Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

                                    2e Marokko reis start 25 okt. 2011

De foto's van deze reis

Klik op de pijltjes voor vergroting

Via België en frankrijk zwerven we naar het zuiden, na Bordeaux zoeken we de kust op en volgen die tot in het Baskenland, steeds de tolwegen vermijdend.

We zwerven dan door de Spaanse provincie's País Vasco, Castilla y León, Extremadura en Andalucía, om vanuit Algeciras de oversteek te maken naar Noord-Afrika.

Vanuit de Spaanse enclave Ceuta passeren we de Marokkaanse grens om vervolgens via Tetouan (Martil), Chefchouan, Fes, Azrou en Beni Mellal Paul en Renate (http://www.gewoongaan.nl/upperframe.htmbij de cascades van Ouzoud te bezoeken op hun mooie camping "Zebra". Dan via Marrakech naar de westkust en via Essaouira en Agadir de kust naar het zuiden volgen tot ver in Westelijk Sahara om uiteindelijk ergens bij Dahkla of Laâyoune Kerst en Oud en Nieuw te vieren onder de zon, aan een mooi strand of zo. 't Is snel verteld, maar dat is wel bij elkaar zo'n slordige 4.500 á 5000 km.!, maar we hebben alle tijd. 

29 okt. Moliets-Plage (Les Landes) net boven Biarritz. 1300km.

Weinig bijzonders te berichten. Via aardige camperplaatsen in Arras, Le Mans en La Rochelle nu een camping genomen wegens de huish. beslommeringen. Camping St. Martin in Moliets-Plage, Les Landes, aan de golf van Biscaye, tot genoegen van Lotje, die, alsof ze het al verwachtte, zich eindelijk kon uitleven en als een dolle door zand en water kon rennen, zo lang en heftig dat ze de hele middag in diepe slaap lag.Inmiddels aardig weer, vandaag 20gr. en lekker nog een paar uurtjes in de zon gezeten Morgen weer verder, na een uurtje of zo, de Spaanse grens over. Alles puik in orde.

                                                                                                                                                                                                   

5 nov. Extremadura

Inmiddels zwerven we al een weekje rond in Spanje en staan nu op de lege parking van het info-centrum van het prachtige "Parque Nacional de Monfragüe" in Vilarreal de San Carlos.
We reden op ons gemakje door het mooie, veelal ruige bergachtige Baskenland, daarna nog door een puntje van Rioja, beroemd om zijn mooie wijnen, wat ook goed te zien was, uitgestrekte wijngaarden in prachtige herfstkleuren. Vervolgens door de vlakkere schier eindeloze akkers tussen Burgos en Salamanca, inmiddels leeg en kaal, met overal nog de torenhoog opgestapelde reusachtige strobalen als bewijs van grote oogsten.
In Palencia ontmoetten we Felix, ook met een VW T3 camper, op een mooie camperplaats. Hij had Holland verlaten om de rest van zijn leven zwervend te gaan doorbrengen. Hij verbleef al een tijdje op deze plek, en aangezien het hier op deze camperplaats verboden is om je auto te wassen, had hij aan oom agent van de guardia civil gevraagd of het wel toegestaan was zijn voertuig te verven, en dat mocht wel. Dus Felix kocht een groot blik met enkele liters groene verf om zijn tot dan toe rode bus weer een geheel ander aanzien te geven. Na zowat de helft van het werk draaide hij de camper nog even om het geverfde deel in de zon beter te kunnen drogen, waarbij hij helaas vergat het blik met verf opzij te zetten, erger nog, het blik spatte onder de auto uiteen, en Felix moest verder zijn verfrol steeds vanaf de grond van verf voorzien, eigenlijk grondverf dus.
Op diezelfde camperplaats met verlichting, gratis drinkwater, loosput voor vuilwater, voorziening voor het legen van de porta-potti, met riante standplaatsen van zeker 4 á 5 m. breed maakten we ons heel erg kwaad om een super lomp duits stel, dat hun wohnmobil precies midden op de streep parkeerde, zo dus 2 van die toch al riante plaatsen innemend, met het gevolg dat laat arriverende camperaars geen plek meer hadden, gggrrrrrrrrrrrrr.
De laatste paar dagen kregen we erg veel regen over ons hotelletje heen, en, bleek later, ook nog eens binnen. Vlak voor ons vertrek was ons bovenraam vernieuwd, nu bleek dat die niet geheel waterdicht gemonteerd was, zeg maar gerust in het geheel niet. Vanaf camping "Monfragüe", waar we 2 nachten stonden, had de receptioniste voor ons een afspraak gemaakt bij een reparateur in Cáceres, waar de ruit opnieuw gezet werd, nu wel waterdicht. 't Zal nog wel dagen duren voor dat ons interieur weer helemaal droog is.

                                                                                                                                                                                                   

8 nov. Cáceres. 2300 km.

Na wat rondtrekken door Monfragüe staan we een paar dagen op de acsi-camping van Cáceres. Een mooie camping buiten de stad met als bijzonderheid op alle standplaatsen een eigen badkamer, dat maakten we nog nergens mee. Naast h.h. werkzaamheden hebben we nog genoeg tijd om genietend in de zon ons kostelijk te vermaken met inparkerende en vertrekkende caravanners, waarbij steevast de partner breed gebarend de aanwijzingen geeft en nooit goed worden opgevolgd, heerlijk. Verder alles prima in orde, de hoeveelheid water van onder de vloerbedekking wordt dagelijks ietsje minder, maar we zijn er nog niet vanaf. 

                                                                                                                                                                                                   

9 nov. Andalucia.

Verlieten vanmorgen  Cáceres in de stromende regen om in Zafra een camperplaats te bezoeken, de reis verliep echter zo vlot  en het werd niet droog, zodat we besloten meteen maar door te reizen naar Sevilla.
Staan nu in Gelp, een voorstadje of zo iets ten zuiden van Sevilla, op een aardig plekje aan een jachthaven, met nog een stuk of  8 campers, waarvan 6 Hollandse. De voorzieningen zijn prima met wasmachine, droger, propere toiletten, douche, water en electra, en de weersvooruitzichten zijn zodanig dat het zomaar zou kunnen dat we hier tot het weekeinde blijven hangen, morgen 22 en daarna enkele dagen 24 gr. Hier hebben we prima wifi ontvangst, dus laat maar van je horen!

