Wacht niet tot later, later kan ook eerder komen!!

                 Bekijk hier onze reis naar Turkije dec.2010 / apr. 2011

Bekijk hier de foto's van deze reis

Klik op de pijltjes voor vergroting

Propvol gebouwd eilandje voor de Kroatische kust.

Hallo, we gaan weer effe op stap.
Deze keer voor een rondreis Turkije. Hopen 15 dec. te vertrekken tot eind april. Vanaf onderweg zullen we jullie wel weer op de hoogte houden van ons reilen en zeilen, echter als je dat niet op prijs stelt, laat 't even weten, dan vallen we je daarmee niet meer lastig. Ook stellen we het erg op prijs op de hoogte te blijven van bijzonderheden van het thuisfront, internet is overal. We zijn er klaar voor en hebben er weer erg veel zin in. Hartelijke groeten, Wout&Anja&Lotje.
19-12-2010 
Hallo thuisblijvers en andere zwervers, onze reis naar warmere oorden verloopt voorspoedig, zijn nu aangeland in de republiek San Marino. Overal onderweg was het koud en lag er veel sneeuw of sneeuwde het nog steeds. Problemen hadden we er niet mee, alleen 's morgens in Andernach aan de rijn vroor het 10 gr. en kwam er geen water meer uit de kraan, dus dat was even tobben.
Erg blij zijn we met onze nieuwe winterbanden, waar we vooral in San Marino mensen hopeloos zagen glijden, konden we iedere helling moeiteloos nemen. Volgens de mensen hier was het voor het eerst in 10 jaar dat er weer sneeuw viel, en ook nog eens 30 cm. zo kon het gebeuren dat we iemand zelfs met een hark (!!!!) sneeuw van z'n oprit zagen ruimen. Verder alles tiptop, en op naar Brindisi waar we dinsdag of woensdag willen overvaren naar Griekenland.
26-12-2010 
Inmiddels dus overgevaren van Brindisi naar Igoumenitsa, waar we woensdagmorgen om een uur of vier aankwamen, na in ons eigen hotelletje aan boord nog wat te hebben geslapen en de klok ook nog eens een uur vooruit gezet was. Na nog een paar uurtjes slapen aan de wal, meteen koers gezet naar Thessaloniki, waar we de snelweg voorgoed verlieten en ons "reizen" eindelijk veranderde in "zwerven", want reizen is eigenlijk alleen maar hard werken. 
Om wat Griekse sfeer te snuiven, we waren hier nog nooit, zworven we een paar dagen door Haldikiki en Macedonië met afwisselend mooie stranden, redelijk hoge bergen in een erg wisselend landschap. In tegenstelling tot de Lage Landen was het hier prima weer, als de zon er bij was 18 gr. en anders altijd nog wel 15 gr.
Eerste kerstdag stonden we op een mooi plekje aan een haventje in Kavala, en vandaag eindelijk weer eens op een camping, want die zijn er wel heel veel, maar sporadisch het hele jaar open, in Alexandroúpoli. Echter helaas géén wasmachine en droger, gelukkig wel wifi in ons hotelletje, dus eindelijk weer een teken van leven.
Inmiddels reden we al 3100km. en maakten eigenlijk nog geen spektakulaire dingen mee, al zagen we onderweg wel een prachtig wild zwijn, groot, glanzend zwart, nog nooit zo mooi gezien, hij lag achterop een pickup, begeleid door luid toeterende jagers, die op kerstmorgen in dat bergdorpje hun dorpsgenoten konden blij maken met een geweldig kerstmaal.
Vandaag nog een bezoek gebracht aan een groot vogelreservaat of zo, met duizenden vogels van tientallen soorten, mooi, maar een paar honderd meter te ver om echt mooie foto's te maken met mijn camera.
Hopen morgen de Turkse grens te passeren, niet te ver meer van hier, om vervolgens via de kusten van de zee van Marmara richting Bosporus, Istanbul, te zwerven. 
Nog bedankt voor de vele kerst- en nieuwjaarswensen, en we houden je op de hoogte. 
