere.
Na een nachtje op "Les Tamaris" in Goulmima zworven we verder, over deels smalle maar goed te rijden "wegen", weer naar Erfoud, "Tifina". Onderweg deden we nog een goede daad door de door ons bewaarde groente- en fruitresten bij een kudde geiten ergens in de woestijn te offeren, tot groot genoegen van de herder en zijn dochter en niet in het minst de geiten, alles was in een mum van tijd verdwenen.
Na de boodschappen in Erfoud kregen we op het politieburo te horen dat de definitieve papieren nog steeds niet binnen waren, dus maar weer naar de camping, waar steeds meer Hollanders kwamen.
Ma. 25 febr. nog maar eens naar het buro, zonder resultaat, dus vertokken we maar met alleen dat formulier waarop vermeld dat we verlenging hebben aangevraagd, wel met stempes en pasfoto's, en van meerdere kanten hoorden we al dat je daarmee ook probleemloos kunt reizen en t.z.t de grens weer over kunt. We hebben nu het plan opgevat om naar de Middellandse zeekust te gaan en daar langs te zwerven vanaf de Algerijnse grens tot Ceuta. In Melilla, een Spaanse enclave, gaan we dan even de Spaanse grens over om de volgende dag na wat belastingvrije aankopen Marokko weer in te gaan, we hebben dan automatisch weer 3 maanden, maar zo lang zullen we daar niet blijven. 
3 Dagen verbleven we op die gezellige camping "Bleu Source de Meski", waar we direkt herkend werden en hartelijk begroet werden. We hadden nog wat beloofd mee te brengen voor Youssef, die vorig jaar die kameeltjes voor ons had gevlochten van palmblad. Deze keer moest hij ons even leren hoe we met de door ons onderweg gekochte thee, theepot en glaasjes de lekkerste thee konden maken, dus dat weten we nu. Meteen werden we ook uitgenodigd, of eigenlijk meer te verstaan gegeven, dat we bij hem en zijn familie moesten komen eten, en dat was erg smakelijk, tajine met groente, aardappelen en lamsbout. We speelden jeu de boule met de plaatselijke experts en franse medecamperaars en genoten van de omgeving en het heerlijke weer en het iedere morgen gebrachte verse stokbrood. Bij het afrekenen kregen we zelfs een "speciale" prijs, 3 dagen a 40 dirham werd 105 dirham, en dan ook nog incl. stroom, niet te geloven.
Helaas was internet op die lokatie niet mogelijk, vandaar de wat late berichtgeving. 
Do, 28-2 vertrokken we noordwaarts door die prachtige gorges en vallee du Ziz, en langs dat immens grote stuwmeer "Hassan Addakhil", de koude bergen in waar veel sneeuw lag en sliepen op "Timnay", ca 20 km. boven Midelt, erg koud, alles, zefs de douches en 's morgens iets onder nul, brrrrrr. 
Gelukkig kregen we daarna die fantastisch mooie route naar Azrou, alles veranderde, alles werd steeds groener, hier ook weer groene bomen, sparren, steeneiken en het beroemde cederwoud met het geluk dat we op 2 verschillende plaatsen groepen makaken zagen die hier in het wild leven maar dankbaar gebruik maken van de toeristen.
Nu dus weer bij Hassan en Aziz op "Amazigh", tussen de kersenbomen, met rondom op bijna ieder huis nesten met ooievaars en Lotje is erg druk met het verjagen van de katten en kippen. Vamorgen zagen we met verwondering hoe de hier naast gelegen akker werd omgeploegd met behulp van 2 ezeltjes.
Hier weer prima ontvangst van Maroc telecom internet, dus alles vandaag weer bijgewerkt, ook de foto's.
Verder alles dik in orde, morgen naar Fez en er wordt regen verwacht, ja echt, maar we genieten van iedere dag.