                                                                                                                                                                                                   

13 nov. 2011: Gelves bij Sevilla.

Staan nu al een dag of 4 in Gelves aan de jachthaven aan de Guadalquivir, ca. 4 km. van Sevilla, genietend van het mooie weer, 's middags rond 24 gr. Met een prima wifi verbinding konden we zelfs via Skype met broer Jan bellen om hem te feliciteren met zijn 75e verjaardag. Morgen gaan we nog de LPG bijvullen in Sevilla, wat in Marokko niet mogelijk is, waar we dan minstens 3 maanden genoeg aan moeten hebben om te koken e.d.
Verder alles prima in orde, dus wordt wel weer vervolgd in de buurt van Algeciras, waar we gaan oversteken naar Noord-Afrika.

                                                                                                                                                                                                   

22 nov. 2011: Sidi Kaouki (4000 km.)

Verlieten dinsdag j.l. het mooie Andalucia om via Algeciras naar Marokko te varen. Kochten de tickets bij Gutierres, hij is altijd de goedkoopste, maar moesten toch € 180,- betalen voor een retourtje, dat was 2 jaar eerder € 125,-, dus dat was even schrikken. De ferry van 8 ! dekken vertrok niet om 4 uur maar om half 5 met een bezetting van nog geen 5 %.
We waren verrast over de service aan boord, er was een heuse Marokkaanse douanier die tijdens de overtocht alreeds de paspoorten stempelde, super! Om 17.45 uur kwamen we aan in de gloednieuwe haven van Tanger Med, waar de invoering van ons hotelletje echter uiterst moeizaam verliep, een macho-achtige douanier vond dat we niet op de juiste wijze waren aangesloten en liet ons fijntjes wachten tot het hem behaagde ons verder te helpen, niet zo erg, we hebben immers alle tijd, maar naar de camping in Martil bij Tetouan is toch wel 1,5 uur rijden, en dat is in het donker helemaal niet zo leuk.Gelukkig vonden we die met maar één keer verkeerd rijden en beloonden we onszelf met een heerlijke maaltijd in het restaurant van de camping. Wegens heerlijk weer bleven we daar een dag om van zon en zee te genieten.
Donderdag door het Rifgebergte, je weet wel, van de "kif", binnendoor naar Moulay-Idriss met nog steeds prachtig zomerweer, maar de vooruitzichten voor de komende week deden ons besluiten niet door het hoge Atlasgebergte te zwerven, maar spoorslags naar de kust te verkassen, niet dat het daar nu zo geweldig is, vanmorgen werden we wakker bij storm en regen en nog maar 16 gr., altijd nog beter dan 6 gr.in de bergen, terwijl we hier gisteren arriveerden met 24 gr.
Gisteren (vrijdag) was dus een geweldige dag. We werden uitgezwaaid door de uiterst vriendelijke eigenaar met zoon van de camping in Moulay-Idriss, waar alles nog steeds erg simpel is, verstopte kranen op de wastafels, douches met koud water, maar op verzoek was er dan eentje waar de geiser werd aangestoken, smerige toiletten zonder verlichting, geen internet, maar op een schitterende lokatie. Ons laatste stuk brood gaven we voor ons vertrek aan de honden, zoals die er op iedere camping rondlopen, want als je dat eerder doet, zijn ze niet meer weg te slaan bij ons hotelletje, en dat stelt Lotje niet zo op prijs. 
Na de boodschappen bij Marjane bij Meknes dus westwaarts gezworven, niet over de snelweg maar door het echte binnenland, prachtig weer en volop zon, ca. 24 gr. en meestal prima wegen, door hoofdzakelijk landbouwgebieden. Zagen we 2 jaar geleden nog veel boertjes met hun muildieren, ezels en runderen hun akkers omploegen, nu zagen we veel meer tractoren waarmee het werk gedaan werd. Onderweg vele stalletjes waar olijven, olijfolie, kippen en kalkoenen, super vers, één poot aan een touwtje, en groente en fruit te koop werd aangeboden.
Onderweg nog een grote meevaller, de prijs van de diesel voor ons busje, bij de Marjane betaalden we slechts 67 eurocent, en als we rustig rijden is dat bij een verbruik van 11 km. per liter een aangename meevaller, 2 jaar eerder was dat nog ca. 76 cent en dat was ook al prettig. 
Kortom, we hadden het erg naar onze zin, het laatste deel van de route ging door een prachtig ruig gebied met steile beklimmingen en veel haarspeldbochten. In een grote stad werden we nog aangehouden voor een vermeend misdrijf, tijdens een van de vele verkeerscontroles werden we betrapt op het net niet op tijd stoppen bij het bord "halt police", zoals altijd voorafgegaan door een bord "ralentir-control police". Bij alle vorige identieke "controles" konden we altijd meteen doorrijden zonder zelfs maar te stoppen, soms na een gebaar van oom agent, maar ook vaak zonder dat we zelfs maar werden aangekeken. Deze keer echter was alles anders, hier was kennelijk een hoge chef aanwezig, weliswaar in burger, maar wel gewapend met een schrijfblok, waarop we kennelijk al vermeld stonden. Na een moeilijke discussie, waarbij mijn frans plotsklaps zeer gebrekkig was, en controle van rijbewijs en autopapieren en het feit dat bleek dat we uit Holland kwamen, mochten we weer ongestraft onze weg vervolgen en werd al het overige verkeer stil gelegd om ons te laten vertrekken, en ging er zelfs nog een handje omhoog, het kan verkeren.
Zijn 2 nachten en een dag op de camping in Mohammedia, ca 10 km. van Casablanca, gebleven, het regende bijna de hele dag met een harde wind, wachtend op betere tijden.
Verder alles prima in orde, en o ja, hier is de klok een uur verder, dus om 17.45 uur pikdonker en 's morgens rond kwart voor 7 (denk ik) al licht.
Zondag 20-11 weer verder zuidwaarts gezworven en verblijven nu in El Jadida. Foto's maakten we nog even niet, de spektakulaire vergezichten pasten er niet op en de mooie plaatjes komen echt nog wel.
Maandag 21-11 eerst Maroc Telecom aangedaan voor een nieuw internetstikkie, € 18.- incl een maand onbeperkt internet, maar wel via het mobiele netwerk, soms supertraag, soms best wel snel, gisteren konden we zelfs prima skypen en foto's uploaden ging ook prima, dus ziet er goed uit, we konden zelfs het NOS journaal en Pauw en Witteman bekijken via "uitzending gemist"
Vervolgden onze zwerftocht langs de kust door / langs vele groentekwekerijen naar Safi, waar we nu een nachtje blijven op de camping municipal, dus weer koude douche enz.
Het weer wordt allengs beter, vandaag ca. 20 gr. met af en toe een bui.
Verder gezworven langs de kust, voorbij aan Essaouira, waar we de geplande camping niet konden vinden, zijn nu terechtgekomen in Sidi Kaouki, een eldorado voor golfsurfers.