Maandag 27 dec. vlotjes de Turkse grens gepasseerd, visa, auto ingevoerd, veel stempels en gelukkig geen bagagecontrôle, niet dat we iets te verbergen hadden, maar we zagen wel hoe dat in zijn werk ging, grondig dus. Bovendien hield Lotje zich slapend, en niemand kwam binnen kijken, dus ook geen moeilijke vragen over vreselijke hondenziekten en zo, terwijl het ons toch zeker van tevoren in Holland € 135.- aan stempels kostte in haar paspoort. 
Eenmaal in Turkije begon het direkt al te regenen, sterker nog, we werden werkelijk Turkije in gespoeld, en zo te zien was dat al dagen zo, ondergelopen landerijen, bruine rivieren, veel modder op de slechte wegen, dus een beetje troosteloos. 
Omdat we de camping in Silivri niet direkt wisten te vinden, parkeerden we bij de vissershaven vlakbij een rij visstalletjes, waar ons al snel verteld werd dat, als we vis kochten, die ook wel even gegrild werd, dus dat werd smullen en deze keer vrij van kookdienst, ennn geen afwas. 
De volgende morgen werd het om half vijf al rumoerig en na een poosje leerde een blik tussen de gordijnen door dat we werkelijk midden tussen tientallen visboeren stonden die tamelijk luid hun vis probeerden te verkopen, dus volgende keer beter opletten met de keuze van slaapplaats, maar het was wel kostelijk te zien hoe men keek toen plots Anja met Lotje de bus uit stapte voor de eerste uitlaatronde. 
Verder zwervend gingen we de brug over de Bosporus over, al ging dat nog niet van zelf, als je de tolweg verlaat moet je een (?) kaartje ergens in steken, waarna de slagboom open gaat, wisten wij veel, wij hadden geen kaartje, dus iedereen die inmiddels achter ons stond moest achteruit om ons er tussenuit te laten, en daar was niet iedereen zo blij mee. Gelukkig kon je ter plaatse een kaartje kopen. 
Na wat omzwervingen, o.a. door Sile, waar we sliepen op een mooie parking boven op een rots met fraai uizicht op de Zwarte zee, staan we nu op een afgelegen camping zoals vermeld, en worden we om acht uur in het restaurant verwacht voor een oudejaars buffet, we zijn benieuwd.
Alles puik in orde, de klok staat hier een uur verder, dus wij hebben een uur eerder nieuwjaar. Ook vermeldenswaard, we hebben een Turks Vodafone sticky, waarmee we internet in ons hotel hebben, dus overal eerst 's morgens de krant en de email lezen, en makkelijk om 's avonds de route voor de volgende dag uit te stippelen met google maps, de techniek staat voor niets.
07-01-2011. 
Het oudejaarsbuffet op de camping aan de Zwarte zee was perfekt, beetje prijzig, maar toch.
Waren we van plan veel verder langs de Zwarte zee te zwerven, echter verder is nergens een camping of iets wat daar op lijkt open in deze tijd, dus besloten we de koers te verleggen naar het westen, waar aanzienlijk meer toeristen komen. 
Na omzwervingen via Izmit, Yalova, Bursa en rond het meer van Iznik, Bandirma, Ekmek, uiteindelijk bij Cardak de Dardanellen overgevaren naar het schiereiland Gelibolu, ofwel Gallipoli. 
In Gelibolu-stad stonden we mooi aan het water en had Anja het geluk om 's morgens bij het uitlaten van Lotje meteen al een stuk of vijf dolfijnen vlak voor onze deur voorbij te zien komen.
Het schiereiland Gallipoli was in de eerste wereldoorlog het toneel van een heftige strijd om de macht over de doorgang via de Dardanellen en de zee van Marmara en de Bosporus om de Zwarte zee te bereiken.De Turken moesten zien te voorkomen dat Rusland die macht zou krijgen om het hele jaar per schip bereikbaar te blijven, wat bij hen in het noorden niet het geval is. Strategisch was dus Gallipoli heel belangrijk, daar zijn de Dardanellen smal en schepen kwetsbaar. Er heeft daar een vreselijke strijd plaats gevonden tussen geallieerden, Britten, Canadezen, Indiërs, Nieuw-Zeelanders en Australiërs tegen de Turken, met het gevolg dat er 500.000 ! doden vielen, een half miljoen dus. Toch hielden de Turken onder leiding van Atatürk stand. Nu is het zuidelijk deel van Gallipoli helemaal als natonaal park ingericht met talloze gedenkplaatsen en begraafplaatsen. Daarom worden de Dardanellen nog wel "hellespoort"genoemd. 