Makaken in het cederwoud

Dinsdag 19-03, Bou Ahmed

Zo. 3 mrt. Fez, camping "Le Diamant Vert", en inderdaad, 's middags nog een uurtje genoten in de zon en 's avonds begon het te regenen. De volgende morgen naar de receptie om het bestelde brood op te halen, helaas, die eikel wist van niets. Dus meteen maar betaald voor die veel te dure en zwaar verwaarloosde camping en meteen vertrokken, om hier waarschijnlijk nooit meer terug te komen.
Vanaf Fez oostwaarts verder gezworven richting Algerije, om vanaf daar de hele Marokkaanse Middellandsezee kust te verkennen, want daarvan hadden we nog niet veel gezien.  Aanvankelijk een prachtige route, overal groene weilanden, akkers met groenten en koren en fruitbomen, verder naar het oosten wat meer bergen, minder akkers en langgerekte eucalyptusbossen. We vonden in Guercif uiteindelijk na wel 5 keer vragen dat verscholen campinkje achter een groot zwembad, "Camping Touristique", zwaar verwaarloosd, geen voorzieningen, maar heerlijk rustig en waarschijnlijk de eerste bezoekers sinds maanden.
Via een veelal mooie route door Taourirt, El-Ãïoun en Berkane vonden we met wat moeite camping "L'Amazone" in Saïdia, pal aan de Algerijnse grens, op 100m. van de middellandse zee met een mooi zandstrand. Alleen wandelen op het strand richting Algerije was streng verboden middels borden en wachtposten. Wel een mooie, ruime en rustige camping, dag en nacht bewaakt en de hoge poort op slot, zelfs onze fiets en tafel met stoelen, die we anders overal gewoon 's nachts bij de bus laten staan, moesten ergens in een ruimte achter slot en grendel.
Na 3 dagen weer verder gezworven tot Arkmene Plage, waar we met toestemming van de "Forces Auxilliaires" op de boulevard pal aan het mooie strand stonden. Hier wonen 7 honden, allemaal lieve, maar erg schuwe beesten, maar Lotje had weinig bezwaren, alleen 's nachts was er nogal eens een blafconcert.
9 mrt. We wilden de Spaanse enclave Melilla bezoeken, maar dat mislukte hopeloos, de dienstdoende douanier vond onze papieren niet in orde, met name het formuller met foto's en stempels voor verlenging van verblijf in Marokko, en moesten naar de chef politie om aldaar een stempel in onze paspoorten te krijgen. Na uren wachten en aan het lijntje te zijn gehouden, was deze grootheid eindelijk zo ver om dat voor ons in orde te maken, echter toen viel voor de 3e keer de stroom op dat kantoortje uit, dus weer geen computer bruikbaar.
Omdat we al dat gedoe behoorlijk beu waren en nog steeds aan de Marokkaanse kant van de grens stonden, besloten we maar terug te gaan naar Arkmene Plage en ons geluk op maandag opnieuw te beproeven, wat volgens een Duits sprekende Marokkaan beter zou gaan dan in het chaotische weekeinde.
Dus wij op maandag weer naar die heksenketel aan de grens, en zowaar, bij die politiepost kregen we al redelijk snel de benodigde stempels en waren we na 1,5 uur op Spaanse grond, heel bijzonder zo ver van Spanje. 
Anderhalve dag zworven we in en rond het drukke Melilla, omheind door wel 5 m.hoge driedubbele hekken en hoge muren, om te voorkomen dat er mogelijk wel iemand uit arm Afrika zou kunnen komen mee genieten van westerse welvaart !?!?!? We zijn niet zo onder de indruk geraakt van deze stad dat we daar naar terug verlangen, integendeel, na een rumoerige nacht van storm en regen, weer die kl... grens met veel kunst en vliegwerk met vooral voordringen en ellebogen gebruiken te zijn gepasseerd, bemerkten we dat we voor het eerst in 7 jaar rondzwerven waren bestolen, en niet in Marokko, maar op Spaanse grond. Bij contrôle aan de Spaanse grens moest de kist achterop open en daarbij zag ik dat 1 van de fietstassen opengemaakt was en daaruit waren onze wasknijpers en 2 luifelspanbanden gejat, niet onoverkomelijk, maar toch!
Verder gezworven naar Al Hoceima, de adembenemend mooie route maakte weer veel goed, al moesten we wel langzaam rijden wegens erg harde verraderlijk vlagerige wind. Volgens onze informatie konden we in de vissershaven wel slapen, maar dat bleek verboden, echter oom agent kneep na behoorlijk aandringen voor ons een oogje dicht gelukkig.
14 mrt. Vanuit het mooie Al Hoceima in een bijna storm met nog hardere windstoten sukkelden we over hoge bergen en door diepe dalen naar Cala Iris, naar camping "Amis de Cala Iris", een aan te bevelen plek waar nog veel in aanbouw is, maar dat wordt een aanrader. We bleven er 3 dagen, deden 3 wassen, want hadden eerder geen mogelijkheid. Minpunt was de onmogelijkheid van internet, hier was zelfs Maroc telecom onbereikbaar, en dat maakten we niet vaak mee. Na de laatste nacht nog een hevig onweer en heel veel regen te hebben gekregen, zworven we verder naar El Jebha waar we sliepen op "Pointe des pecheurs", een bewaakte parking, rumoerig wegens de aanwezigheid van erg veel honden en katten, zeer tot ongenoegen van Lotje.De barre tocht hierheen, we namen een verkeerde weg, wel adembenemend mooi, maar een erg slechte weg met veel gaten en kuilen. We vertrokken uit El Jebha met 25gr. in de bergen was het soms nog maar net 10 gr.met wolken soms niet boven maar onder ons, en kwamen gisteren in Bou Ahmed aan met 22 gr.
19 mrt. Staan nu nog op camping "Bou Ahmed Chmaala", eigenlijk geen bruikbare voorzieningen, wel stroom, een oase van rust, als op het naastgelegen veldje niet gevoetbald wordt, en dat voor 20 dh. per dag en we kregen ook nog Marokkaanse koffie, dus ons hoor je weer niet klagen. Lotje is ook uiterst tevreden, er wonen hier maar 3 katten, 9 kippen, 1 haan en 6 piepjonge kuikentjes, en die hebben allemaal diep ontzag voor haar!
Overigens, verder namen we wel steeds de goede weg, sterker nog, een super mooie weg, deels gloednieuw, en waar niet heel mooi opgeknapt, de -N16- die gaat van Tanger tot aan de Algerijnse grens, vaak pal langs de Middellandse zeekust en er zijn veel adembenemende stukken, mede dank zij de vele regen hier in de afgelopen tijd zagen we Marokko nog nooit zooo groen. Op onze kaarten staan maar enkele stukken van die weg, maar op Google maps kun je die helemaal zien, een regelrechte aanrader, ook voor gedeelten er van. En van die opdringerige drugsverkopers van kif uit de Rif hebben wij niets gemerkt.
Verder alles dik in orde, zullen over een weekje of zo, wel weer terug naar Europa varen.