                                                                                                                                                                                                   

29 nov. 2011 Agadir

Weinig spektakulairs te berichten. Vanaf Sidi Kaouki verder gezworven naar het zuiden. Het weer is echt aangenaam geworden, alleen maar zon, 20 á 22 gr. en niet te veel wind.
We waren al even in Agadir voor de boodschappen. Stonden een paar dagen op een megagrote overwintercamping bij Taghazout, waar de kunstschilder langs kwam om ons hotelletje nog wat te verfraaien. Ook gingen we er naar de kapper, maar daarna verder gezworven, dat overwintersfeertje ligt ons niet zo, nu naar camping Terre d' Ocean, waar we 2 jaar eerder ook al waren ca. 30 km. boven Agadir. Een heerlijke camping, nu nog lekker rustig, met goede wasmachines, prima sanitair en een geweldig uitzicht op de oceaan.Hier zullen we nog wel een paar dagen blijven om wat aan onze huidskleur te gaan werken, wat al aardig lukt. Bovendien werkt het Maroc Telecom stikkie ook hier boven verwachting, dus blijven we uitstekend op de hoogte van de toestand in de wereld.

                                                                                                                                                                                                   

8 dec. 2011 Sidi Ouassay.

Bleven 8 dagen op de mooie camping "Terre d'Ocean", heerlijk van de zon genoten, gewandeld en geluierd. Nog enkele medelanders ontmoet, waarvan de laatsten nog een dag naast ons stonden met een megatruck, een omgebouwd ex-oostblok legervoertuig, waarmee ze een jaar door Afrika gaan zwerven.Kijk maar op:http://www.kriskrasdoorafrika.nl/.
Maandag 5 dec. verder gezworven naar Sidi Ouassay, bij het "Parc Natural de Sous Massa" Staan op camping "International Plage Sidi Wassay", met een geweldig strand.
Bezochten gisteren het natuurpark onder leiding van Hassan, die met ons mee reed en ons de mooiste plekjes liet zien. Zeer de moeite waard, we kregen veel te zien, vooral veel watervogels, waterschildpadden, roofvogels o.a. een steenarend. Als laatste liet hij ons het reservaat voor antilopen zien, maar alleen van achter een hoge afrastering, het is niet voor publiek toegankelijk en we zagen slechts in de verte vaag een paar wit met wat bruine antilopen.
Na een bezoekje, op afstand in de verte, van Tifnit wat niet per auto te bereiken is, keerden we weer terug richting Sidi Ouassai door de duinen en door het zand, een deel van de route "Parijs-Dakar". Bijna voltrok zich hier voor ons een drama, in een afdaling vanaf een duin, in het mulle zand, misschien reden we iets te hard, doken we na een bultje in een behoorlijke kuil en gingen nog net niet over de kop. Maar het ergste van alles, Anja zat op de achterbank (zonder riem) wegens het meerijden van Hassan, en kwam tamelijk hard tussen de 2 voorstoelen terecht, paniek dus, zat klem met hoofd en bril tussen stoel en keukenblok, en nadat ze hieruit bevrijd was meende ze dat haar beide armen mogelijk waren gebroken, ze had er geen gevoel meer in en kon ze ook nog maar nauwelijks bewegen. Na een adempauze bleek het gelukkig iets minder ernstig, maar de gevoelloosheid ging over in pijnscheuten, en staan of lopen was er nog even niet bij. Na dat ze aangaf wel weer verder te kunnen, brachten we Hassan weer bij zijn post, we hadden afgesproken voor 2 uur gidsen MAD 150, (€14,-), maar dat waren inmiddels al 5 uren, want we bezochten veel meer plekken dan gepland, en Hassan was een prima gids. Onderweg had hij al een opmerking gemaakt over de verrekijker van Anja, die hij dikwijls gebruikte, hij vond dat hij er eigenlijk ook wel één moest hebben, maar van zijn baas kreeg hij die niet. Bij het afrekenen, wat dan MAD 375, zou moeten zijn, boden we hem die kijker aan, en nog bijbetaling van MAD 200,- wat na enig getouwtrek akkoord was, hij had ook bij ons geluncht, wat sigaretten gehad, bij het afscheid nog 3 blikjes bier, voor hem en zijn 2 maten. Daarna heeft hij nog wel 3 keer bedankt, want met die kijker was hij dolblij, en wij gunnen het hem.en Anja, die heeft er nog één.
Terug op de camping bleek het al wat beter te gaan. Na een flinke borrel vroeg naar bed, vandaag voorlopig nog op bed, verzorgd door zuster woutje, en bijgestaan (lees 'gelegen') door Lotje.
Indien mogelijk hopen we morgen, of later, verder te zwerven richting Sidi Ifni.
De vooruitgang van Marokko is duidelijk merkbaar, je ziet nu mensen op ezeltjes met in de ene hand een tak of stokje om de ezel te sturen, en in de andere hand een mobieltje aan een oor. Ook zagen we gisteren iemand op zijn landje met een benzinemaaier in plaats van een sikkel om de luzerne te maaien en vervolgens, zoals altijd, per ezel de oogst naar huis te brengen.

                                                                                                                                                                                                   

14 dec. Sidi Ifni.

