Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

             Bekijk hier onze 1e reis naar Marokko nov.2009 / apr. 2010

 

Bekijk hier de foto's

Klik op de pijltjes voor vergroting

Zaterdag 21 nov.
Hallo thuisfront, 
eindelijk dan een berichtje van de zwervers. 
Eigenlijk hebben we niet veel spektakulairs te berichten. Zijn inmiddels aangeland in Andalucië, staan voor de 2e keer op een camping, deze keer in Conil de la Frontera, kochten gisteren in Algeciras tickets voor de ferry naar Marokko, en zijn van plan maandag a.s. over te varen. We blijven even hier wegens het heerlijke weertje, zo'n 22 gr. en wegens huishoudelijke werkzaamheden. 
Inmiddels reden we al ruim 3000 km. mede wegens het vermijden van tolwegen en enkele zijsprongen door mooie streken. 
Zo belandden we bijv. in het nat. park "Monfragüe", waar we tegen de avond ons geluk niet op konden wegens het zien van wel ongeveer 15 vale gieren, die kennelijk Lotje in de smiezen hadden, ze bleven aanhoudend boven ons rondzweven. 
Na overnacht te hebben op de heerlijk rustige parking van het infocentrum, zagen we de volgende morgen al snel weer een aantal van deze grote jongens. Mede door de strak blauwe hemel konden we mooie foto's maken, wel met statief, we zagen er nu minstens 100 op de hoge rotsen, ongekend mooi, maar wel erg hoog, met het blote oog maar net te zien. 
Eerder hadden we niet veel , eigenlijk geen, internetmogelijkheden, maar eigenlijk hebben we er ook niet zo naar gezocht. 
Op deze mooie camping hebben we gratis WiFi, beetje traag, maar 't lukt wel. 
Als je nog iets te melden hebt, we zijn hier nog per email te bereiken tot maandag na het ontbijt, dus tot een uur of 10. 
Hartelijke groeten uit het heerlijk warme zuiden, 
Hallo thuisfront, even een berichtje vanuit Dar Bouazza, 25km voorbij Casablanca, 3750km. 
Maandag j.l. overgevaren van Algeciras naar Ceuta, de Spaanse enclave tegenover Gibraltar. Aan de grens geen grote problemen ondervonden, in een uurtje alles geregeld, auto ingevoerd, paspoorten gestempeld, diverse controles doorstaan, en kans gezien bijna alles zelf af te handelen, met minimale hulp van één van al die 'behulpzame' figuren die je graag willen helpen, en uiteindelijk daarvoor een beloning verwachten, goed dat ik op mijn verjaardag van Gertjan al Dirhams had gekregen. 
Vervolgens langs de vele honderden die met hun schaarse bezittingen zitten te wachten op één of ander wonder waardoor ze de grens zouden kunnen passeren om wellicht in Europa iets beters te kunnen bereiken dan wat ze nu hebben, en dat is werkelijk bijna niets. 
Meteen doorgereden naar Tanger om ergens geld uit de muur te halen, een drukke stad, stoffig, warm, veel woontorens in aanbouw, of misschien maar half afgebouwd, mooi is anders, dus snel een camping opgezocht. 
Het was onze bedoeling in niet te lange tijd alle grote steden van het noordwesten te passeren, om uiteindelijk voorbij Agadir van de rust te gaan genieten. Reden door Rabat voor de boodschappen bij 'Marjane', een soort franse mega-supermarkt, daar tevens de tank gevuld voor €0.70 per liter. Rabat is wel een mooie stad, veel netter dan Tanger, veel kleurige plantsoenen en parken, mooie gebouwen en goede wegen. 
Staan nu eindelijk op een goeie camping, goed sanitair, zelfs warme douches, vriendelijke eigenaarsfamilie, en deze keer zijn we niet eens de enige gasten, zoals op de vorige 2 campings. Hier is zelfs internet, wel wat ingewikkeld, want alles gaat hier in 't frans. Met een soort 'dongel', die eerst op je laptop d.m.v. een schijfje moet worden geïnstalleerd lukt het wel, huur van dit wondertje €2.- per uur, dus eerst alles voorbereiden, om vervolgens in niet al te lange tijd alles te verzenden/ontvangen. 
Dachten we eerder de route wel zonder tolwegen te kunnen rijden, dat bleek niet zo'n sukses, slechte tot zeer slechte wegen, vol kuilen en gaten, dus de laatste dagen toch maar van de tolwegen gebruik gemaakt, die zijn prima. Onderweg zagen we heel veel ooievaars, en overal waar op het land gewerkt wordt of waar vee loopt, talloze koereigers. 
Morgen zijn hier, waarschijnlijk bij jullie islam-landgenoten ook, de offerfeesten, en het is wel aardig om te zien hoe er met schapen wordt gesleept, op ezelkarretjes, met bestelbusjes, in taxi's, op handkarren, in de kofferbak of op de achterbank, of gewoon meelopend aan een touwtje. Op bijna iedere hoek van de straat kon je  wel  een schaap kopen. 
Het is hier nog steeds heerlijk weer, rond 25gr. en vandaag bewolkt en toch nog 21gr. we zullen hier nog wel even blijven. 
Van foto's maken is nog niet veel gekomen, we reden tamelijk veel, bovendien stelt men het hier niet zo op prijs om gefotografeerd te worden, de omgeving en de natuur zijn hier ook al niet om over naar huis te schrijven, en we vinden het te genant om de werkelijk talloze krottenwoningen op de plaat te zetten, en de vele kilometers plastic "kassen", waarin meestal bananen worden gekweekt, zijn ook niet zo fotogeniek. Vanaf hier kunnen we wel langs de kust onze weg gaan vervolgen, dus de mooie plaatjes komen nog wel. 
Verder alles prima, ook met Lotje, die overigens wel errrugg schrok van de eerste dromedaris in haar leventje. 
Groeten uit het warme zuiden.
 Vandaag, 29 nov. dus onze 10e trouwdag, op één na door verder niemand opgemerkt, en door mij dus hahaha. 
Vandaag verder gezworven richting zuiden, aanvankelijk goed weertje, veel wind, dat wel, maar niet erg. 
In El Jadida was die harde wind wel vervelend, het leek meer een stofstorm, later ging het echter regenen, waardoor het helemaal niet meer zo aangenaam was. 
Onderweg keken we elkaar eens aan en vroegen we ons af hoe lang deze ellende nog moest duren voor we anders maar weer moesten terugkeren naar waar we vandaan komen, allemaal rotzooi langs de weg, alles grauw en stoffig, alleen maar armoe en ellende, krottenwoningen, mensen in lompen, vervoer veelal op en met magere ezeltjes, kortom bij lange na niet wat we gehoopt hadden aan te treffen. 
Het laatste deel van onze route echter was wel veelbelovender, alles wat frisser, groener en ook mede door het beter wordende weer, zag de wereld er al veel beter uit, vonden zelfs een prachtig plekje aan de lagune van Oualidia, met wachter voor de nacht á 15 Dirham (ca. €1.30). 
Wat hoopvoller gestemd morgen dus verder richting Agadir, waar het zou moeten stikken van de overwinteraars.  
Route vervolgd over de kustweg -N301- langs en door Safi, wat wel een mooie stad is, echter we reden effe verkeerd en kwamen voor straf langs de plaatelijke vuilnisbelt, een smeulende berg ellende, bovendien liepen er koeien(!!!) nog naar restjes te zoeken, we snappen nu ook waarom verse melk hier zo goedkoop is (€0.60 per liter). 
Uiteindelijk de goeie weg, de kustweg dus, weer opgepikt en verder vervolgd, eerst langs 's lands grootste fosfaatverwerking en haven, maar ja, de schoorsteen moet toch roken nietwaar, en de de -N301- verder gevolgd, door mooi wisselende landschappen met meestal de Atlantische oceaan wel in het zicht. 
Staan nu op een prachtige kleine, rustige (moet wel, we zijn de enige klant) camping, in the middle of nowhere, gevonden via internet, anders was dat onmogelijk geweest, ver van de bewoonde wereld. Beperkt water en douchen, geen electra maar wel een mooi zwembad, maar daarvoor zijn we teveel kouwkleumen, volgens de eigenaar 19 gr. maar dat was volgens ons wel errugg optimistisch. Kijk maar even naar de foto's.  
Woensdag 2 dec. 
Wegens de erg harde wind maar weer opgebroken en verder gezworven, tussenstop in Essaouira, waar Anja voor het eerst van haar leven een dromedaris besteeg, en omdat iedereen hier een dromedaris een kameel noemt, doen wij dat vanaf nu ook. 
Onderweg werden we beloond met een steeds mooier wordend landschap, we reden zelfs door grote bosgebieden, en alles ziet er hier veel beter uit. Voorbij Essaouira deden we nog even een coöperatie aan waar van alles gemaakt wordt uit de vruchten van de Arganiaboom, en voor Anja waren een aantal olietjes en smeerseltjes onweerstaanbaar. Later zagen we hoe er geiten in slaagden uit diezefde arganiabomen van de blaadjes en noten te smullen, simpelweg door gewoon in die bomen te klimmen, komisch om te zien. 
Staan nu op een rustige, gloednieuwe camping in Sidi-Kaouki, op een paar honderd meter van de oceaan. We hebben wel eerst onze bus moeten uitgraven, op deze nieuwe camping is de ondergrond nog wat zacht, zal wel woestijnzand zijn. Voor het eerst van ons leven aten we "tajine", iets typisch Marokkaans, een soort stoofpotje met van alles door elkaar, wel lekker. Als het waar is komt hier morgen om 8 uur de bakker te paard om brood te verkopen, en hopelijk komt ook die man op de fiets met verse vis weer terug, daar hadden we vandaag nog geen trek in. 
Nu dus do. 3 dec. voor ons onwaarschijnlijk met deze temperaturen, overdag 21 tot 25 gr. en 's nachts gelukkig heerlijk koel. 
Vanmorgen kwam inderdaad de bakker langs, echter niet te paard maar per ezel, kijk maar naar de foto's, dus meteen lekker vers brood.  
Vrijdag 4 dec.  