Inmiddels het mooie en rustge Gallipoli weer verlaten, en na een bezoek aan Troye staan we nu aan de Egeïsche zee op een schitterend plekje. Verder alles puik in orde, bekijks hebben we genoeg, soms zien we enthousiast zwaaiende mensen, kennelijk met familie in Holland.
De laatste dagen prima weer, veel zon, wel frisjes, en 's nachts een paar graden vorst. 
13-01-2011 Na Troye nog een bezoek aan het antieke Assos, wat niet geheel vanzelfsprekend goed ging, in het oude stadje daalden we af naar de haven, dat was geen probleem, maar terug omhoog was ietsjes moeilijker, een helling van minstens 25% over kinderkopjes, dat was even peentjes zweten maar ons hotelletje ging feilloos. 
Na een nacht in de haven van Ayval bezochten we Bergama, in de oudheid Pergamon genaamd, waar we voor veel geld weinig konden zien, dus zwierven we verder na een paar foto's van grote afstand. 
Inmiddels zagen we, zwervend langs de kust, het Griekse eiland Lesbos aan ons voorbij gaan. 
Onderweg zagen we op diverse plaatsen spontane geisers langs de weg, die kennelijk ook gebruikt worden voor opwekken van energie. Vandaar ook waarschijnlijk de restanten van oude "thermen" in de streek. 
Ook zagen we in deze olijvenstreek hoe men met grof geweld met stokken de olijven van de bomen sloeg, een zeil of net onder een boom en slaan maar, daarna de olijven er uit zoeken en naar de volgende boom. 
Inmiddels passeerden we Izmir, gehuld in dikke smog, dus snel voorbij richting Cesme waar we op een groot schiereiland toch nog een open "camping" vonden, een schitterend plekje, maar geen douches, toiletten, of zelfs water uit de kraan. Om 17.00 uur was het nog 13 gr. dus we klagen nergens over, alleen Lotje heeft het er moeilijk mee, hier lopen geiten, katten, ganzen, kippen en honden vrij rond, en dat is wel wat erg veel van het goede. 
Eindelijk dan, dinsdag 11 jan. toch een camping gevonden die open was, met wasmachine, douche (koud), maar je moet wat, dus 3 wassen gedraaid en te drogen gehangen, want van een droger weten ze hier niet. Dus vandaag, woensdag, lekker geluierd, gewandeld en de krant op internet gelezen. Wel aardig weertje, bewolkt en zon, 16 gr.
Morgen naar Efeze. Efeze lag net om de hoek, nog geen 20 km. druilerig weer, 14 gr. maar wel zeker de moeite waard. We kunnen wel proberen je alles daarover te vertellen wat wij weten, maar als je op google "Efeze" in tikt, dan op Wikipedia, krijg je alle mogelijke informatie, dus besparen wij die moeite, bekijk de foto's maar. 
Staan nu bij een restaurantje vlakbij de ingang van een groot "millipark", een nationaal park "Menderes Delta National Park", wat we morgen hopen te bezoeken. Als je wilt mee genieten, kijk je op: WWW.dilekyarimadasi.gov.tr 
17-01-2011 
Bezochten wel 2 dagen het prachtige "Menderes Delta National Park", om vervolgens langs de kust verder te zwerven naar het bekende Bodrum, een aanrader, prachtig gelegen aan een natuurlijke baai, allemaal witte huizen, geen afzichtelijke grote appartementencomplexen, prima geregeld éénrichtingsverkeer door het centrum en langs de prachtige boulevard en haven. 
Staan al een paar dagen op een berg, bij die antieke molens, met mooi uitzicht op de stad, 16 á 17 gr. volop zon, heerlijk genieten, behalve afgelopen nacht toen er plots een stevige storm opstak. Verder alles prima in orde, gaan morgen de burcht bezoeken, waar tegenwoordig het archeologisch onderwatermuseum is gehuisvest. 
Hartelijke groeten uit Bodrum. 
Nadat we, zoals gezegd, de mooie burcht met het onderwatermuseum hadden bezocht namen we ons plekje op die berg bij de molens weer in om te slapen. De volgende morgen werden we al voor 7 uur ruw wakker gemaakt door een kudde koeien die rond ons hotel liep te grazen, en waarvan er tenminste één tegen de auto stond te schurken, dus ijlings gevlucht naar een veiliger plek voor het ontbijt. 