Afgelopen zondag dan toch Sidi Wassay verlaten en verkast naar Sidi Ifni. Zaterdag kwam Hassan nog even kijken hoe het met Anja ging, dat was wel super, bracht zelfs zijn vrouw Marianne mee, afkomstig uit Vlaanderen, dus dat was even super gezellig in het Hollands bijpraten.
Met Anja gaat het gelukkig al weer redelijk, nog wel wat pijntjes in armen en handen, maar het gaat per dag beter.
Na zondag in Sidi Ifni de grote weekmarkt te hebben bezocht voor groenten en fruit, een mooi plekje ingenomen op camping El Barco, pal aan de Oceaan. Tot vandaag redelijk weertje, als de zon er is dan is het heerlijk, zo niet dan is het meteen erg fris. Vanmorgen stralend weer, dus meteen uitgebreid de was laten doen, die dan ook in het begin van de middag al droog was, maar goed ook, om een uur of 3 kwam er flinke mist opzetten vanuit zee, dus was het weer gedaan met de pret en vandaag geen bbq.
Verder alles oké, de kerstboom is opgetuigd, waarschijnlijk vrijdag zullen we wel weer verder zwerven naar een nog warmer zuiden, Tan-Tan Plage.

                                                                                                                                                                                                   

26 dec. Boujdour.

Sorry voor de late berichtgeving, we hadden niet altijd goede verbinding en/of gebrek aan inspiratie. Bovendien was het voor Anja beter even rustig aan te doen, dus ondernamen we ook weinig. Gelukkig gaat het goed, soms nog wat pijn in onderarmen en handen, maar ze is weer bijna in goede doen.
Na een dag of 8 in Sidi Ifni van de rust, zee en zon te hebben genoten, verkasten we naar Tan-Tan plage, waar we ons onderweg niet lieten bekeuren, als je daar bij de politiecontrôle niet echt stopt bij dat stopbord, mag je meteen 700 dirhams betalen, dat is ongeveer wat je in 10 dagen aan een camping kwijt bent, we waren gewaarschuwd.
Het weer is prima, bijna alle dagen volop zon, soms wat erg veel wind, meestal rond de 20 gr. en in de luwte in de zon is het dan heerlijk.
's Nachts is er een overweldigende sterrenhemel, heel indrukwekkend. Momenteel is het hier licht van 7.15 tot 18.15 uur, dus wel wat langer dan bij jullie, dus alle dagen feest voor onze zonnepanelen.
Het dagelijks leven is hier nog steeds spotgoedkoop, brood 1 dirham, heerlijke Marokkaanse clementines en navelsinaasappelen 4 dirham per kilo, verse jonge tuinboontjes en sperzieboontjes 10 dirham per kilo. Inmiddels is hier in het diepe zuiden de dieselolie nog maar 5 dirham per liter, (dirham = 9.2 eurocent), dat is nog eens wat anders dan vorige winter in Turkije, waar we tot wel € 1.80 per liter moesten neertellen.
Na Tan-Tan plage bleven we een dag in het natuurreservaat "Foum Agoutir", met prachtig uitzicht over een grote lagune, waar we die flamingo's zagen.
Zaterdag verkasten we naar camping/nederzetting "Le Roi Bedouin", ver van de bewoonde wereld, alleen bereikbaar over een piste van 4,5 km. die nu met dit weer voor ons nog wel berijdbaar was. We verbleven daar 2 dagen en aten op kerstavond heerlijk in het restaurant in een berbertent.
Op 1e kerstdag vertrokken we naar Boujdour, over een lange rechte weg door een dor, droog en saai landschap, met af en toe wat kuddes dromedarissen. In laayoune deden we nog wat boodschappen, en daar viel ons de uitdrukkelijke aanwezigheid op van het Marokkaanse leger, dat daar de orde moet handhaven, terwijl Westelijk Sahara officieel niet eens bij Marokko hoort, maar de Sarawi's geen onafhankelijkheid wil toestaan.
Na een stuk of 6 á 7 paspoortcontrôles onderweg, in Boujdour de camping gevonden om de verdere kerst te verblijven, wat wel lukt, het is hier goed toeven, prima sanitair, eindelijk weer warme douches, goede verbinding met Maroc telecom voor internet, wat wil je nog meer.
Vanmiddag allebei naar de kapper geweest, zien er weer netjes uit en dat voor 30 dirham per persoon, terwijl ik denk dat Anja in Rucphen daar gewoonlijk wel het tienvoud voor kwijt is.
De foto's van de diverse vogels onderweg, maakte ik bijna allemaal vanuit de openstaande deur van ons hotelletje, waar ze altijd wel een keer komen poseren, wel lekker makkelijk.
Morgen, of zo, vertrekken we naar Dakhla, nog zo'n 320 km. zuidwaarts, ca. 400km. voor Mauretanië, om daar die beroemde baai te bekijken. Dat gaat dan wel het verste punt van onze zwerftocht worden, je moet er wel, zoals wij, zo.n slordige 5500 km. voor rijden, maar dan kom je nog eens ergens waar je zoveel bijzonders ziet en meemaakt. 
Nog een tipje voor Marokkoreizigers: Maak een kopie van jullie paspoorten, schrijf daar het nummer op wat je bij de douane krijgt, de datum van binnenkomst in Marokko en het kenteken van je voertuig, daarna hoef je echt nergens meer je paspoort af te staan, zodat je die ook niet ergens zou kunnen vergeten, die kopie werd op iedere camping geaccepteerd.