Zijn gisteren van de camping in Sidi-Kaouki vertrokken, omdat we dachten dat daar de stroomvoorziening zo matig was, dat we bang waren zonder stroom te komen zitten, op zich niet zo erg, maar je moet er toch niet aan denken dat de koelkast niet meer werkt en je het 's avonds met een lauw drankje moet doen. Dus weer opgebroken om te zien of het probleem op een andere camping over zou zijn. Echter, zo maar wegrijden uit deze mulle zandbak was niet zo simpel, daar waren eerst nog enkele planken en 4 Marokkanen en een Hollander voor nodig om ons weer op het goede pad te krijgen. 
Staan nu op een hele grote camping, ca. 40km. ten noorden van Agadir, te midden van honderden bruingebakken overwinteraars, Finnen, Zweden, veel Duitsers, en, de meesten, fransen. Het stroomplobeem bleek echter ernstiger te zijn, na een halve dag zoeken bleek er een draad van ons snoer bij een stekker los te zijn, en bovendien ook nog een zekeringetje in de omvormer het te hebben begeven, geen wonder dat onze accu's niet meer bijgevuld werden. 
We staan hier wel lekker, alle leuke dingen op loopafstand, dus na de was e.d. zien we wel verder. 
Alles dus prima onder kontrole. Wensen jullie in je kikkerlandje een supergezellig St. Nikolaasfeest. 
Vandaag 5 dec. dus, wel vreemd, geen st.Nikolaas te bekennen, Zwarte Pieten daarentegen volop, alleen zijn dezen niet verkleed, grapje. Gelukkig hebben we nog wat chocolade-kruidnoten, om in de sfeer te blijven. 
Eten hier vandaag wel verse tuinboontjes voor nog geen Euro per kg. daar kunnen jullie nog niet aan tippen. 
Vanmorgen de grote camping met overwinteraars verlaten, inkopen gedaan bij de "Marjane" in Agadir, en weer teruggekeerd naar de oorspronkelijke route, dus een kleine 100 km. terug, weer langs die grote bananenplantages, deze keer niet in plastic kassen, waarvan we niet wisten dat we die hier zouden aantreffen, om een plaatsje in te nemen op een kleine camping in Imsouane, tussen de golfsurfers vanuit Engeland, Duitsland, Oostenrijk enz. Genoten wel van een mooie zonsondergang. 
Van een nationaal park o.i.d. niets te bekennen, alles dor en stoffig, dus verder gezworven en een plekje ingenomen op camping "Terre d' Ocean",gelegen op ca. 50m. hoogte, waar wel honderden plaatsen zijn, staan daar maar met 4 campers, dus super rustig, prima sanitair, nieuwe wasmachine, warme douches, en een schitterend panorama over de Atlantic, wat wil je nog meer? 
Sorry, maar met het doorzenden van de berichten ging het helemaal fout, ik had al wel 3 kwartier zitten wachten op een paar berichten, maar die waren waarschijnlijk zo heftig, dat ik er maar mee ben gestopt, de verbindingen hier zijn toch al erg traag, dus stuur asjeblieft geen grote bestanden of foto's die niet verkleind zijn, 'gewone' berichten zijn natuurlijk zeer welkom, dan weten we tenminste ook nog wat over het thuisfront. Het doorzenden van de foto's was al wel gelukt. 
Staan momenteel (wo. 9 dec.) op een mooie camping aan een schitterend atlantisch strand met een branding waar de golfsurfers van dromen, en zullen hier ook nog wel even blijven, alleen geen internet, maar voor €5.50 per dag voor een camper(tje) met 2 personen en een hondje, incl. warme douche en electra zal je ons niet horen klagen. Vanmorgen kwam ook hier de bakker langs, deze keer op de brommer, met vers brood voor 1,5 Dirham (€0.13). Bovendien vond ik op het strand nog een munt van 5 Dirham, dus begrijp je dat we de komende dagen verzekerd zijn van gratis vers brood. 
Voor ons begint nu eigenlijk de grote vakantie, want zoals we eigenlijk al wisten, kom je ten zuiden van Agadir in het mooiste, minst toeristische Marokko waarop we hadden gehoopt, moesten er inmiddels wel 4500 km. voor rijden, maar het ziet er naar uit dat onze moeite beloond wordt, gezellige, vriendelijke, hier niet meer opdringerige mensen, die ogenschijnlijk ook nog gewoon plezier in hun leven hebben. 
Vandaag (10-dec. dus) dan eindelijk de moed verzameld om de oceaan in te "duiken", heerlijk, maar zwemmen was niet mogelijk, je wordt gewoon rondgetold door de heftige branding, heerlijk, daar kan geen douche tegenop, een graadje of 20 of misschien wel iets hoger, maar je weet wat voor kouwkleum ik ben. Vanavond heerlijke verse vis gesmuld, gekocht van een plaatselijke visser, meteen bedongen dat hij die voor de prijs ook nog wel even moest schoonmaken.  
Vanmorgen(vrijdag de 11e) waaide het wel behoorllijk hard, en hadden we netjes iedere avond de luifel opgerold, gisteren dus net niet, want het zag er rustig uit. Dacht net een spanbandje te monteren, vloog toch nog de luifel over ons dak, maar de schade bleef beperkt, een uurtje prutsen en alles was weer als nieuw. 
Vandaag een bezoek gebracht aan het nationaal park "de Sous Massa", waar je alleen met een gids in mag. Voor Anja zijn zulke excursie's te heftig, ik vond het wel prachtig, kwam echter wel half geroosterd terug, maar wel met mooie plaatjes van zwarte ibissen, steltkluten, een woudaapje (wel met een D dus), een lepelaar, flamingo's uit de Camargue, die hier de winter doorbrengen en nog veel meer moois. 
Tijdens onze verdere zwerftocht onderweg een stokbrood gekocht, stonden in de schaduw van een dadelpalm om onze lunch te genieten, kwam er zelfs tot twee keer toe iemand vragen of we wellicht problemen hadden, kun je nagaan hoe hier de mensen zijn, erg vriendelijk en behulpzaam, zelfs onderweg zwaaien mensen spontaan naar ons. 
De omgeving is hier wel erg wisselend, hele droge stukken worden afgewisseld door prachtig groene oases. 
Staan nu op de camping municipal in Tiznit, een prachtig stadje(?) waar we wel een paar dagen zullen blijven, tussen de honderden Europese overwinteraars.
Vandaag (ma. 14 dec.) een lekker luierdagje genomen, was toch de eerste echte regendag, dus de mensen hier blij, want dat gebeurt maar zelden. Met Lotje de stad (Tiznit dus) in geweest, naar de barbier,(€1.80), stuur er geen foto van, maar wel lekker kort, een brood gekocht,(€0.13), een mooi bloemkooltje voor 2 personen,(€0.27), dus je begrijpt wel, dat, als we een zorgeloze ouwedag willen, we wellicht beter hier kunnen blijven, maar we willen jullie ook niet missen, dus we komen wel weer eens terug. 
Wo. 16-dec. inmiddels. Na omzwervingen door het dal, of beter de vallei van de Sous, was wel mooi, heel veel groente- en fruitkwekerijen, meestal verborgen onder plastic, daarna verder gezworven, weer naar de kust, door een dor landschap met ook weer her en der groene oases. Staan nu op camping "El Barco" in Sidi Ifni, zoek dat maar eens op in Google Maps, als je ver genoeg inzoomt kun je waarschijnlijk de camping wel zien, er loopt aan de strandzijde een boulevard langs. 
Vandaag hoorden we van een Duitser, dat je hier niet te duur via het mobiele netwerk kunt internetten, dus meteen even bij de eigenaar langs, die in een vorig leven 12 jaar in Nederland werkte, dus goed Hollands spreekt, hoe dat zou moeten. Kom mee, zei hij, dan gaan we even naar Maroc Telecom in de stad, en ja hoor, nu hebben we permanent, 24 uur per dag, onbeperkt internet, meteen voor 3 maanden kaartjes gekocht, en dat voor € 21.- per maand, dus geen gezeur meer met wel of niet dure of met minimaal bereik WiFi-mogelijkheden. Dus nu zijn we overal bereikbaar voor email, we blijven wel periodiek de "effe weg" berichten versturen, maar kunnen nu ook heel simpel individueel mailen, een wondertje, nu nog even uitzoeken of we met "skype" ook nog goedkoop kunnen bellen. 
Hallo thuisfront,even een berichtje tussendoor. 
Zoals je al begreep hebben we bijna overal permanent internet, nu hebben we ook de mogelijkheid om via internet te telefoneren , via "Skype", geloof het of niet, alweer een wondertje in ons rijdend 5 sterrenhotel (vandaar die 5e ster). 
Het werkt als volgt: 
- We sluiten op de laptop een headset aan. 
- Bellen een telefoonnummer via skype (vast of mobiel).. 
- Kunnen normaal gesprek voeren. 
- Kosten voor ontvanger 0,0 en mobiel lokaal tarief, zal ook wel 0,0 zijn. 
- Kosten voor ons, naar vaste nummers € 0,02, naar mobiel € 0,26 per minuut. 
- Bellen naar ons zou wel kunnen, maar dan moeten we eerst een nummer kopen, doen we niet. 
- Als je ons wil spreken (altijd welkom), bel met je bij voorkeur vaste toestel naar ons mobiele nummer. 
- Laat een keer of 5 overgaan, we nemen echter niet aan. 
- We bellen je z.s.m. terug op het nummer waar vandaan je belde d.m.v. skype. 
Kortom, bellen kost nu bijna niets meer, en kpn wordt er niet meer rijk van. 
Hartelijke groeten uit het lekker warme zuiden, en zet de verwarming maar iets hoger! 
P.S. Bij voorkeur 's avonds, hou rekening met 1 uur vroeger in Marokko.
Donderdag 17 dec. 
'T is dat het re. onder in 't hoekje staat, maar kan het nog maar nauwelijks geloven, 17 dec. en 26 gr. met gelukkig een beetje wind, al lekker bruin, en dan 's morgens op teletekst lezen dat half Nederland ontregeld is wegens bar winterweer. We hebben wel medelijden, en om nog wat vaker aan thuis te denken, hebben we de kerstboom maar opgetuigd, niet voor niets zo'n kleine 5000 km. meegesleept. 
Internetten gaat nu uitstekend, blijven we van alles op de hoogte, echter emails versturen lukt vaak alleen maar naar de mensen die niet bij kpn zitten, schijnt wel meer voor te komen, maar ik vind 't wel lastig. 