Van Bodrum verder gezworven naar Marmaris over een zeer slecht en vaak smal weggetje, vaak over hoge bergen, om dan plots weer bij schitterende baaien uit te komen, dat was wel smullen. Vermakelijk was het om de verbaasde blikken te zien van de bewoners in de afgelegen dorpjes, we leken wel van een andere planeet te komen, maar overal was men uiterst vriendelijk.
Bezochten Knidos, iets héél ouds, op de punt van het schiereiland van Datca, wel indrukwekkend, maar we wennen al wel aan al die oude dingen, wat dat betreft is de route die we kozen net een openluchtmuseum. 
Onze zwerftocht werd nog wel even verstoord door 4 opeenvolgende nachten met hevig onweer en grote hoeveelheden regen, soms ook hagel, gelukkig stonden we telkens op de goede plek om 's morgens weer weg te kunnen komen. Overdag viel het meestal wel mee, ook met de temperatuur, overdag 14 à 15 gr. en 's nachts ca. 8 gr.
27-01-2011 
Hadden wat problemen met Vodafone, bij hun filiaal in Marmaris had men eerst een uur nodig om te constateren dat het euvel aan mijn computer lag, dus meteen een expert op laten draven, die na enkele minuten constateerde dat mijn credit op was (!!!). Daarna ging het echter (bleek 's avonds in ons hotelletje) helemaal fout, men had ons nieuwe credit op een verkeerd tel. nr. geboekt. Daar wij de volgende morgen voor reparatie van onze verwarming nog even naar Turgutlu moesten, ca. 50 km. voorbij Izmir, 300 km. terug dus, waren we alvast een eindje op weg gegaan, vandaar dat we in Akyaka terecht kwamen om te overnachten, en dus even geen verhaal konden halen in Marmaris. Uiteindelijk in Turgutlu maar een nieuw tegoed gekocht, dus zijn we weer een maand in de lucht, hopen we. De verwarming was overigens snel gerepareerd, gelukkig. 
Inmiddels weer teruggekeerd in de haven van Akyaka om een dagje op verhaal te komen, schitterend weer, strak blauwe hemel, maar te koud om buiten te zitten, helaas, maar toch! Morgen hopen we weer probleemloos verder zuidwaarts te zwerven richting Middellandse zee.
Alles prima in orde, morgen volgt effe weg 6 met nieuwe foto's. Groeten uit Akyaka. 
30-01-2011 
Hoi, even tussendoor uit Kas, zit niet echt in de war, we slaan hier ons wel doorheen, 16 gr. veel zon, zeewater nog minstens 18 gr. en prima vooruitzichten voor de komende dagen, prima warme douches, wasmachine, dus hier zullen we nog wel effe blijven. Hartelijke groeten uit Kas. 
03-02-2011 
Hallo, weinig nieuws deze keer, na de nodige huishoudelijke beslommeringen lekker geluierd, echter vanaf gisteren was het niet meer zo lekker, zon weg, af en toe een buitje en veel wind, dus even binnen met de kachel aan. De verwachting is pas na het weekeinde weer volop zon, dus vertrekken we hier waarschijnlijk zaterdag weer, richting Antalya, maar daar zullen we ook wel een week of zo over gaan doen. Morgen naar de wekelijkse grote markt in Kas, en verder zien we wel. Verder alles puik in orde. Hartelijke groeten uit Kas. 
10-02-2011 
Na 2 overnachtingen in een haventje van waaruit je kunt overvaren naar Kekova, waar her en der verspreid sarcofagen van ca. 2500 jaar oud, waarschijlijk door diverse aardbevingen zo terecht gekomen, te zien zijn. We hoopten met een gûlet met gedeeltelijk glazen bodem een rondvaart te kunnen maken naar de verzonken stad ter plaatse, maar ondanks stevige onderhandelingen lukte dat niet, er waren verder geen gegadigden, en om met z'n tweetjes zo'n schip te huren ging onze begroting te boven. 
Dus verder gezworven, via een adembenemende route naar Demre, ook wel Kale geheten, vlakbij Myra, waar de échte St. Nikolaas vandaan komt, zoek dat maar eens op op Google. Bezochten ook de restanten van Myra, heel indrukwekkend, bekijk de foto's maar. 