                                                                                                                                                                                                   

7 Jan. 2012 Agadir, omdat het moest.

Van Boujdour reisden, want van zwerven kun je niet meer spreken als je honderden kilometers door de woestijn moet afleggen, we in één ruk door naar Dakhla, dat ging verder wel soepeltjes met 25 km/uur wind in de rug, geen last van files, zo om het kwartier eens een vrachtwagen.
Na de baai 40 km.aan de noordzijde gevolgd te hebben, streken we neer op de camping van Dakhla, de verste van deze reis, ook de smerigste, bovendien waaide er het zo hard dat we binnen moesten blijven, alleen dat zand, dat komt overal doorheen.
De volgende dag Dakhla nader bekeken, een modern ogende stad met alle faciliteiten en dat zo ver van de bewoonde wereld, gelegen op één van de mooiste plekjes van Marokko (eigenlijk West-Sahara) met vliegveld een potentieel toeristische trekpleister. De aankondiging van diverse toeristische complexen zagen we al, geen wonder, aan de ene kant van die landtong van 40 km. de Atlantische oceaan met zeldzaam mooie stranden, aan de andere kant die mooie baai 400m. breed, een eldorado voor wind- en kitesurfers. Wij kwamen om er veel vogels en zo mogelijk die zeldzame monniksrobben te zien, maar we zagen ze geen van beiden, het waaide zo hard dat die dieren een beter heenkomen hadden gezocht.
Omdat we op die camping niet nog eens wilden wonen, sliepen we in de duinen wat verderop, waar nog zo'n kleine 100 campers stonden, velen zo geïnstalleerd, dat die daar wel de hele winter zullen blijven. De voorzieningen waren er minimaal, geen water of stroom, een groot gat 100 m. verderop om je toilet te legen, en een nog groter gat voor afval, wat zo nu en dan in brand werd gestoken. Een uiterst vriendelijke soldaat kwam langs om de paspoortnummers en kenteken te noteren. Hier staan is gratis en zonder limiet, maar wij vertrokken toch weer de volgende morgen, we zijn niet van die kuddedieren.
Dus weer die lange saaie weg door de woestijn met gelukkig iets minder wind en weer naar Boujdour want andere keus is er niet, om daar oud en nieuw te vieren wat zeker geen straf is, het is een aardige plaats met vriendelijke mensen en alles is er te koop en Lotje kon zich dagelijks op het strand uitleven.
Maar 's avonds, het was 30 dec. net voor het naar bed gaan, viel Anja plotseling, waardoor was niet duidelijk, wel duidelijk waren dezelfde verschijnselen als na de val tijdens de rit door de duinen bij Tifnit (zie verslagje "Sidi Wassay"), kon niet meer lopen of staan en weing gevoel in armen en handen, schrikken dus!
Omdat ze de vorige keer weer snel opknapte, ze ook niet (erg) veel pijn had, besloten we het ook nu een paar dagen af te wachten. Tot dinsdag op bed gebleven, maar nauwelijks verbetering deze keer, dus naar de ehbo in het ziekenhuis van Boujdour, netjes gebracht door campingpersoneel. Daar meteen bekeken door dokter en prima Engels sprekende assistente, met de conclusie dat een MRI scan nodig was om eventueel hersenletsel op te sporen. Echter daar was niet zo'n scanner, dus moesten we hals over kop opbreken en naar het Hospital El Hassan II in Laayoune, dus weer honderden km. door die zandbak, maar we moeten uiteindelijk toch die kant op.
Daar aangekomen, meteen weer bekeken door een uiterst vriendelijke doch onverstaanbare vrouwelijke arts, die ook een MRI scan wel nodig vond, echter daarvoor was een lange wachtlijst. Na een telefoontje met het plaatselijke militaire hospitaal, mochten we dan daar wel naar toe komen. Na uitgebreide paspoortcontrôle en een half uurtje wachten, werd ons verteld dat we de volgende morgen om 8.30 uur terug moesten komen. Na een nachtje slapen op de parking van het ziekenhuis vroeg op en weer naar de soldaten. Na betaling van 900 dirhams (83 euro) door de scanner en een half uurtje later kregen we de foto's met bevindingen al mee. Gelukkig geen afwijkingen of andere narigheid geconstateerd.
Dus daarmee weer terug naar het El Hassan de 2e ziekenhuis, waar we te horen kregen dat ze door een neuroloog moest worden onderzocht. Daar werkt wel een neuroloog, echter die genoot van een vakantie, dus was het advies om naar Agadir te gaan naar het, jawel Hospital Hassan II, om een neuroloog te spreken te krijgen. 
Daar meteen ontvangen, vriendelijk doch onverstaanbaar te woord gestaan, maar geen neuroloog beschikbaar, we moesten maar naar het "Centre de Diagnostic" om daar een afspraak met een neuroloog te maken. Na wederom een petit taxi ons voor te laten rijden, vonden we dat ook, maar op vrijdagmiddag was er geen andere mogelijkheid dan een afspraak voor maandag a.s. om 12 uur.
Na boodschappen bij Marjane staan we nu weer op die mooie camping "Terre d'Ocean", vandaag wisselend bewolkt, zelfs Anja zat nog een uurtje buiten. Met haar gaat het inmiddels iedere dag ietsiepietsie beter, ze kan zichzelf weer aan en uitkleden, naar het toilet en in en uit bed.
We hopen en maken er maar het beste van, wordt vervolgd. 

                                                                                                                                                                                                   

14 jan. 2012 Terre d'Ocean bij Agadir.

Op maandag 9 jan. de neuroloog bezocht, die onmiddellijk vaststelde dat hier sprake was van een kleine beroerte. We kregen opdracht om 4 weken, 2x per week kinesi-therapie te ondergaan en een afspraak te maken met een cardioloog, welke ons daarna doorverwees naar een (partikuliere) hartspecialiste, die Anja met ultramoderne apparatuur onderzocht.
Er werd meteen een hartfilmpje gemaakt, een electro cardiogram en een echo dopler. Direkt kregen we hier te horen dat er geen grote problemen waren gebleken, behalve een klein gaatje in de afscheiding tussen de 2 hartkamers, waarvoor meteen medicatie werd voorgeschreven.
Inmiddels de eerste therapie achter de rug, en op vrijdag de 13e bloed laten onderzoeken en daarmee weer naar die hartspecialiste geweest.
Dus wel een hectische week achter de rug, maar nu lekker 3 dagen rust, dan dinsdag weer naar opnieuw bloed prikken en de therapie.
Het gaat nog steeds iedere dag ietsje vooruit, dus we houden moed.

                                                                                                                                                                                                   

23 jan. 2012 Terre d'Ocean bij Agadir (nog steeds).