                                                                                                                                                                                                   

Goede vrijdag, 29-03 Midden Portugal.

Verder gezworven over die prachtige weg langs de kust naar "Alboustane" in Martil, onze laatste stop in Marokko. Nog wat boodschappen gedaan, de kapper bezocht, een keurig zaakje, en beiden weer prima geknipt voor 85 dirhams samen, 8 euro dus, kom daar thuis maar eens om! Tevens nog Anja's bloed laten onderzoeken voor het Erasmus en de resultaten doorgestuurd, kregen dezelfde dag al antwoord dat alles goed was.
22 mrt. Bijtijds op pad, op weg naar Ceuta de tank nog even gevuld voor 80ct. per liter. De grens moeiteloos in een 1/2 uurtje gepasseerd, maar de problemen kwamen pas in de ferry-haven bij Acciona. Na lang wachten gingen er wat auto's en campers voor ons weg, kennelijk naar de boot, maar wij moesten weer wachten, uiteindelijk 8 lange uren, zonder ook maar enige informatie. Bij Gutierrez krijg je de tickets in een keurige envelop met daarop ook de vertrek- en aankomsttijden van Acciona, maar daar klopte niets van, bovendien zouden we met zo'n snelle boot in 35 min. overvaren, ook mis, deze deed er meer dan een uur over. Volgende keer willen we weer met Balearea, die ging  in die tussentijd wel telkens keurig op tijd, grrrr. We waren nog net voor 10.00 uur op de parking van Carrefour en konden pal voor sluitingstijd nog net wat te eten kopen en bleven daar ook maar slapen.
De volgende morgen vertrokken naar Gelves bij Sevilla en na LPG gevuld te hebben in Jerez, 14l. weer goed voor 3 maanden gas in de keuken, kwamen we 's middags aan in de jachthaven waar het inmiddels al behoorlijk vol was met ook veel Hollanders. We bleven daar 3 dagen want overal in de wijde omtrek was het toch ook slecht weer. Dus deden we de was, de boodschappen, gedouched en natuurlijk kregen we Diana op de (Marokkaanse) thee, gezellig.
Na een nachtje aan de oever van de Guadiana in Mèrtola, waar we die zwaluwen klei zagen verzamelen voor hun nesten, sliepen we nog bij de stuwdam van Pego do Altar.
We waren van plan een paar dagen op de Acsi camping te blijven in Costa Caparica, maar moesten daar de volle prijs gaan betalen, omdat we niet het kaartje voor 2013 hadden, ja, dat ligt natuurlijk nog thuis, want als je in okt. vertrekt en dat in december in de bus valt, heb je dat niet bij je. Meestal geeft dat geen problemen, maar deze dame was onvermurwbaar, dus vertrokken we naar de Acsi camping Cascals/Guincho, waar men meer begrip had. Heerlijk met Lotje gewandeld door prachtige duinen met fraai aangelegde houten wandelpaden en natuurlijk over dat prachtige strand, wat ook bij surfers erg geliefd is.
Verder alles hier ok. behalve het weer, het lijkt wel herfst, terwijl hier toch echt het voorjaar uitbundig is losgebarsten, hoorden gisteren zelfs een koekoek.