We zitten hier nog lekker op de camping in Sidi Ifni, en genieten volop van het luie leven, lezen, rondwandelen, lekker eten en drinken, blijven hier dus nog wel even, bovendien is hier a.s. zondag een heeele grote souk (markt), waar we zeker naar toe willen. 
Inderdaad, als je op Google maps inzoomt op Sidi Ifni kun je prima de camping zien.  
Dinsdag 22 dec. 
Na de souk bezocht te hebben, die was lang niet zo groot als men ons had willen laten geloven, maandag Sidi Ifni verlaten. Reden een mooie route door de "Anti-Atlas" naar Guelmin om daar naar de camping midden in de stad te gaan. Echter niemand wist hier van het bestaan af van een camping, die was er dus niet meer. Na tanken en de verdere boodschappen naar Abeino gereden, een oasedorpje 12 km. van Guelmin. Aldaar een mooi plekje gevonden op een kleine camping, pal naast een thermale bron, badhuis dus, onder de peperbomen in de stromende regen, die een weldaad voor de boeren moet zijn. Die boeren zagen we onderweg hun akkertjes ploegen, meestal met een houten miniploegje, door de grond getrokken door meestal 2 ezels, eerder zagen we ook wel met een koe en een ezel, ja, je zult maar niets anders hebben. Ik zal er nog wel foto's van maken, maar dat is niet altijd even leuk, als de mensen maar een camera zien, willen ze al betaald worden. Wegens de vele katten, waardoor Lotje dan echt geen leuk hondje is, en de menigte vliegen, vanmorgen weer verkast, een paar km. onverharde piste naar wat wel het einde van de bewoonde wereld leek. Niets is minder waar, hier vonden we onze oase, groen en fris, mooie bomen, planten en bloemen, super rustig, ook nog voor een klein prijsje, 30 Dirham (€ 2,70) per dag, incl. stroom, onbruikbaar toilet, geen, zelfs geen koude douche, maar toch erg naar onze zin, dus wellicht vieren we hier wel de kerst. 
Internetten gaat hier even wat minder door een matig mobiel bereik, emailen gaat nog wel, maar bellen met skype lukt nog niet, en of ik de foto's naar picasa kan uploaden is ook nog de vraag. 
Verder alles perfekt, het is weer mooi weer geworden, gelukkig niet meer zo erg warm, zo'n 20-22 gr. en 's nachts een geweldige, heldere sterrenhemel. 
Nogmaals fijne en gezellige dagen gewenst, en allen die een kerstwens stuurden, natuurlijk ook bedankt. 
Hartelijke groeten uit het warme zuiden, aan de rand van de Sahara,
Inmiddels al 30 dec. en berichten versturen en bellen d.m.v. skype met ons mooie stikkie van Maroc telecom lukte echt niet buiten de bewoonde wereld. 
Do. 17-12 de oase bij Abeino verlaten en vertrokken naar Plage Blanche, om de kerst te gaan doorbrengen bij "Le Dromedaire" tussen woestijn en strand. Echter, ondanks de meerdere borden onderweg, deze was fermé, bestond zefs niet meer. 
Vervolgens gegaan naar "Fort Bou Jerif" (kijk maar op: www.fortboujerif.com), een prachtige nederzetting in de woestijn, je moet er wel de laatste 10 km. naar toe over een erg hobbelige piste, maar zeker de moeite waard. 
Onderweg veel woestijnratjes en overal weer herders met grote kuddes geiten, dromedarissen en schapen. Kennelijk is het nu de werptijd van de ooien, er zijn talloze schitterend getekende lammetjes. Ook zagen we een ongeduldige, net moeder geworden ooi wachten tot haar kindje op haar pootjes stond en haar kon volgen naar de verder getrokken kudde. 
Tegen kerstavond begon het te regenen, en niet zo weinig, de ondergrond kon dat echt niet aan, dus stonden we in een mum van tijd in een grote watervlakte, terwijl we om 7.00 uur afgesproken hadden om te eten in het schitterende restaurant, dus met stevige schoenen en paraplu's zo rap mogelijk de overtocht gemaakt. De ontvangst was overweldigend, wegens kerstavond werden we verwelkomd met champagne en div. hapjes en getrakteerd op een optreden van een nomadengroep of zo, met (onverstaanbare) zang en dans, zelfs Anja moest mee dansen, en ik moet toegeven, ze deed het met verve. Daarna heerlijk gegeten, zefs met een wijntje, wat hier echt uitzonderlijk is. 
De volgende dag hetzefde weerbeeld, 's middags weer hevige regen, dus maar binnen gebleven en een muziekje beluisterd, waaronder alle aanwezige kerstmuziek, heel bijzonder, kerst in de woestijn, terwijl het stortregent, wij maakten het mee. 
De volgende dag, 2e kerstdag dus, alles weer gereed gemaakt voor vertrek en de ter plaatse uitbestede was in ontvangst genomen, kregen we te verstaan dat vertrekken niet verstandig was, op de route naar de bewoonde wereld waren meerdere over de weg stromende rivieren, die verder reizen onmogelijk maakten. Dus een wat hoger gelegen plekje ingenomen en de volgende dag afgewacht, en dat was maar goed ook, want de was bleek niet echt droog te zijn, dus konden we die nog mooi een paar uur buiten hangen, want nu was het weer aardig opgeklaard. 
Na de volgende dag te hebben vernomen dat de route weer begaanbaar was, vervolgden we onze zwerftocht. 
Inmiddels waren we echter getroffen door een bijna-ramp, mijn laptop vertoonde alleen nog maar strepen, om vervolgens helemaal zwart te worden, en, erger nog, dat ook hardnekkig te blijven, dus weg internet, foto's opslaan, verslagjes maken en ga zo maar door. Nog even vanuit de woestijn via sms aan Gertjan om raad gevraagd, die vanuit de sneeuw van Chamonix of zo ons weinig hoopgevends kon bieden. Dus besloten om weer richting Agadir te gaan om dan maar een nieuwe laptop te kopen, verwend als we zijn met onze speeltjes. Agadir echter is toch wel een paar dagen rijden, en tijdens een tussenstop op de inmiddels bomvolle gemeente-camping in Tiznit, tussen al die stierlijk verveeld uitziende "overwinteraars", bleek wonder boven wonder de laptop weer tot leven te zijn gekomen. Dus wij de koning te rijk, meteen alle foto's en dokumenten naar een extra geheugen gekopiëerd, en met een aanzienlijk beter gevoel weer verder gezworven, toch maar even naar Agadir om de voorraden aan te vullen, verder naar het zuiden koop je nergens nog iets wat maar op alcohol lijkt erin, en sommigen onder jullie weten dat we liefhebbers zijn van een slokje op z'n tijd, zeker tijdens vakantie. 
Inmiddels weer een plaatsje ingenomen op de mooi gelegen camping "El Barco" in Sidi Ifni, en blijven hier tot alles weer op orde is. Kochten onderweg een tajine (zoek dat maar op) om zelf daarmee te gaan experimenteren, we laten het weten. 
Maandag 3 jan. 2010. 
Zaterdag vertrokken uit Sidi Ifni, weer naar Tiznit om LPG te vullen, wat volgens de Hollands sprekende Marokkaanse camping-eigenaar moest kunnen, maar wat volgens de deskundigen in Tiznit in heel Marokko niet mogelijk is. Aangezien we nog maar voor een week of 2 gas in de tank hebben om te koken e.d. dus maar een fles gas gekocht, met brander. 
Verder gezworven door een mooi afwisselend landschap, waar de vele regen van de vorige week behoorlijk aan heeft bijgedragen, richting Amtoudi, om daar op een rustige camping in een prachtige oase een paar dagen te vertoeven, met prachtig uitzicht op een "agadir", een graanopslagplaats, boven op een berg, alleen met ezeltjes bereikbaar, bang als de bevolking altijd was voor rovers en plunderaars, vandaar. 
Hebben inmiddels al meerdere keren "tajine" bereid, en vonden dat zo'n sukses, dat we dat wel veel vaker, en later ook thuis wel zullen gaan doen. 
De laatste dagen steeds weer lekker weer gehad, gelukkig niet meer zo heet, overdag 20-23 gr. en 's nachts lekker koel, 10-12 gr. 
Verder momenteel weinig te melden, alles hier dik in orde, ons 5-sterrenhotelletje doet het uitstekend, ondanks wel eens een rookpluimpje, maar dat hebben hier alle auto's, komt door de matige kwaliteit diesel, en ons karretje raakt nu wel aardig ingereden met zo,n 235.000 km. waarvan inmiddels deze zwerftocht ook alweer bijna 6000km. 
Internetten valt vies tegen met ons Maroc telecom stikkie, navraag bij de vestiging in Tiznit leerde ons dat goed bereik alleen in de grotere steden haalbaar is, dus van "skypen" komt ook al weinig terecht. Voor dringende zaken zijn we echter zo goed als overal bereikbaar op ons mobieltje, maar is wel peperduur, SMS-sen kan natuurlijk altijd.  
Vandaag, 4jan. dus, op Marieke's verjaardag, verder gezworven naar het zuid-oosten van Marokko, niet ver van de grens met Algerije, één lange, prima onderhouden, weg door de steenwoestijn, met slechts af en toe een medeweggebruiker. Toch, in the middle of nowhere, waar we een stukje brood aten, stond er ineens een jonge moeder met haar zoontje voor de open deur, allervriendelijkst, maar het was toch weer alleen maar om dirhams te vragen. 
Zijn nu aangeland op de camping municipal van Tata, omdat we een veel mooier gelegene niet konden vinden helaas. 
Alweer even een berichtje, want hier kunnen we goed mail verzenden en ontvangen, alleen de foto's naar picasa laden en skypen lukt niet, dus gaan vandaag nog even voor naar een internetcafé. 
Staan vandaag in Taliouine, dat is niet ver van Ouarzazate, makkelijk te onthouden =waarzezaten=, en dat is volstrekt toevallig, want reden gisteren een paar honderd kilometer door schitterende gebieden, alleen niet waar we dachten dat we reden, kwamen daar later pas achter toen we weer in de bewoonde wereld aankwamen, we vonden het onderweg ook al zo vreemd dat we soms door plaatsen zwierven die niet op onze kaart te vinden waren. Gelukkig met een volle tank vertrokken, want de hele dag verder geen pomp gezien. Over geluk gesproken, het is maar goed dat we hier niet een paar weken eerder waren, toen moet het hier vreselijk noodweer geweest zijn, waarvan we nog heel goed de gevolgen zien, een ondergelopen camping bij Tata, die wel op ons lijstje stond, weggeslagen stukken weg door modderstromen, als gevolg van ongebruikelijk veel neerslag in korte tijd en niet te vergeten de pas bewerkte akkertjes in de oases in de rivierdalen, waarvan veel grond was weggespoeld. 