Ons verhaal wordt ogenschijnlijk wel erg eentonig, iedere dinsdag en vrijdag druk met eerst om 9,00 uur bloedafname voor onderzoek voor de juiste medicatie, daarna 20 min. kinesitherapie, dan 2,5 á 3uur de tijd vol maken want de uitslag van de bloedtest is er pas om 13,30 uur. Daarna naar de andere kant van Agadir naar die hartspecialiste om te horen wat er de volgende dagen geslikt moet worden. Vanaf daar is het maar enkele minuten naar de Marjane supermarché, niet ver van de overdekte souk met alle verse waren. 
Op de tussenliggende dagen genieten we zo veel als mogelijk is van de zon, behalve als het soms te hard waait. Inmiddels besloten we ons verblijf hier met nog eens 3 maanden te verlengen, want we waren natuurlijk nog lang niet waar we van plan waren heen te zwerven.
Anja voelt zich verder prima, ondanks stevige verkoudheid voor ons beiden, en versneld terug naar jullie kouwe kikkerlandje is voor haar onbespreekbaar. Haar looptechniek is nog niet wat het zijn moet, maar gaat toch wel steeds wat beter, afgelopen zaterdag na een extra bezoek aan de hartspecialiste, ging ze mee de supermarkt in voor de boodschappen (lees: kleding- en cosmetica afdeling), en achter de winkelwagen als rollator ging dat prima.
Overal worden we uiterst vriendelijk behandeld en, zo nodig, prima geholpen, ook door diverse mede-camperaars om ons heen uit allerlei landen.
Als je ons per telefoon wilt spreken, stuur een mailtje met je vaste telefoonnummer, dan bellen we je in de avond d.m.v. "Skype" met onze laptop, kost je niets en ons 2 eurocent per minuut, dat kunnen we wel lijden.
Zo het er nu naar uit ziet zitten we hier nog wel 2 weken, om de therapie af te maken en de verlenging van ons verblijf af te wachten, bovendien worden we op 1 febr. verwacht bij een (alweer) mil. hospitaal net buiten Agadir voor nog een MRI scan van een lager gedeelte van Anja's hoofd, dit op verzoek van de cardiologe van het Hassan de 2e ziekenhuis.
Wat de foto's betreft, dat schiet er momenteel bij in, maar dat hopen we wel weer in te halen. Wordt vervolgd.

                                                                                                                                                                                                   

4 febr. Taghazout, Terre d'Ocean, nog wel. 

Weinig spektakulairs te melden. We zijn hier nu al weer ruim 4 weken en als alles goed gaat hervatten we onze zwerftocht midden volgende week weer.
Dinsdag a.s. is de laatste behandeling bij "re-education", nog een keer bloedonderzoek en nu ook bloeddruk meten. Met die resultaten nog een keer naar Karim, de hartspecialiste, en dan zijn we hier wel "uitbehandeld".
Woensdag j.l. werd een echo doppler gemaakt in het mil. hospitaal, net buiten Agadir, door luitenant-kolonel Salaheddine. Dat was op verzoek van de cardiologe, gelukkig kwamen hier geen echt vervelende dingen te voorschijn.
Inmiddels ontvingen we onze verlenging van de verblijfsvergunningen, nu kunnen we nog wat langer in Marokko blijven, anders moesten we voor 15 febr. het land uit en als alles gaat zoals we hopen, steken we weer naar jullie over rond half maart of zo.
En, o ja, met Anja gaat het steeds iets beter, ze kan weer veel zelf, lopen gaat alleen nog hand in hand, maar ook daar zit vooruitgang in.
Wordt vervolgd.

                                                                                                                                                                                                   

Het harde leven van de zwervers, dagboek van zomaar één dag:

Dinsdag 7 febr.

Opstaan om 7.00 uur (brrrr.!!!)
1e Ronde met Lotje.
Wassen, scheren, tanden poetsen enz. in toiletgebouw (Anja in de bus).
Ontbijten.
2e Grotere ronde met Lotje.
Vuil water afvoeren, toilet legen, schoon water bijvullen.
8.30 uur vertrek naar Agadir.
9.15 uur bloedafname voor onderzoek bij labo.
9.55 uur Kinesitherapie in Hassan de 2e ziekenhuis.
10.45 uur Resultaten bloedonderzoek ophalen bij labo.
11.00 uur Trouwring Anja bij juwelier brengen voor aanbrengen saffiertje (was kwijt).
11.30 uur Bezoek hartspecialiste om te bepalen hoeveel sintrom en voor hoe lang.
               Constateren een schroef in de linker voorband.
12.15 uur Lunch (pizza) en boodschappen bij de Marjane supermarkt.
13.15 uur Schroef uit voorband en gerepareerd, echter geconstateerd dat de wielen uitgelijnd moeten worden.
14.00 uur Bij specialist om wielen uit te lijnen, "weet u wel wat dat kost?", kost wel 200 dirham, dus doe maar. (€ 19,-)
16.30 uur Eindelijk klaar met uitlijnen, toch een probleempje met een bout die in 21 jaar nooit meer los is geweest, maar alles o.k. (2 man x 2.5 uur).
17.15 uur Afspraak bij de kapper voor ons beiden voor morgen om 14.00 uur.
17.45 uur Thuis op Terre d'Ocean.
17.50 uur Grote ronde met Lotje.
18.45 uur Avondmaaltijd bereiden en nuttigen.
Tis maar dat je weet hoe hard werken vakantie eigenlijk is, maar dat is gelukkig niet alle dagen zo.