Verder zwervend langs die mooie kust kwamen we in Finike en ontmoetten daar in het vissershaventje zowaar een stel Hollanders met VW, stonden daar al 2 maanden, wat ze al enkele jaren deden, 't is maar waar je van houdt ! Snel weer verder gezworven langs de "Finike Körvezi", en door het "Westland", ofwel de "glazen stad" van Turkije, wat in dit geval de "plastic stad" is, met ontelbare tomaten, courgetten en paprika kwekerijen. 
Via slechte en modderige weggetjes, wat uit ervaring blijkt meestal bij iets uitzonderlijk moois uit te moeten komen, belandden we inderdaad bij een uitzonderlijk mooie en rustige baai, waar we dus meteen een mooi plekje innamen. We waren hier al om een uur of elf, en verder op stond nog een camper, bleek later met Deutsche Leute, die hier wel vaker vertoefden. Rond de middag verschenen hier meerder Turkse families om met dit heerlijke weer te picknicken, beregezellig ! Niet toevallig trok onze Lotje natuurlijk de aandacht van de Turkse kindertjes, en niet zonder sukses, om een lang verhaal kort te maken, we "moesten" mee komen eten bij een familie, inclusief de onvermijdelijke thee, en dat was geen straf, we aten er heerlijk. Toen de familie weer vertrok kregen we ook nog eens een tas met heerlijke zoete paprika's en tomaten zoals je bij ons niet vindt, kortom, de gastvrijheid is hier grenzeloos. 
Hier bleven we natuurlijk nog wel, strakblauwe hemel, ca.18 gr. niet te veel wind, wat wil je nog meer. Vandaag kwamen er weer diverse families voor een picknick, en plots lagen er bij ons een aantal sinaasappels op de tafel, zo gaat dat hier. Gelukkig hadden we bij Jamin nog wat snoep ingeslagen, dus konden we nu ook iets terug doen, wat zijn uitwerking ook niet miste, meteen werd de thee bij ons hotel gebracht en moest één van de kinderen met Lotje over het strand wandelen. Na wat foto's over en weer kregen we ook nog eens een stapel met een of andere groente gevulde pannekoeken aangeboden, erg lekker, Anja probeerde daarvan het recept te krijgen, maar dat mislukte jammerlijk wegens taalproblemen. Vanmorgen, donderdag 10 febr., weer vertrokken, de voorraden moesten weer aangevuld worden. Na de boodschappen reden we naar Ciraly, vlakbij het antieke Olympos, om de fam. Emin te bezoeken, we waren daar 10 jaar geleden, toen per vliegtuig en afgehaald uit Antalya. Hier werden we ook hartelijk ontvangen, mogen op de parking overnachten en van een douche gebruik maken in één van de bungalows. Momenteel hebben ze geen gasten, maar toch werd er voor ons een heerlijk diner bereid. Googel maar even bij Emin Pansiyon Cirali Turkije. 
Verder alles nog steeds prima in orde, in de buitengebieden prachtige ruige natuur, redelijke wegen en stabiel weer met veel zon en 's nachts een schitterende sterrenhemel. . Hartelijke groeten vanaf de "Turkse Rivièra".
15-02-2011 Hallo lieve mensen, hier al de 9e ''effe weg Turkije'', we zijn al iets over de helft van onze zwerftocht, we hebben immers een visum voor 3 maanden. 
Na een hartelijk afscheid van de fam. Emin bezochten we Yanartas (Chimaera), waar al duizenden jaren vuur brandt van uit de rotsen door vrijkomend aardgas. Hierover bestaan de meest fantastische verhalen uit de oudheid, zoek dat maar eens op! 10 jaar eerder waren we hier ook al eens en 'beklommen' die berg moeiteloos, we waren immers nog jong. Nu dacht Anja dat wel op haar slippers te kunnen, maar dat pakte niet zo goed uit, je moet een keienpad met soms flinke treden van circa een kilometer heen en terug afleggen. We hebben het gehaald, maar vraag niet hoe, Anja heeft haar knie verwond en heeft na 3 dagen nog steeds spierpijn van de inspanningen. 