Het is hier heerlijk om weer eens even af te koelen, 16 gr. en bewolkt, gisteren in de bergen soms nog maar 5 gr. met een gure wind, maar is natuurlijk nog niks vergeleken met jullie, want, naar we begrepen, zal dat wel schaatsen worden. 
Na een paar dagen in Agdz, verder gezworven door het grote zuiden, door het beroemde dal van de Draa, wat eigenlijk één langgestrekte prachtige groene oase is met aan weerszijden afwisselend mooie rotsformatie's, steenwoestijn en hier en daar wat zandduinen. Alles gaat goed, ook met ons 5 sterrenhotelletje, die we vandaag als beloning een flinke schoonmaakbeurt lieten geven, er zat nog steeds een vettige laag zout op uit Sidi-Ifni, met daarop inmiddels een mooi laagje van dat hele fijne woestijnzand. Het interieur meteen laten stofzuigeren, want ook Lotje's voorjaarsrui was niet ongemerkt gebleven. 
Staan nu op een bomvolle, niet al te grote camping 'Oasis Palmier', net voorbij Zagora, waar morgen weer een groep van 20 campers verwacht wordt, en vertrekken morgen dus weer meteen. 
De camping heeft wel een aardige website. Voor de liefhebbers: http://oasispalmier.hp.infoseek.co.jp/, je moet er wel een eindje voor rijden, maar dan heb je ook wat, de ontvangst was overigens wel spektakulair, meteen een mooie mat voor de deur, een tafel, en direkt daarna een kopje echte kruidenthee, dat maakten we nog niet eerder mee.  
Zondag 10 jan. 
Vanmorgen Zagora dus weer verlaten en verder zuidwaarts gezworven, nog 100 km. naar M'Hamid, waar de weg, evenals de rivier de Draa, ophoudt in de Sahara, en voor ons 5 sterrenhotelletje dus niet meer begaanbaar is. Hebben een plekje ingenomen op camping Hamada du Draa, waar helaas Maroc Telecom het laat afweten met de internetverbinding. Onderweg zagen we nog diverse kuddes geiten en een grote kudde kamelen, waarvan een paar leuke foto's.  
Wo. de 13e jan. 
Inmiddels na een mooie tocht door grotendeels woestijn, geen wit zand, maar voornamelijk zwartbruine lavastenen, met aan de ene kant het groene dal van de Draa, en aan de andere kant niet al te hoge bergen die er uit zien als zanderige rotsen, weer in Zagora aangeland. Een wonderlijke ervaring, een stadje midden in de woestijn, de dichtstbijzijnde behoorlijke stad is minstens 50 km. verder. Van overal komen mannen en jongetjes op ezeltjes hier van alles halen en brengen, prachtig om te zien. 
Heb vanmiddag in het plaatselijke internetsjoppie 27 foto,s op Picasa gezet, want dat lukt niet met het mobiele stikkie, email versturen en ontvangen gaat gelukkig wel. Verder alles dik in orde. Km. stand 7000 km. 
Hartelijke groeten uit Zagora,
Hallo allemaal, do. 21 jan. 
eindelijk weer een berichtje van de zwervers, we beginnen ons al een beetje nomaden te voelen. na een dag of 3 op de mooie camping in Merzouga, waar je zomaar de zandduinen van "Erg Chebby" in loopt, weer noordwaarts getrokken, richting bewoonde wereld. We konden daar overigens mooi zien hoe men van leem, ofwel rivierklei, prima huizen kan bouwen, wel spektakulair, maar omdat we ons hadden voorgenomen niet te veel foto's op 't net te plaatsen met personen uitdrukkelijk in beeld, willen we die desgewenst op verzoek wel persoonlijk toesturen. 
Via Tiffina door de "Tafifalt" richting Erfoud, onderweg daar eindelijk een camping gevonden met wasmachines, dus daar 2 nachten gebleven, dat was echter geenszins een straf, we konden tijdens het wachten op het drogen lekker in de zon bakken bij zo'n 25 gr. De campings in het mooie grote zuiden zijn doorgaans uitstekend, goed sanitair, bijna overal warme douches, heel rustig in deze tijd van het jaar. Stonden bijv. gisteren op weg naar Tinerhir op een prima camping, waar we ook tajine met vlees bestelden en bij ons hotelletje lieten afleveren, zonder eerst te kijken of vragen wat dat allemaal moest kosten. Kregen een heerlijke maaltijd thuis bezorgd, tajine met groenten en schapenvlees, marokkaanse salade, brood en een bordje heerlijke mandarijnen. Gingen de volgende morgen afrekenen en betaalden voor alles, dus ook de ('s nachts bewaakte) camping, met electra, slechts 150 dh. dat is €13.50, voor die prijs kun je in Europa nog niet eens een nacht op een camping staan. 
Na een bezoek aan een groot berbers familiebedrijf dat mineralen en fossielen bewerkt en verkoopt, en inderdaad hebben we enkele erg mooie en hoogstwaarschijnlijk ook echte fossielen op de kop getikt. Niet te ver hier vandaan moet een versteend koraalrif zijn waar men die fossielen kan vinden, maar met ons simpele VW'tje niet te bereiken, en dan nog is het zeer de vraag of we dan wel iets moois zouden kunnen vinden. Via een binnendoorroute van zo'n 150 km. langs en door een dor en troosteloos gebied, met slechts hier en daar een groene oase, via Tinerhir de beroemde "Todrakloof" ingereden, en hopen daar de komende dagen meer van te gaan bekijken. 
Zagen vanmorgen voor het eerst de besneeuwde toppen van de "Hoge Atlas", dus dat belooft nog wat! 
Onderweg gestopt voor een kopje koffie bij een restaurantje met een erg aantrekkelijk reklamebord, iets wat we eigenlijk nooit doen, we maken zelf wel koffie onderweg, en werden we verrast met een adembenemend uitzicht vanaf het terras op een oase met vele duizenden dadelpalmen. We hadden een gezellig gesprek met de eigenaar, en vroegen o.a. naar de betekenis van het hier vaak gesignaleerde tekentje met een vertikale streep met 2 boogjes aan de uiteinden. Hij legde ons uit dat het het symbool is voor de Berbers van kracht en vrijheid. Na te hebben gevraagd waar we dan wel een sticker van dat symbool konden bemachtigen voor op ons hotelletje, wel in het zwart, evenals de andere stickers achterop, bood hij aan er één op te schilderen, dus vanaf nu staat die er ook bij.  
Vrij. 22 jan. 
Dus de "Todrakloof'' ingereden, terwijl we dachten wel weer in een toeristisch lokkertje terecht te zullen komen, niets is echter minder waar, het was prrrrachtig, adembenemende steile rotsformatie's door een soms erg smalle doorgang. Zo'n 50 km. doorgereden de "hoge Atlas" in, door zeer afgelegen dorpen met veel schooiende kindertjes, die soms dan ook nog, als je dan niet stopt soms ook nog wel steentjes achter je aan willen gooien. Op afstand diverse bergtoppen met wat sneeuw, maar niet helder genoeg om redelijke foto's van te maken. Kortom een geweldige dag, een hoogtepunt van deze zwerftocht, niet op foto's te vatten, maar wel in ons geheugen. Weer teruggekeerd op dezelfde camping "Atlas", de foto's sorteren en eventueel bewerken, en vanavond naar de overkant van de straat in het internetsjoppie alles versturen. 
Groeten uit Tinerhir (ook wel Thinghir),

Adembenemende "Gorges du Dades"

zo. 24 jan. Trokken we de Gorges du Dades in om van die mooie dadelpalmen te gaan genieten, maar geen dadelpalm te bekennen, bleek ons later, veel later, dat hier de rivier de "Dades" stroomt, dus ook de gorges die naam kregen en dat had niets met dadels te maken. Niettemin een prachtige omzwerving, schitterende ruige natuur, wel frisjes, we kwamen nu wel tot zo'n 2300 m. en zagen rondom ons de besneeuwde toppen van de "Hoge Atlas". Ook moest ons rijdende hotelletje vol aan de bak in een aantal pittige haarspeldbochten. We hadden ons voorgenomen zo ver als mogelijk deze gorges in te rijden om daar indien mogelijk op een camping te blijven, en wonder boven wonder, ineens een bordje met: Camping na 8 km. over goede piste, dus wij maar doorgereden, door afgelegen dorpjes met ook hier weer overal zwaaiende kindertjes, want je weet maar nooit. Na 8km. bleek het nog 2km. te zijn, over een nauwelijks begaanbaar pad, maar toch bereikten we ongeschonden de bewuste "camping". Gelukkig zefs open, waren sinds weken weer de enige bezoekers, en werden meteen op kruidenthee getrakteerd, en aan de hele familie voorgesteld. Inmiddels was het al flink afgekoeld en begon het zelfs al een beetje te sneeuwen (jullie zijn daar meer vertrouwd mee), dus de cv. in ons hotelletje aan, maar tot onze grote schrik gaf deze niet thuis, dat hadden we nog niet eerder meegemaakt. Gelukkig deed de cv. na het vervangen van een zekeringetje het weer onberispelijk. 
Vanmorgen, ma. 25 jan. dus, wakker geworden met -4gr. en een snijdende wind, die bij een elfstedentocht niet zou misstaan. 
Na bezichtiging onder leiding van de campingeigenaar van het begin van de rivier de "dades", met minerale bron, weer terug gezworven via de super spectaculaire route, die we gisteren ook reden, kijk maar naar de foto's. 
Groeten uit Boumalne des Dadès.
Hallo thuisfront, 
eindelijk weer even een berichtje, schande eigenlijk, na ruim een week, maar we hebben ook niet overal de gelegenheid. Voorlopig vragen we standaard om een leesbevestiging, eigenlijk houden we daar niet zo van maar we hebben het sterke vermoeden dat niet altijd iedereen onze berichten werkelijk binnen krijgt gezien de geringe reaktie's, vandaar. 