12 Febr.Taroudant.

Deze week waren de laatste bezoeken aan artsen en ziekenhuizen dus kunnen we onze zwerftocht weer hervatten.
Ook kochten we een wandelstok voor Anja, zodat ze nu (helemaal) weer onafhankelijk is. 
Inmiddels zijn we aangekomen in de mooie geheel ommuurde stad Taroudant, staan op een mooi, niet al te rustig plekje bij die muur, t.o. een heel groot park.
Maakten gisteren per koetsje een rondtoer in en om Taroudant, prachtig, deden onderweg de boodschappen en kochten héééle mooie dingen voor de kinderen (verrassing!!). Dat was wel lachen, want zelfs de koetsier die ons overal begeleidde was verbluft over mijn afding technieken, en begreep niet dat we telkens toch kregen wat we wilden, maar voor vaak de helft of nog minder dan de vraagprijs, een paar keer werd zelfs gevraagd of ik een Berber ben. Maar ja, het is heel makkelijk, als de koopman niet wil verkopen voor de geboden prijs, ga je gewoon weer verder, stribbelt hij dan nog tegen, dan stijgen je kansen. De afgesproken tijd voor de rijtoer was 2 uren (standaard 1,5 uur), maar hij bracht ons weer bij ons hotelletje na 4 !!! uren en nog wat foto's bij de bus, ging hij weer naar huis, hoofdschuddend over de lage prijzen. De goede verzorging voor man en paard, broodje kefta onderweg en wat appeltjes voor het paard en een flesje wijn en slechts 200 dirhams (€19,-) maakten dat hij vanmorgen nog even langs kwam voor een kopje koffie en om de foto's te bekijken. Vanmiddag komt hij ons nog even ophalen om een paar boodschappen te gaan doen, maar nu als vriendendienst.
Wordt vervolgd. 

                                                                                                                                                                                                   

22 Febr. Todra kloof

Inmiddels verlieten we het mooie Taroudant weer, na nog bij een "laboratoire medicinal" Anja's bloed te laten onderzoeken, waarbij bleek, na een telefoontje met de cardioloog uit Agadir, dat de waarden nu zo stabiel zijn, dat pas over een maand opnieuw getest moet worden, we kunnen dus voorlopig gaan en staan waar we willen.
We zworven via Taliouine en Ouarzazate naar Boumalne Dadès, waar we die geweldige gorges bezochten en zijn nu aangeland in de beroemde Todra kloof, waar iedere toerist absoluut geweest moet zijn, gezien alle reklame die er voor gemaakt wordt, ook wel terecht, het is er adembenemend en onvoorstelbaar mooi. 
Met het foto's plaatsen op google/picasa en de berichtgeving daar over heb ik wel wat moeite, google vond het kennelijk nodig om drastische "vernieuwingen" te moeten doorvoeren, waarvan ik nog lang niet alles begrepen heb.Dus als er iets eens niet gaat zoals het zou moeten, of je krijgt iets dubbel, sorry daarvoor (Foppe de Haan zei eens: Als 't niet gaat zoals 't moet, moet 't maar zoals 't gaat).
Tot de volgende keer.

                                                                                                                                                                                                   

29 Febr. Caravanserai d'Erfoud.

Na het bezoek aan de "Gorges du Todra" zworven we verder zuid-oostwaarts richting Sahara en weer betrokken we een prachtig plekje op één van de betere campings van Marokko, "Caravanserai d'Erfoud", langs de -N13- tussen Erfoud en Rissani, waar we als vrienden onthaald werden. Nu zijn we dan toch eigenlijk een beetje "overwinteraars" geworden, we zijn hier al weer een week, en zullen hier ook nog wel even blijven. Niet omdat de direkte omgeving zo spektaculair is, maar het klimaat is weldadig, alle dagen zon, zelden een wolkje, rond de 20 gr. en de zon staat hier midden op de dag al heel hoog en we hebben hier prima verbinding met internet. Het is hier super rustig, momenteel 3 campers, waar er wel 100 kunnen staan, alleen aan het eind van de middag komen er nog wel eens wat meer, maar dan voor één of twee nachten.
Met Anja gaat het gelukkig nog steeds 'stapje voor stapje' vooruit, vanaf gisteren gaat ze zelfs zonder stok (en mij) naar het sanitairgebouw, dus we zijn hoopvol op volledig herstel.
Verder momenteel geen bijzonder nieuws, we genieten van de zon, bbq en wandelen met Lotje. Het enige kleine probleempje wat er gaat ontstaan is de gasvoorziening voor onze keuken. Onze in Sevilla gevulde LPG tank zorgt voor voldoende gas voor ruim 3 maanden koken e.d., maar nu we ons verblijf verlengd hebben gaat dat niet meer lukken, te meer omdat we op deze camping alleen stroom krijgen van 6 tot 11 's avonds omdat die hier van een grote generator moet komen. Voor ons geen probleem, met deze felle zon op onze panelen kunnen we in principe wel altijd zonder stroom van buiten af, echter als we nu onze waterkoker daardoor niet kunnen gebruiken voor koffie, thee, cup à soup, afwaswater e.d. en dus daar ons gas voor moeten gebruiken, moesten we toch helaas een paar 5-liter gasflessen in gebruik nemen met brander, dat lukt wel, maar neemt wel weer veel van onze beperkte woonruimte in beslag.
Wordt wel weer vervolgd, we zien wel waar en wanneer.

P.S. Bij een tochtje door de woestijn, eigenlijk al Sahara, namen we een stuk van dat versteend koraalrif mee van vele miljoenen jaren oud, toen de woestijn nog zee was, voor Tikkel Hofman om daar iets moois van te gaan maken, hij is amateur kunstenaar en familie van Anja.
Hierbij de foto's van een verbluffend resultaat, en volgens mij is dat niet amateuristisch, maar super kunstzinnig.

Het meegebrachte stuk gesteente. 

Ca. 40X30 cm. gewicht ca. 20 kg.

En WAT een resultaat, superrr !!