Inmiddels verder gezworven over die schitterende weg richting Antalya, langs Kemer, en in het gehucht Beldibi een camping gevonden, heerlijk rustig, we zijn momenteel de enige gasten, pal aan zee met uitzicht in de verte op Antalya (ca.15 km.) met warme douches en wasmachine, dus meteen maar voor een klein prijsje voor een week betaald. Zo kunnen we letterlijk en figuurlijk even wat gas terug nemen, want Turkije is een immens groot land, en bij een verbruik aan brandstof van 1:9 dankzij onze geweldige winterbanden, maar wel met een behoorlijk hogere rolweerstand en 's avonds vaak de kachel aan. En dat bij een dieselprijs van ca. € 1,75 á 1,80 wordt ons budget wel aardig aangetast, vandaar dat we besloten nog wel wat verder langs de kust naar het oosten te gaan zwerven, maar niet helemaal naar Capadocië, want dat is nog wel zo'n 800 km. en het vriest er momenteel nog dikwijls behoorlijk. 
In de vorige "effe weg", ging het o.a. over die lekkere gevulde pannekoekjes, dat heet "gözleme", kijk maar op smulweb, er zijn talloze varianten van. Verder alles puik in orde, vanmorgen regende het sinds enkele weken, maar de vooruitzichten voor de komende dagen 17 á 18 gr. en volop zon. We deden er precies 7500 km. over om hier te geraken, en de cv. niet meegerekend, was de grootste reparatie het vervangen van een lampje van een stadslicht, dus geen reden tot klagen. Hartelijke groeten uit Beldibi.
24-02-2011 Hallo beste en lieve allemaal, daar was familie die vond dat we onze naam moesten veranderen, dus meteen gedaan. PS.: Hou eens op met jullie zelf zwervende oudjes te noemen ;-): globetrotters als jullie zijn niet oud. (Marriëtte) Dus vanaf heden: De zwervende "Globetrotters". 
Dus, na 2 wassen op donderdag en buiten drogen, volgens plan vrijdag weer verder gezworven, richting Antalya, niet dat we in die grote toeristenstad wilden rondneuzen of zo, maar we willen graag nog een mooie sticker op onze achterklep met iets typisch Turks, en dat is daar waarschijnlijk wel te vinden, vandaar. 
Vrijdag 18-02. 
Uiteindelijk niet het adres gevonden in Antalya, valt ook niet mee voor een allochtoon, maar we moeten hier op de terugweg toch weer langs, dus misschien dan wel. 
Als je van golfen houdt, is er iets ten noorden van Antalya een waar golf-eldorado, minstens 5 banen, de ene nog mooier dan de andere, te midden van prachtige hotels, en slechts een kwartier vanaf het vliegveld, aan de kust. 
Vandaag viel het ons op dat we een tijdje gevolgd werden, waarna we zelfs bij een stoplicht werden aangesproken door 2 keurig Engels sprekende Turken met buitengewone belangstelling en bewondering voor ons hotelletje. Één bleek ook in het bezit van een T3, met hefdak en beperkt camperinterieur. Volgens hem de enige in Antalya. Na wat meer informatie belde hij een kennis, die ik daarna aan de telefoon kreeg en meteen wilde weten of de onze eventueel te koop was. Aangezien we er geen brood in zien om met het openbaar vervoer weer terug te gaan, zijn we daar maar niet verder op in gegaan. 
Staan nu op een mooi plekje, aan zee,hoe zou het anders, niet ver van Alanya.
Zaterdag 19-02.
Na een rustige nacht met een concert van vele kikkers op de achtergrond, stak er vanmorgen een flinke storm op, later met regen, hagel en onweer, maar nu, 12. 00 uur, schijnt de zon alweer, dus dat komt wel weer goed. 
Ontvingen vanmorgen een email met foto van de T 3 van Yüsel Türkman, leuk, voegen die toe als bijlage. 
Maandag 21-02 inmiddels, weinig te berichten, heerlijk weertje, lekker in de zon gebakken. Op mijn buik tijgerend door het gras vanaf ca. 3 m.nog een mooie foto gescoord van een "Hardoen", een soort hagedis, deze was ca 25 cm. ze kunnen 40 cm. worden. 