Na Boumalne des Dadès zworven we door de Vallee des Dadès naar Ouarzazate, alwaar mijn laptop weer op het goede spoor gebracht werd. Ouarzazate is trouwens een prachtige, schone en moderne stad, een verademing in het grote zuiden. 
Inmiddels via Taliouine, waar we ook al eens per ongeluk terechtkwamen, de bergen van de Hoge Atlas ingetrokken om te genieten van prachtige vergezichten en veel haarspeldbochten. Ook nu hadden we het geluk aan onze kant, we bereikten na een klim van 2 uur de op 2100 m. hoog gelegen pas bij Tizi-n-Test en konden op de plaatselijke kleine camping in de sneeuw staan. Ons geluk zat hem hierin dat vanaf dat punt de afdaling nog spiegelglad was, wel was er sneeuw weggeschoven, maar op de in de schaduw gelegen stukken was het meer een ijsbaan. De volgende morgen dus dolle pret met Lotje die alle sneeuwballen vanuit het diepe dal moest proberen te "redden". Helaas zijn door een stommiteit bij het bewerken de foto's daarvan verdwenen, evenals van de breed grijnzende Hassan, de campingeigenaar, waar we nog wat souvenirs kochten, al was het na erg lang onderhandelen. 
Dus, gezien de omstandigheden, dezelfde weg terug, een afdaling van 1,5 uur, en verder gezworven langs vele tientallen kilometers citrusboomgaarden in de vallei van de Sous, richting kust. 
Aangezien je in Marokko zonder visum of zoiets 3 maanden mag verblijven, en die termijn er voor ons over 3 weken op zit, moeten we zien die termijn te verlengen. De Nederlands sprekende eigenaar van camping "El Barco" in Sidi Ifni had ons al toegezegd ons daarbij wel te helpen door een verklaring af te geven dat we bij hem een reservering voor langere tijd hebben. 
Dus wij ma. j.l. met per persoon 52 fotokopieën, inclusief pasfoto's naar het politieburo, om te vernemen dat we de benodigde papieren a.s vrijdag om 10 uur kunnen afhalen, en dat met als enige "steekpenning" slechts een pak kopieerpapier als tegenprestatie wegens het ontbreken van 4 kopieën van een bankpasje. 
Aangezien we toch al van plan waren nog wat zuidwaarts langs de kust te zwerven richting Mauretanië, doen we dat nu dus maar, en zijn nu aangeland op een camping in Tan Tan Plage. 
Km.stand 9.426. Alles tiptop in orde, vandaag 29 gr. en tegen de avond op de camping hoorden we wat onweer in de verte. 
Hartelijke groeten vanuit Tan Tan Plage, ofwel El Ouatia,
Hallo thuisfront, zaterdag 6 febr., 
vanaf Tan-Tan-Plage dus zuidwaarts, de trans-sahararoute richting Westelijke Sahara en Mauretanië, een omstreden gebied waar niet alleen Marokko aanspraak op maakt, maar het er vooralsnog wel voor het zeggen heeft, ook worden de contrôles onderweg steeds talrijker. We reden honderden km. door een saai en dor steppelandschap, met af en toe uitzicht op de oceaan, en steeds meer zandduinen, ook moesten we diverse malen van de rijbaan omdat het Marokkaanse leger juist deze dag had uitgezocht om een aantal grote tanks te verplaatsen. 
Waar we eigenlijk voor gingen, enkele rivierdelta's en een grote lagune, vlakbij Tarfaya, om daar eventueel onze vogels, die daar mogelijk overwinteren, te kunnen bekijken, maar dat viel wat tegen, wel zagen we op 3 verschillende plaatsen groepen flamingo's, dus we reden dat eind niet voor niets. 
Vlakbij Tarfaya nog even de tank gevuld voor 52DH (0,47 ct) per liter, en bij het restaurantje bij het tankstation gebakken vis besteld, prachtig, alleen toen we om bestek vroegen keek de 'ober' ons meewarig aan, en schudde van nee, want hier eet je gewoon met je vingers, en dan ook nog zonder zelfs een servetje, dat is wel effe wennen. 
Na wederom een nacht op de camping van Tan-Tan-Plage weer naar Sidi-Ifni om onze verblijfsvergunning in ontvangst te gaan nemen. Dus op vrijdagmorgen, volgens afspraak, om 10 uur op het buro, om vervolgens van weer een ander persoon te horen dat ik de week erop maar terug moest komen, dan zou het wel klaar zijn. Dus heftig protest, in mijn beste frans, kun je nagaan 
hoe dat er aan toeging, net zo lang tot de snurker eens in de kast met gereedliggende dossiers keek, en zowaar, onze papieren lagen wel degelijk klaar, dus met een chagrijnig gezicht gaf hij waar ik voor kwam. 
Morgen gaan we Sidi Ifni definitief verlaten, we hadden het er erg naar onze zin, we zullen het gebulder van de branding en het pootjebaden van Lotje op het strand wel missen. Gaan nu richting Tafraoute.  
Zondag 7 febr. 
Via Tiznit, voor de zoveelste keer, dat ligt nu eenmaal op een kruispunt van wegen, nu naar Tafraoute, door het "Mandl-dal", adembenemend mooi, alles fris groen door de regen van de afgelopen weken, niet vaak, maar telkens wel heel veel. 
Staan nu op een kleine rustige camping aan de rand van Tafraoute, naast Hollanders, wat is de wereld klein! 
Op deze camping prima Wi-Fi verbinding, dus meteen maar de foto's verstuurd. 
Alles tiptop in orde, hartelijke groeten.
Hallo allemaal, zaterdag 13 febr. 
Inmiddels Tafraoute met zijn bijna onwerkelijk mooie omgeving weer verlaten, en dwars door de 'Anti-Atlas' en de grote vruchtbare 'Sousvallei', over de 'Tischka-pas' afgedaald naar Marrakech. Sliepen op een bewaakte parking, naast de grote moskee, op een paar honderd meter van dat beroemde plein, waar je van alles en nog wat kunt bekijken, van slangenbezweerders, verhalenvertellers, muziekmakers enz. met als enige doel Dirhams te bemachtigen van de toeristen. Daarvoor is de taktiek geheel aangepast, nu kun je met van alles, je kunt het zo gek niet bedenken, met een aap op je schouder, een slang om je nek, naast een kleurig uitgedoste waterdrager op de foto (wel je eigen camera), als je maar betaalt. Aansluitend is de beroemde souk, de markt van een wirwar van smalle steegjes waar je werkelijk zo goed als alles kunt kopen. 
Staan nu op 'Relais de Marrakech', een camping, 8 km. van het centrum. De was hangt te drogen onder de luifel, want steeds viel er , net natuurlijk vandaag weer, wat regen, alhoewel het alweer wat is opgeklaard en het toch nog 20 gr. (brrr), geworden is. 
Verder alles dik in orde. 
Groeten uit Marrakech.
Do. 18-02 en 10.500km. 
Na uiteindelijk toch de was droog te hebben gekregen, Marrakech weer verlaten, ditmaal richting Moyen Atlas, dus dat gaat voor ons ook kouwlijen worden, 1000 tot 1200m. Onderweg nog even onze lege gasfles geruild voor een volle, wel een hele investering, 5l. butaan voor nog net geen euro, en we deden er 6 weken mee, thee, koffie, eitje bij het ontbijtje, en natuurlijk ons eten koken. Reden ruim honderd km. door een uitgestrekt groen dal met veel landbouw en vele kuddes schapen en geiten. Kwamen di. aan bij de cascades van Ouzoud, trapsgewijze watervallen van wel honderd m. hoog, met, vanwege de vele neerslag ter plaatse van de laatste dagen, veel neerstortend door de rode klei verkleurd water, wel heel spektakulair. Staan nu een paar dagen op camping "Zebra" van Paul en Renate, Hollanders dus. Als je een mooi verhaal wilt lezen, moet je maar eens kijken op: 
http://www.gewoongaan.nl/upperframe.htm en dan naar "Het verhaal", schitterend om te lezen hoe zij met vallen en opstaan hier iets moois hopen te realiseren. 
Dus eerst maar weer een dagje "onderhoud", stofzuiger geleend om de Sahara uit ons hotelletje te verwijderen, luchtfilter vervangen wegens datzefde fijne zand, half litertje olie bijgevuld, enz. 
Vrij. 19-02. 
Na een nacht van storm en regen afscheid genomen van Paul en Renate en weer oostwaarts verder gezworven, richting Midelt. Kwamen langs het grootste (stuw)meer van Marokko (380.000m2.) met een dam van 285m. lang en 133m. hoog en waarin een waterkrachtcentrale die een kwart van de elektriciteit van Marokko produceert en vele duizenden km2. landbouwgrond irrigeert. Waarschijnlijk wegens 's lands grote belang van deze dam, is het verboden er te fotograferen en zagen we talloze militairen voor bewaking. Daalden af naar de Tadla-vlakte langs een adembenemende route, jammer dat we af en toe door de wolken moesten, temp. rond het vriespunt. Aan het eind van de middag besloten we bij een hotel op de parking te overnachten, en dat bleek achteraf maar goed ook, want de route van vandaag werd nog op diverse plaatsen gerepareerd na de overvloedige regen en sneeuw van gisteren en afgelopen nacht, en moesten we diverse keren door een flinke overstroming rijden van zo'n 10 tot 20cm. wat op zich niet erg is, je kunt alleen niet zien tot hoe ver de weg ter plaatse is verdwenen, en deden over die ca. 120 km. meer dan een halve dag. 
Zijn inmiddels aangeland op camping/auberge/kasbah "Timnay", 20 km. voor Midelt, waren de 2e gast samen met een Duitse camper, dus lekker rustig. 