                                                                                                                                                                                                   

17 Maart al weer, Martil bij Tetouan.

Vanuit Erfoud zworven we naar Source Bleue de Meski, waar we een Berber 10 van die kameeltjes van palmbladeren lieten vlechten, we mochten zelf bepalen wat we er voor wilden betalen. Verder langs Er Rachidia en door de "Tunnel du Légionairs in de prachtige "Gorges du Ziz", door de Hoge- en Midden Atlas gebergten om weer bij Hassan en Aziz, die ons na 2 jaar direkt herkenden, op camping Amazigh een paar dagen tussen de kersenbomen te verblijven, met rondom uitzicht op wel 10 ooievaarsnesten.
Vervolgens na de boodschappen bij "Marjane" in Fes naar camping "Le Diamant Vert", daar vlakbij. We ontmoetten daar Marc Staudenmaier, die met zijn hond Lise door de wereld reist na huis en haard te hebben ingeruild voor zijn geheel door hem zelf tot camper omgebouwde Magirus Deutz ex-brandweerwagen. Bekijk zijn mooie website maar eens.
Ook stond daar opeens die witte VW T3 sincro (4WD) van een 72 jarige gepensioneerde arts die ieder jaar een reis door Afrika maakt en waar hij kan zieken helpt, hulde !!
Vanaf deze camping bezochten we het oude Fès, de Medina, de tot wapenmuseum omgebouwde burcht "Bordj Nord" met fantastisch uitzicht over de oude stad Fès El Bali en o.a. de fascinerende leerlooierswijk waar van de smerigste huiden nog de mooiste lederwaren gemaakt worden.
Via camping "Belle vue Zerhoun" in Moullay Idriss zijn we nu op camping "Al Boustane" in Martil bij Tetouan, waar de tijd nog steeds stil staat, de helft van de (uitsluitend) hurktoiletten wegens mankementen gesloten, slechts 2 werkende warme douches en verder alles oud en verwaarloosd. Maar wegens de ligging een prima doorreiscamping van en naar de ferry's naar en van Europa, bovendien op een paar honderd meter van een prachtige boulevard met super zandstrand, dus wat wil je nog meer, voor Lotje dus helemaal het einde.
Hier ontmoetten we ook Marc weer, dus iedere middag jeu de boule, leuk hoor.
Blijven hier tenminste nog t.m maandag om Anja's bloed weer te laten onderzoeken voor de juiste dosering sintrom, waarna we dan wel weer gaan oversteken naar die fijne EU.
Verder niets bijzonders, alles gaat rustig zijn gangetje, meestal 20 á 22 gr. en al maanden geen regen, had al wel minstens 15 keer mijn fiets kunnen verkopen, maar dan moet ik telkens lopend voor de boodschappen, dus maar niet.
Wordt in Europa wel weer vervolgd.

                                                                                                                                                                                                   

30 Maart, Europa.

Hoi,
ja, we zijn al ruim een week in de EU, genoten van het 
heerlijke weer, maar maakten eigenlijk niets bijzonders mee, Anja knapt wel op, 
maar is nog niet de oude, zelf kreeg ik een flinke aanval van spit, dus kon 
nauwelijks op of neer, rijden ging gelukkig nog wel, maar dat was het dan ook 
wel. Van foto's maken kwam zo ook al niks terecht, maar dat wordt wel weer 
ingehaald.We zworven na de overtocht naar Algeciras eerst 
westwaarts, verbleven in Conil de la Frontera, maar vluchtten voor de 
stormachtige wind, waren daarna ca. 5 dagen in de haven van Gelves, bij Sevilla, 
heerlijk weertje. Na een rondrit door de Doñana zijn we nu aangeland in Cordoba, 
en besloten onze thuisreis via de oostkust van Spanje naar Frankrijk te gaan 
maken.
Verder gaat alles prima, ons rijdend hotel doet het meer 
dan uitstekend, Lotje heeft het ook prima naar de zin na haar loopsheid, dus we 
mopperen niet.
Hartelijke groeten uit Cordoba,
Wout&Anja&Lotje.
P.S. Sorry voor de late berichtgeving, op de camping in 
El Rocio meende men ons 5 euro per dag te moeten laten betalen voor wi-fi, 
vandaar ! Namen nu een abonnement bij Movistar, met een soort dongel, dus hebben 
voorlopig overal internet. 

                                                                                                                                                                                                   

10 April, La Marina.

Hallo allemaal, sorry voor het mee sturen van alle emailadressen de vorige keer, drukte op ccc i.p.v. bcc,zal in het vervolg beter opletten.
Vanuit Cordoba zworven we naar de Spaanse oostkust en bleven een aantal dagen tussen de palmen vlakbij het strand van San Juan de los Terreros, ca. 20 km. ten zuiden van Aguilas, waar we dankzij onze prima werkende zonnepanelen onbekommerd konden blijven, en zworven vervolgens langs Murcia naar, jawel, de Costa Blanca, waar we nu op de minicamping "La Escuera" van Carla en Ron van Asperen staan met nog 6 andere campers met uitsluitend Hollanders. Hier gingen we op zoek naar een mogelijkheid voor bloedonderzoek, dat moest inmiddels weer. De kliniek was echter op goede vrijdag gesloten, op zaterdag wel open maar geen arts aanwezig, dus op maandag 2e paasdag naar de wel aanwezige arts, maar nu was het laboratorium in Guadamar niet open, dus kon er pas vrijdag de 13e bloed geprikt worden! Na wat aandringen kon er wel een spoedbehandeling van gemaakt worden, dus vanmorgen geprikt, uitslag over 3 of 4 dagen ............dus zitten we hier nog wel even, maar dat kon erger, het is heerlijk weer, soms wat veel wind, afgelopen nacht zelfs weer eindelijk een bui.
Verder geen nieuws, alles gaat goed en we hopen rond het eind van de maand weer ons leventje van bosbewoners te vervolgen.
Hartelijke groeten uit La Marina, vlakbij Alicante,

                                                                                                                                                                                                   

19 April, zuid-frankrijk, Carcassonne.

Verder zwervend langs de costa's zworven we via Barcelona richting frankrijk, langs Andorra, en zijn nu aangeland op camping "Moulin de Ste. Anne'', een aanrader, in Vilegly, niet ver van Carcassonne, via een adembenemende route door de Pyreneeën, route des cols, waarvan de meesten nog dicht waren.
Morgen reizen we verder naar het noorden om en passant nog wat goede vrienden te bezoeken in het mooie franse land.
Dit is dan wel de laatste berichtgeving over onze "2e Marokkoreis", waarbij een aantal dingen wel behoorlijk anders gingen als gepland en gehoopt, toch hebben we er erg van genoten en hopelijk jullie ook.
Hartelijke groeten van de zwervende globetrotters, Wout&Anja&Lotje.
(Deze reis 14.000 km.)  

                                                                                                                                                                                                   

Vallee du Dadès

Boven de camping "Terre d'Ocean"

                                                                                                                                                                                                   

Langs de weg bij Akhfenir, richting zuiden.