Donderdag 24-02 alweer. Brachten een bezoek aan Anamur, de meest zuidelijke stad van het vaste land van Turkije, ligt te midden van bananenplantages, al dan niet in plastic en glazen kassen, je moet er wel "effe" 8000km. voor rijden, maar dan zie je nog eens wat. De bedoeling was daar een paar dagen op de plaatselijke camping te blijven, echter helaas zaten ze daar zonder stroom, en dat bleef nog wel een paar dagen zo. We hebben natuurlijk wel onze zonnepanelen, maar onder de bomen bij druilerig weer is dat niet voldoende voor meerdere dagen. 
Anamur was tevens het verste punt van onze zwerftocht, de weg er naar toe, en natuurlijk weer terug, is voor een groot deel adembenemend mooi, vlak langs de kust, maar dan soms wel honderden meters hoog door de bergen, en in de lagere streken overal bananenplantages. 
Hoe dichter in de buurt van Alanya, hoe meer hotels, pensions en appartementen, en na Alanya is het één grote toeristenfabriek tot Antalya. 
Gisteren weer terug op de camping in Kizilot waar we al eerder waren, mooi plekje ingenomen, maar als we hier vandaan weer willen vertrekken moeten we eerst uit de klei worden getrokken, er was hier de laatste dagen zoveel regen gevallen dat we op dat mooie grasveld meteen tot de assen wegzakten, is overigens wel makkelijk in- en uitstappen, en wees gerust, ze hebben hier een tractor. Vanmorgen hadden we geluk, tijdens de koffie kregen we bezoek van een prachtige Hop, die op krap 10 m. voor de deur naar lekkere hapjes op zoek was, dus dat leverde wel een paar superplaatjes op. 
Verder alles prima in orde, het weer is Hollands, zeer wisselvallig, zo zit je in de zon, de andere dag stormt en regent het, maar koud is het nooit, altijd wel 16-18 gr. 
Ons volgende doel is Pamukkale met die veel geprezen kalkrotsen.
03-03-2011 
Hallo beste mensen, na in Kizilot uit de klei te zijn getrokken, in Antalya toch een adres gevonden voor nieuwe stickers op de bus, ze werden meteen gemaakt en geplaatst, later heb ik het witte er uit gesneden. 
Inmiddels staan we al een dag of vier in Pamukkale, heerlijk weer en mooi uitzicht op die door kalk bedekte rotsen, waar we eerder natuurlijk ook al over wandelden. Dat was trouwens een bijzondere ervaring, na 20 Lira (€10) p.p. kwamen we al na 50 meter bij een bord waarop een schoen met een streep er door, dus op blote voeten of op sokken verder, en de bewaker was onverbiddelijk. Maar het viel erg mee, de kalk was prima om over te lopen, bovendien moesten we door ondiep water wat op veel plekken aangenaam warm was. Dat water komt van heel diep en wordt opgestuwd tot boven in de rotsen, van waaruit het al vele duizenden jaren een inmiddels dikke laag kalk heeft afgezet. Hier zijn ook de restanten van een grote stad, waarvan de bewoners ongetwijfeld gretig gebruik maakten van de warme bronnen van 37 gr. 
Inmiddels de was gedaan, ons hotel een schoonmaakbeurt gegeven, de internetverbindingen hersteld en ook nog lekker in de zon gezeten, vandaag 20 gr. De verwachting voor hier is overigens na het weekeinde overdag rond het vriespunt, en 's nachts tot -7 gr. dus morgen snel weer weg, richting Egeïsche zee, naar Kusadasi. Verder alles oké, hartelijke groeten uit Pamukkale. 
9 mrt. Ga er maar even voor zitten! Na een vlotte reis van Pamukkale naar Kusadasi vonden we direkt de beoogde camping, en zoals zo vaak, ook hier weer de enige klant, dus altijd het mooiste plekje. Kusadasi ligt aan zee ter hoogte van het Griekse eiland Samos, heeft 50.000 inwoners, maar in het zomerseizoen wel 300.000, dan willen we daar niet zijn. Nu was het er gezellig druk en hoorden we in de straten ongeveer alle talen. Deze plaats is o.a. bekend om de vele winkeltjes met lederwaren, en ergens binnengelopen zagen we voor Anja een prachtig wit lederen jasje, wonderschoon en perfekt passend. Toen we na lange verkennende onderhandelingen al op minder dan de helft van de vraagprijs waren, en nog steeds ons budget ver te boven, bleek die hoge prijs omdat het om "sealskin" bleek te gaan, zeehondenhuid dus, waarna we erg snel de winkel uit waren. 