Zo. 21-02 
Het slechte weer van de laatste week deed ons besluiten toch maar weer naar het waarschijnlijk warme zuiden te verkassen, uiteindelijk is de Sahara niet te ver weg. Onderweg hoorden we al de meest gruwelijke verhalen over noodweer her en der in Marokko, zo zou de weg naar Mhamid niet meer toegankelijk zijn, waar we begin jan. nog waren (camping "Hamada du Draa") wegens het instorten van een brug. Noordwaarts richting Azrou, wat we aanvankelijk van plan waren, onbereikbaar wegens hevige sneeuwval. Waarschijnlijk hadden we het geluk alweer aan onze kant, want op veel plaatsen waar we reden, was men bezig om de schade van de vorige dagen te herstellen. Hebben nu weer een plaatsje ingenomen op camping "Le Caravanserai de Erfoud". waar we rond 20 jan. jl. ook al waren, werden direkt herkend en superhartelijk verwelkomd, en bovendien, 's middag's om 5 uur nog wel 20 gr. in de zon, dus veelbelovend.  
Vrijdag 26 febr. 
Wat we verwachtten (en hoopten), kwam meteen uit, ma. 22gr. di. 24 gr. daarna steeds wel zo'n 25 á 26 gr. dus dat is wel effe vakantie-genieten, we verkleuren dan ook alweer behoorlijk. Gingen woensdag j.l. op toer met een 4x4 Landcruiser om gebieden te bezoeken die voor ons hotel op wielen niet bereikbaar zijn, kostte wel veel, maar zagen ook veel wat we anders gemist hadden. Bezochten een versteend koraalrif, wat miljoenen of nog meer jaren geleden volledig versteende, ik denk door overstroming door lava, een bizarre aanblik, compleet overhoop gehaald, grotendeels in grote blokken gesneden, klaar voor export, om na verdere verwerking, vooral in frankrijk, de mensheid te dienen als wastafel of keukenblad en dergelijke. Na een mooie route door enorm uitgestrekte steen- en zandwoestijn vlak langs de Algerijnse grens, bezochten we een Nomadengezin, dat woont en leeft zoals hun voorgeslacht ook altijd al deed. 
Voor ons totaal onverwacht, kwamen we bij een groot meer, dat pas in 1995 ontstond, in de woestijn, niet ver van Merzouga, en sindsdien nog steeds een mooie plaats biedt aan vele soorten watervogels, helaas bijna allemaal buiten bereik van mijn camera. 
Vandaag na vijf dagen (Hollanders die we zijn, de vijfde dag was daar gratis), "Caravanserai de Erfoud" weer verlaten, en na de boodschappen in Rissani, weer een plek ingenomen onder de palmbomen bij "Erg Chebby", ook daar stonden we al eerder. Hier moet het goed mogelijk zijn weer foto's op picasa te zetten, dus wie weet. Verder bevalt dat luie leventje in de zon zo wel. alles prima onder contrôle. 
Hartelijke groeten uit het warme zuiden van Marokko.
Hallo allemaal, zat. 28 febr, 
gisteren hartelijk onthaald op camping/auberge/hotel "Sahara", lekker van de zon genoten, vanmorgen echter snel weer vertrokken wegens bijna storm, en dan vanuit de Sahara, bij 30 gr. en dan die geelbruine, op mist lijkende aanstormende zandwolken, nee, dat was niks voor ons, vandaar. 
Zijn nu terechtgekomen op de camping bij Meski, "Source Blue", waar we de "mazzel" hadden dat daar net voor ons een groep van 20 campers was aangekomen, niet zo erg, maar het waren toevallig juist wel Hollanders, dus dan moet je wel erg op je woorden passen.  
Nadat we besloten definitief het mooie grote zuiden te verlaten, reden we dus weer door die adembenemende "Gorges du Ziz", 
beslist geen straf, echter toen we aankwamen bij auberge/camping "Timnay", waar we ruim een week geleden dus ook al eens waren, en we ons aanmeldden, in onze zomer-outfit, werden we bijna bevangen door de kou, 8 gr, dus een verschil van 22 gr. in één dag, dat was wel effe wennen, maar ja, als je wilt genieten van het moois in de Atlas, moet je er dus wel wat voor over hebben.  
Ma. 1 mrt. Bezoek gebracht aan de verlaten lood- en zilvermijnen bij Aouli, ca. 30 km. van Midelt. Vandaag deden we wat we eigenlijk nooit doen, we gingen mee met zo'n "mannetje" dat ons wel even de weg zou wijzen naar die mijnen enz. Eerst bracht hij ons naar een adresje, ergens in een achterafstraatje van Aouli, bij een familielid, in het dagelijks leven chauffeur van een "grand-taxi". (Grand-taxi, meestal oude tot zéér oude mercedessen, rijdt in de buitengebieden heen en weer tussen grotere steden en dorpen, Petit-taxi, zéér oude tot antieke peugeot'jes, rijdt alleen in steden en dorpen). Deze, overigens keurige en aardige, man bleek een behoorlijke voorraad verrassend mooie mineralen te koop te hebben. Nadat we het eens waren over de prijs van enkele mooie exemplaren, een koopje nadat we een paar overtollige kledingstukken als ruilhandel aan ons bod hadden toegevoegd. Na de spontaan aangeboden kruidenthee zijn de twee heren, met het 5-jarig zoontje van de taxi-chauffeur bij ons ingestapt, en hebben ons een onvergetelijke tocht bezorgd door een prachtig gebied, en uiteindelijk ons ook de verlaten mijnen laten bekijken. De weg, of beter het paadje, smal, vaak modderig en niet ongevaarlijk, zouden we zeker niet op eigen gelegenheid hebben gereden. 
Na deze prachtige rondrit bij stralend weer, verder noordwaarts gezworven richting midden-atlas. Onderweg Lotje nog even in een grote plak sneeuw laten ronddollen, want dat vindt ze toch wel het einde. Uiteindelijk op de Col du Zad bij een restaurant annex camping in de stromende regen, bij 2 gr. ons hotelletje geparkeerd. 
Vandaag, 2mrt, niet ver gereden, nog steeds veel regen, staan nu aan een groot meer bij Sidi-Ali, bij een soort boerderij-camping, waar we ons vermaakten met lezen en, nadat de zon weer doorkwam een heerlijke wandeling met lotje, die ook nog de grootste lol had in het steenkoude water van het meer en het weg jagen van een ooievaar.
 
Wo. 3 maart, na een stormachtige nacht met eerst regen en later sneeuw, dus niet zo best geslapen, want we werden behoorlijk heen en weer geschud. Na met enig geweld de schuifdeur weer los gekregen, zat behoorlijk vastgevroren, en na een glaasje kruidenthee van de eigenaar, deze besneeuwde vlakte weer verlaten om verder noordwaarts te zwerven. 
Door een mooie groene, soms wat besneeuwde omgeving en later door het "Forêt de Cèdres", ofwel het cederwoud, want een bos met zulke indrukwekkende bomen noem je een woud, verschil moet er zijn. Dachten we ze niet te zien te krijgen, op de valreep toch nog een groepje Makaken, die hier gewoon in het wild leven, prachtige dieren, beetje schuw, maar gelukkig geen bedelaars zoals we al eens eerder zagen op de rots van Gibraltar. 
Zijn nu terechtgekomen op camping Amazigh, net buiten Azrou bij Hassan die 12 jaar in Duitsland werkte, en staan hier in een grote kersenboomgaard, nog niet in bloei maar wel andere voorjaarsbloemen en binnen 100 m. zes bewoonde ooievaarsnesten, en het is verr. koud, 5gr. Nadat de houtgestookte boiler warm was, lekker gedouched, beetje spartaans, maar wel lekker.  
Zat. 6 mrt. Na enkele dagen van rondzwerven aan de voet van de "Moyen Atlas", een groen en fris deel van Marokko, met veel landbouw en groente- en fruitteelt, en tegen de berghellingen héél veel kudden schapen en geiten met hun goede herders. En omdat we natuurlijk ook wel weer weggetjes in de bergen wilden rijden die niet eens altijd op onze kaart staan, moesten we ook wel peentjes zweten wegens nauwelijks begaanbare gedeelten, gelukkig beschikken we nog over een pioniersschop, dus konden we ons telkens nog redden, totdat verder rijden écht onmogelijk werd, en we de hele route nog maar eens van een andere kant konden bekijken. 
Verder gaat alles prima, hier in de bergen is het niet meer zo warm, dus maar weer dikkere kleren opgezocht, maar ook wel fascinerend mooi. De huizen van gestampte aarde hebben hier plaats gemaakt voor witgepleisterde huizen met rode pannen op het dak in een duidelijk zichtbaar welvarender gebied. Staan nu op de camping van Sefrou, wel 100 m. boven de stad, met een geweldig uitzicht dus. Km. stand 12.200, en behalve soms wat zwarte rookpluimpjes achter ons wegens de matige kwaliteit van de dieselolie, verder geen vuiltje aan de lucht. 
Do. 11 mrt. Na Sefrou verder gezworven richting Taza, want daar moest een schitterend natuurgebied zijn met een mogelijke rondrit om de berg"Tazzeka", en dat leek ons wel wat, bovendien moest daar ook een camping zijn. Navraag bij diverse lieden, tankstations en politie-agenten gaf ons overal nul op het request, geen camping in de stad of omgeving, daar sta je dan. Bij een taxi-standplaats toch nog maar eens gevraagd, we hadden immers langs de hoofdweg een bord gezien met een verwijzing naar een toeristisch complex in de bergen. Daar werd ons meteen met stelligheid duidelijk gemaakt dat weliswaar het complex nog niet open was, maar dat we zeker naar het plaatsje Bati-Bou-Idir moesten rijden en dat we daar zeker hartelijk welkom zouden zijn. Wij dus op pad, de bergen in, stromende regen, harde wind, door voor zo ver zichtbaar, een adembenemende omgeving, en uiteindelijk aangekomen in dat dorpje, wilden we al een plaatsje innemen bij een soort park, toen zich al iemand meldde, en ons vertelde dat we veel beter en veiliger bij hem in de tuin konden komen staan, dus dat was meteen goed geregeld. Na ons goed te hebben geïnstalleerd, moesten we op de thee komen, en na aan de familie te zijn voorgesteld en enkele glaasjes kruidenthee, dachten we naar ons hotelletje terug te keren, echter, de baas des huizes liet ons fijntjes weten dat de vrouw des huizes inmiddels originele Marokkaanse soep had voorbereid, en uit ervaring wisten we dat je zoiets niet kan en mag weigeren. De soep was wel lekker, bovendien hoefden we dus zelf ook al niet meer zo'n grote maaltijd klaar te maken. 