                                                                                                                                                                                                   

Mooi plekje in Mèrtola

                                                                                                                                                                                                   

9 April Castrojeriz, Camino de Santiago

In Foz do Arelho, op de camperplaats aan de lagune, hadden we een super leuke ontmoeting met een lagere schoolkameraadje met zijn vrouw, Jan en Diny, ook besmet met het heerlijke en volstrekt ongevaarlijke campervirus. En dat nadat we elkaar ca. 55 jaar niet meer hadden gezien, heel bijzonder en dat krijgt zeker een vervolg.
2e paasdag zworven we verder naar Figueiro do Foz, zon en zee, grote saaie parking.
di. Praia de Vaguera, onder aan de duinen, mooi weer, blijven nog een dag, toch maar niet, het werd plotseling nat en koud.
Verder naar het noord-oosten bleven we 2 dagen op die prachtige camperplaats in Avintes bij het Parque Biologico de Gaia, een aanrader, € 12,- per 24 uur, incl. 2 kaartjes voor dat mooie en uitgestrekte park.
Naar Serra-Peneda Gerês, via een adembenemende route naar camping Ermida Gerês, heerlijke douche, vriendelijke mensen, camping om aan te bevelen, campers tot 6 m.!!! lijkt ons wel het maximum.
8 April Portugal verlaten, mooie route door de bergen, nu in Monforte de Lemos, mooi en rustig.
Verder naar Astorga in de regen, omdat op die camping die we onderweg op het oog hadden geen honden toegestaan zijn. Onderweg nog net boven nul.
Kwamen terecht op een camperplaats naast de plaza de toro in/bij Astorga, maar zo te zien wordt die al lang niet meer als zodanig gebruikt. Werden vanmorgen wakker door veel rumoer, kwam er op deze rustige plek, we stonden er samen met een Duits stel, ineens een kudde franse camperaars binnenvallen, kennelijk een georganiseerde reis om het mooie plaatsje Astorga te gaan bezoeken. 
Wij dus maar weer snel weg en naar die camperplaats in/bij Léon, maar wegens het ontbreken van een droger wilden we daar ook niet blijven, we hebben inmiddels al wel 4 wassen te draaien, incl. het beddengoed, want de rui van Lotje is gelukkig over. Zijn nu aangeland op acsicamping "Camino de Santiago" in Castrojeriz, een niet zo aansprekend dorp, ware het niet dat het op die pelgrimsroute ligt naar Santiago de Compostella, en dan hoor je er echt bij hoor, in deze omgeving is het één en al "camino" wat de klok slaat, en inderdaad we zagen heel veel pelgrims onderweg, meestal in eenzaamheid, want dat schijnt ook zo te horen. Hier geen gezeur over verlopen kaartjes en zo, gemoedelijke ontvangst en meteen uitleg over de mogelijkheden in de omgeving. Hier wel 2 wasmachines en een droger. dus meteen aan de slag.
Morgen 10 april reizen we verder richting Holland, de warme kleren hebben we al lang in gebruik, want we zijn al gewend aan kou.
Dit is tevens het laatste verslagje van deze wederom geweldige reis van ca.12.500 km. wij genoten er van, we hopen de "volgers" en overige lezers ook een beetje.
Verder alles ok.
Groeten uit Castrojeriz en tot gauw, en mochten er onderweg nog mooie foto's gemaakt worden, dan voegen we die nog wel toe.

 

Prachtig, maar helaas in een grote volière, met nog wel 10 soortgenoten.