Na een heftige nacht van storm en regen, de volgende morgen Lotje uitgelaten, na het ontbijt weer afscheid genomen van de zeer gastvrije familie, en de afdaling door de wolken ingezet. Gelukkig troffen we een prima weg, want wegens die mist zagen we naast de weg het eerste uur helemaal niks van die bejubelde omgeving en waren we best blij in het dal weer de bewoonde wereld te kunnen aanschouwen. Later lazen we op "Nu.nl.", dat o.a. dit gebied juist later op die dag getroffen werd door hevig noodweer, over geluk gesproken!! 
Snel dus weer naar een andere omgeving, en na boodschappen bij de "Marjane"te Meknes weer teruggekeerd naar Azrou, waar het wegens de hoogte dan ook nog wel koud is, maar wel wat rustiger. Na een hartelijk weerzien met Hassan, Aziz en Hakim, konden we de gevolgen hier bekijken van de hevige regenval. Zag je bij de foto's van effe weg 17 de boer met zijn knecht op hun met behulp van muilezels omgeploegde akker, daar was alweer een aanzienlijk deel van weggespoeld. Na de vraag of er ter plekke wellicht een wasmachine beschikbaar was, bleek er alleen één te zijn met koud water, maar in Azrou was wel een "presse", waar je de was dus de deur uit kunt doen. Gelukkig was Hakim zo goed met ons mee te rijden, anders hadden we dat zeker niet gevonden. De volgende dag die was weer opgehaald en lekker op de camping gebleven, heerlijk gedouched, nadat Azis met hout de boiler goed had heetgestookt. 
Wegens het voor Marokkaanse begrippen uitzonderlijk erbarmelijke weer besloten we toch nog maar het zuiden te verkassen, en staan nu weer op de camping bij de bronnen van Meski, vanmiddag bij aankomst daar om 16,30 uur 22gr. een verademing. 
Onderweg maakten we vandaag nog wel wat mee, na eerst Lotje nog lekker in de sneeuw te laten dollen op de "Col du Zad", kwamen we net buiten een stad of dorp, reden achter een zéér traag rijdend vrachtautootje, dus zette ik ondanks de doorgetrokken witte streep, een inhaalmanouvre in, echter toen ik er net nog niet naast was knipperde de linker richtingaanwijzer, dus snel weer er achter gekropen, er moest wel iets aan de hand zijn, en ja hoor, daar was een diepe brede kuil in de weg, dus moesten we die chauffeur wel dankbaar zijn, erger nog, 100m. verder werden we aangehouden door oom agent die ons probeerde duidelijk te maken dat inhalen in die bocht niet toegestaan is en we wel even quat-cent Dirham (37 euro) konden afrekenen. Na een moeilijke discussie, waarbij ik natuurlijk ineens erg weinig frans kende, maar wel wist te vertellen dat ik weliswaar wel naar links gegaan was, maar na gezien te hebben dat zulks niet kan of mag, weer snel teruggegaan was naar de eigen rijbaan, en helemaal niet had ingehaald, zag hij het hopeloze van deze discussie gelukkig in, en mochten we verder, gelukkig maar, want voor die prijs sta je wel 5 dagen op een camping. 
Na in Zeida nog wat groente, fruit en brood, alsmede voor 2 pers. kefta (geroosterd gehakt) te hebben gekocht, die we buiten het dorp gingen nuttigen, ging het ook een beetje mis. Bijna hadden we onze lunch genuttigd, naderden een viertal jochies die we al eerder hadden opgemerkt met bedelgebaren, en door ervaring wijs geworden, besloten we enkele km. verder onze lunch te vervolgen, want dat geschooi van die mannekes vinden we niet zo leuk, bovendien loop je de kans dat, als je ze niets geeft, je getrakteerd kan worden op een steen door je ruit of zo, vandaar. Dus verderop genoten van de heerlijke lunch, wilde ik de bench van Lotje weer binnen op de achterbank zetten, zoals gebruikelijk zetten we die altijd even buiten om wat meer ruimte te hebben. Echter, deze keer stond er geen bench meer buiten, vergeten binnen te zetten op de vorige plaats ! Dus weer terug naar die plek, natuurlijk geen bench te vinden, en aan die mannekes gevraagd of die wellicht gezien hadden wat er met onze bench gebeurd was, en zowaar, zij hadden gezien dat een vrachtwagenchauffeur, net na ons vertrek de bench had meegenomen. Na te hebben beloofd te zullen betalen voor het terugvinden van de bench, wisten ze ook nog wel te vertellen, moeizaam, want we verstaan geen Arabisch, dus in gebrekkig frans, waar die chauffeur zou kunnen zijn, en zowaar, over een hopeloos slechte "weg" van ca. 5 km. troffen we de vrachtwagen aan bij een appelkwekerij, en zagen de bench al direkt in de zijkant, waar normaal lege pallets staan. 
Dus direkt de bench daaruit gehaald, ware het niet dat de (vermoedelijke) eigenaar ofzo, van dat bedrijf het daar niet zo mee eens was, en eerst de chauffeur moest worden opgetrommeld, terecht overigens. Gelukkig zag de chauffeur de situatie wel goed, en konden we blij onze bench weer meenemen. Voor alle duidelijkheid, als we rijden, en als we naar bed zijn, zit Lotje altijd in haar bench. Dus de jochies hartelijk bedankt en beloond met 10 DH. ieder, en weer teruggebracht naar de plek waar we ze oppikten, zij blij, wij blij, want waar vind je in Marokko een bench met mand, en ook nog het goede formaat? 
Vrijdag 12 mrt. 
Inmiddels weer aangeland op "Caravanserai de Erfoud", nu dus al voor de derde keer, de ontvangst was er dan ook naar, Hassan wist zomaar te vertellen welke data we er al eerder waren. We voelden er ons ook wel weer direkt thuis, mat en tafel en stoelen naar buiten en lekker vakantie genieten, volop zon, prettig briesje bij ca.27 gr. Onvoorstelbaar dat je in een enkele dag rijden in zo'n andere temperatuurzone kunt geraken. Morgen maar eens het zwembad proberen. 
Zo. 14 mrt. 
Geen nieuws te melden, we komen alweer aardig op kleur en blijven hier nog wel een paar dagen, om daarna toch van lieverlee noordwaarts te zwerven om rond het eind van de maand de overtocht terug naar Europa te gaan maken. 
Hartelijke groeten uit Erfoud. 
do. 18 mrt. 
Na Erfoud weer te hebben verlaten, toch nog maar weer naar het lekker warme zuiden afgezakt, naar Zagora in dit geval, en weer naar camping "Les jardins du Zagora", waar we al eerder stonden en hartelijk werden ontvangen. Het jonge hondje van één van de campingmannekes werd direkt door Lotje herkend, dus dolle pret. We gaven de eigenaar van dat hondje, weten helaas zijn naam niet meer, een zak brokjes die we eerder in Ouzoud van een frans stel kregen, maar Lotje weigerde ze te eten, vandaar, dus hij blij. Tegen donker zagen we een paar van die campingmannekes lopen met een jonge hond, waar Lotje ook al kennis mee had gemaakt, een heel lief  beestje, maar zonder eigenaar. Enkele minuten later hoorden we een hartverscheurend gejank van een hond met vreselijke pijn. Wat hadden die barbaren gedaan, dat zwerfhondje over een 2 meter hoge muur gegooid om er van af te zijn, aan de andere kant van die muur was het echter wel 3 meter en voor ons onbereikbaar, en het arme beest had daar tenminste een gebroken voorpootje aan over gehouden, zoals ik van afstand kon bekijken. Dus na meteen een complete opstand op de camping te hebben veroorzaakt door de mannekes, alsmede de eigenaar, in het Hollands verrot te schelden voor alles wat lelijk is, zo woest waren we, zijn we meteen vertrokken met de mededeling dat we daar noooooit meer terug zouden komen en hun werkwijze nog wel op internet zouden publiceren. We lieten de boel daar achter met de eigenaar omringd door erg boze camperaars, dus misschien heeft hij zijn lesje geleerd. Gelukkig wisten we niet ver daar vandaan nog een camping, maar die nacht sliepen we slecht. 
De volgende dag dus maar weer vertrokken, we voelden ons hier niet meer zo happy. Onderweg naar Agdz zagen we gelukkig weer een dadelverkoper langs de weg, één van de velen daar, die ook van die leuke mandjes verkocht, zoals we de vorige keer ook al zagen, maar verzuimden die te kopen voor het thuisfront. Na lang onderhandelen werden we het eens over 20 mandjes, elk gevuld met de beste dadels uit de streek, alleen zoveel had de beste man niet in voorraad, dus afgesproken die na 2 dagen, na een aanbetaling, te komen ophalen. Dus waarschijnlijk hebben we de hele familie aan het werk gezet, we zijn benieuwd. 
Inmiddels weer een plekje ingenomen op camping "Casbah de la Palmeraie" in Agdz, waar we de tijd doorbrengen met luieren in de zon.  
Ma. 22 mrt. 
Inmiddels verder gezworven, via Waarzezaten, weer over die prachtige Tizi-n-Tichka pas en weer neergestreken op "Le Relais de Marrakech", net buiten de stad. Onderweg gebeurde het eindelijk dan toch, aanhouding door de politie, alle vorige keren konden we vervolging ontlopen, deze keer zag dat er niet naar uit, we waren d.m.v. radar betrapt op 71 km. terwijl daar 60 was toegestaan, en dat kost 400 DH (€ 37.-). Oom agent wilde mijn rijbewijs, maar dat is niet zo simpel, dat is opgeborgen in een kluisje, achter-onder in de dubbele bodem van een kastje, waarvoor bovendien goeddeels het beddengoed er uit moet. De brave man begreep dat dat toch wel erg ingrijpend was, en ik bespeurde bij hem al enige onzekerheid. Nadat hij nog vroeg waar we heen gingen, en ik hem verteld had we al 12.000km. als nomaden door Marokko waren gezworven zonder ergens zulke problemen te hebben ondervonden, ging zijn bonnenboek dicht en zakte de prijs al naar 100DH, dat gaf de burger moed, maar die had ik niet, dus moest hij een briefje van 200 wisselen, of genoegen nemen met 70DH, en dat lukte, en een bon heeft hij niet geschreven, dus net zo corrupt als die agenten in Tsjechië ooit. Nu hadden we gelukkig toch nog centjes om ons feestje te vieren 21 mrt. 11jaar alweer niet gerookt en nog wat meer. 
Hopen morgen, als de was droog is, maar dat zal wel lukken, 't is nu 25 gr. met een matig windje en af en toe zon, verder naar het noorden te zwerven richting Meknes en Fez, om vervolgens door het Rifgebergte te trekken naar de Middellandse zee. 
Hartelijke groeten uit Marrakech, alles picco-bello, 
Zo. 28 mrt. Dit zal wel de laatste "effe weg" vanuit Marokko zijn, we zijn van plan wo. a.s. ofzo over te varen naar Europa (klinkt wel hè), om vervolgens in een dag of 3 door Spanje te trekken en vervolgens nog een week of 3 langs de hele franse oceaankust noordwaarts te zwerven. 
Vanaf Marrakech verder noordwaarts gezworven, via Beni Mellal, Kasba Tadla en bij Khénifra het binnenland in gezworven, door "Pays Laër Zaïane". Een schitterende route door een glooiend, groen landschap met veel land- en tuinbouw, en niet te vergeten de talloze ooievaars en koereigers. Uiteindelijk in Meknes aangekomen, bleek de camping aldaar te zijn gesloten, sliepen nood-gedwongen op de bewaakte parking bij het station. Na Fez, waar we een leuke ontmoeting hadden met een Fins-Hollands stel, met een grote kopie van Lotje, die ze al eens eerder uit Griekenland meenamen, weer het binnenland in, en waar we dachten bij een groot meer, aan de voet van het Rif-gebergte wel een camping te zullen aantreffen, werden we getrakteerd op de allerslechtste wegen van ons nomadenbestaan, bovendien geen camping aanwezig. Onderweg weer een nieuw fenomeen, jochies, en later ook grote kerels, die net deden alsof ze gaten in de weg repareerden, en vervolgens vonden daar wel wat voor te moeten ontvangen, dan stak ik maar mijn duim omhoog, deed alsof ik ging stoppen, waardoor ze dan niet voor de auto gingen staan, om vervolgens snel door te rijden. Op een kruising stonden we even te twijfelen, links of rechts, werd ons meteen al door een passerende autorijschoolhouder duidelijk gemaakt dat links voor ons hotelletje absoluut onmogelijk was, en rechts bovendien een mooiere route was. Na zo'n 20 km. zagen we de man weer, nu voor zijn huis, en wegens het inmiddels al late tijdstip door de super slechte wegen, gevraagd of hij wellicht een plekje voor de nacht wist. Nou dat werd meteen geregeld, naast zijn huis was een weilandje waar we best mochten staan, al wilde hij liever dat we achter zijn huis op de plaats van zijn auto gingen staan, alleen had hij niet in de gaten dat de toegang net even niet hoog genoeg was. Binnen een kwartier kregen we een kom heerlijke olijven en bord met kip en salade met brood en een paar gekookte eieren, dus over gastvrijheid gesproken! Na de volgende morgen wat aardigheidjes te hebben overhandigd en nog een bak olijven en een fles olijfolie van eigen makelij in ontvangst te hebben genomen, de route weer vervolgd, nu hadden we weer rustig alle tijd om van de omgeving te genieten, zeer wisselend, soms denk je in Ierland te rijden, dan weer Tirol, dan weer Dolomieten, prachtig, en niet te vergeten die bloeiende kersenbomen, kurkeikenbossen en machtige eucaliptusbomen langs de weg. Zagen onderweg voor het eerst van ons leven hoog aan de hemel een steenarend cirkelend op de thermiek, en terwijl we daar naar keken, zagen we een stuk of 5 kraaien (schijn)aanvallen op de steenarend uitvoeren, totdat deze het beu werd en met naar het lichaam gehoekte vleugels als een steen naar beneden ontsnapte in een duizelingwekkende glijvlucht, helaas buiten het bereik van onze camera. 
Staan nu op de mooi gelegen camping van Chefchouan, hoog boven het stadje met zijn witgepleisterde huizen. Chefchouan wordt ook wel de hoofdstad van de Rif genoemd, een gebied waar volgens de boeken wel zo'n 75.000!!! hectare cannabis verbouwd wordt voor de produktie van hasj en marihuana, hier 'kif'genoemd, waarmee Marokko de grootste exporteur ter wereld van hasj is. Onbegrijpelijk, je mag het niet hebben, niet gebruiken, niet verhandelen, maar een groot deel van de bevolking hier leeft er wel van, een vergelijking met de opiumteelt in Afganistan? Bovendien komen hier de klanten bij bosjes naar de producent, op deze camping opvallend veel busjes met hippie-achtige figuren, jaja, inderdaad, véél VW-busjes.(!!!!) Eindelijk hebben we nu eens geen last van die talrijke vliegen, overal waar het warm was hadden we ze, en waar het koud was, hoog in de bergen, daar zag je ze nauwelijks, dus ook hier 'heb elk voordeel ze nadeel'. 
Hartelijke groeten uit Chefchouan,
Witte donderdag, 1april. 
Wisten wij veel, alle winkels dicht in Spanje, maar nog voldoende noodrantsoenen. 
Inmiddels, je begreep het al, Marokko verruild voor Spanje. Dat ging nog niet zo eenvoudig, het bleek dat we een papiertje ofzo hadden moeten hebben waarop stond waar en wanneer ons voertuig was ingevoerd, wisten van het bestaan niet af, maar hadden het niet, het is zelfs sterk de vraag of we dat ooit wel gehad hebben. Dus moesten we terug Marokko in om bij de politie aangifte van vermissing te doen en een nieuwe kopie zien te bemachtigen. Wonderwel lukte dat allemaal, we besparen je de details, ook als je weet dat de meesten, ook de agenten en douaniers uitsluitend Arabisch spreken, behalve als er "geschoven" wordt, wat we permanent weigerden te doen. (Later bleek dat papiertje netjes te zijn opgeborgen bij de groene kaart)
Dus uiteindelijk toch naar de ferry, en over naar Europa, zo snel mogelijk naar een camping in Tarifa, waar we rond half 8 arriveerden, inclusief de 2 uur tijdverschil die we nog even moesten verwerken, ineens was het pas rond 9 uur donker. 
Vandaar verder gereisd, via Sevilla en Cordoba, daar het binnenland in gezworven om de -502- te gaan volgen tot bij Valladolid, je doet daar wel een dag of 3 over, maar dan zie je nog eens wat, adembenemende ruige rotsformatie's afgewisseld door groene valleien met her en der bloeiende fruitbomen, een groot stuwmeer, veel ooievaars en rondcirkelende vale gieren.  
Zaterdag 3 april. 
Hadden een mooi rustig plekje ingenomen achter een groot, mooi en erg oud kasteel in Coca, bijtijds naar bed, want de volgende dag wilden we frankrijk gaan halen. 's Nachts, rond half twee werd op de ramen gebonsd, Anja hoorde dat als eerste, ik wist van de wereld niets af, en Lotje was kennelijk zo verbauwereerd dat ze niet eens reageerde, heel bijzonder want anders is ze nooit zo verlegen. Stonden twee stoere leden van de guardia civil met lantaarns voor ons hotel om eens even te kijken waar we hier wel mee bezig waren, of tenminste mogelijk eventueel van plan waren welk onheil te stichten in deze contreien. Na ze duidelijk te hebben gemaakt dat we hier slechts waren om te slapen, verdwenen ze weer in de duisternis. Traumatische ervaringen hielden we hier gelukkig niet aan over, ik wist er me de volgende morgen zelfs nauwelijks iets van te herinneren, terwijl ik volgens Anja toch nog een behoorlijk uitgebreid gesprek met hen voerde in het Engels. 
Vandaag dus verder gereisd, want van zwerven is geen sprake meer als je meer dan 500km. aflegt met een oud busje, waarmee 110 per uur toch wel de limiet is, en ook nog boodschappen gedaan moesten worden, want met Pasen zal alles wel weer gesloten zijn. Zagen onderweg nog wel mooi even twee keer twee monniksgieren, de eersten vlak na ons vertrek uit Coca, op slechts ca. 100m. in een weiland, zittend, vlakbij elkaar, maar zoals meestal, dan stop je voor een foto en gaan ze op de wieken. Het tweede paar cirkelde vlak boven ons op de tolweg richting San Sebastian, machtig mooi. 
Staan nu op een erg mooie camping net over de grens aan de voet van de Pyreneën in Baskenland in Urrugne, wat niet helemaal volgens plan ging want Greetje Garmin wist het niet te vinden, dus moesten we het deze keer zelf zien te vinden, maar ja, wie weet er nu niet waar Urrugne ligt, nietwaar? 
Hartelijke groeten, nu dus weer vanuit frankrijk, 
Wout&Anja&loopsLotje. Km. 16.700 
En natuurlijk, beter laat dan niet, VROLIJK PASEN !!! 
Beste allemaal, hierbij de laatste "effe weg", we hopen dat jullie, net als wij, daar van genoten. 
Dit bericht heeft wel lang op zich laten wachten, wegens onbegrijpelijke manipulatie's van mijn computertje was het lange tijd niet mogelijk te mailen, maar, zoals je merkt, alles werkt weer. 
Na de franse kust te hebben gevolgd, Bretagne afgesneden, omdat we dachten daar niet genoeg tijd voor te hebben, wel de Normandische kust gevolgd, en enkele musea en andere gedenkplaatsen van "D-Day", alsmede Utah- en Ohama beach te hebben bezocht, hebben we wegens de lage temperaturen aldaar, snel koers gezet naar warmere oorden. 
We bevinden ons momenteel op camping "Op den Sauer", in Diekirch, Luxemburg, met Hollandse eigenaren, om nog even wat vakantie te genieten na het harde nomadenbestaan van de laatste 5 maanden. Hier is het goed toeven, 20gr. , niet veel wind en geen wolkje aan de lucht, zelfs geen aswolkje, dus een prima gelegenheid om onze huid weer de kleur te laten krijgen van een maandje geleden. 
Komend weekeinde hopen we aanwezig te zijn bij de nestkeuring van Lotje's nakomelingen op de Veluwe, om daarna na nog wat bezoekjes aan diverse familie en vrienden ons domein in de Rucphense bossen weer op te zoeken. 
Hartelijke groeten uit Diekirch, 
Wout&Anja&Lotje. 
KM. stand 19.300 
WOUTERenANJA@gmail.com