Na een paar heerlijke dagen weer verder op pad noordwaarts, tot we ter hoogte van Izmir op de tolweg toch wel nodig moesten tanken. Normaal is dat geen enkel probleem, overal zijn overdreven veel tankstations, soms wel meerdere naast elkaar, maar langs die tolweg even niet, dus maar even een afslag genomen naar het centrum. Toch nog een aantal kilometers eer we er één zagen, maar wel aan de overkant, gescheiden door dubbele vangrails. Noodgedwongen een paar km. verder gekeerd naar de andere baan, maar helaas, juist op een helling, ter hoogte van een kazerne o.i.d. vielen we stil, voor de ogen van een aantal soldaten met geweer in de aanslag, maar van die kant gelukkig geen reaktie. Natuurlijk hebben we wel een noodvoorraadje van 5 l. diesel bij ons, maar dan moet eerst ons beddegoed er uit, dan de motorkap er af en de start-accu er uit om daarbij te kunnen, dus dat was geen prettige optie, zoiets zou nog wel helpen ergens ver van de bewoonde wereld of zo. Maar wonder boven wonder, na enkele minuten en stevig doorstarten sloeg de motor toch weer aan en haalden we het tankstation, pffff. Dus soms zit het mee en soms zit het tegen.
Zo gebeurde het dat ca. 30 km. voorbij Izmir om een uur of één ongeveer alle lampjes op het dashboard op rood gingen, paniek dus en meteen naar de kant, pal naast een begraafplaats met aan de overkant een ziekenhuis, maar dat zal wel toeval zijn. Wat was er loos, de grote bout waarmee de dinamo vast zit was afgebroken, misschien door mij ooit wel te vast aangedraaid, waardoor de v-riem er was af gegaan en precies was terechtgekomen in de v-riem van de stuurbekrachtiger. Dus 2 kapotte riemen, natuurlijk hadden we die wel bij ons, maar die even langs de weg monteren was een onmogelijke opgave, vooral die laatste waar je alleen maar bij kunt als ons hotel op een hefbrug staat. Dus maar naar S.O.S. Internationaal gebeld, uiteindelijk zijn we bij de N.K.C. goed verzekerd. Zo stonden we rond drie uur op een bergingswagen en werden we weer teruggebracht naar Izmir naar de VW garage waar we gelukkig meteen werden geholpen en net na zes uur weer op eigen kracht weg reden. 
Die nacht sliepen we langs een boulevard ergens in het centrum van Izmir. De volgende morgen verder noordwaarts weer langs die begraafplaats met daar tegenover dat ziekenhuis richting Ayvalik, waar een mooie camping open zou zijn.
Inmiddels was er een flinke storm opgestoken, wat ons belette harder dan 60 km. per uur te rijden. Het was zo erg dat van een vrachtwagen die ons enkele minuten eerder voorbij kwam een 20 ft. container spontaan in de berm geblazen was, kennelijk niet volgens voorschrift aan de wagen vast gemaakt. Die chauffeur stond 100m. verder verbauwereerd lans de kant. 
Niet veel verder gingen we een zijweggetje in voor de koffiepauze en zagen daar bij toeval een grote groep flamingo's, prachtig. 
De camping net voorbij Ayvalik op een schitterend schiereiland was inderdaad open, met gloednieuwe warme douches en WiFi. Momenteel is het verr. koud, nauwelijks 5 gr.maar de verwachting voor het komende weekend is wel weer ca.17 gr. dus wachten we dat hier maar even af. Verder alles puik in orde, dus de hartelijke groeten uit Ayvalik.
19-03-2011 Inmiddels Turkije vaarwel gezegd, en zwervend door Macedonië, Griekenland, een mooi plekje ingenomen aan een stil strand ca. 30 km. onder Thessaloniki. Na Ayvalik verbleven we nog 3 dagen op Gelibolu, de laatste dag op een mooie Piknik Alani aan de Dardanellen, waarna we de Turks-Griekse grens passeerden. Het was er behalve vrachtverkeer heel stil, mede dankzij de soldaten die ons door lieten rijden langs die lange rij vrachtwagens waren we direkt aan de beurt, en passeerden we vlotjes de Turkse douane, al had de eerste beambte wel nog een rekenmachientje nodig om te becijferen of we wellicht niet langer dan 90 dagen in zijn land verbleven, we waren er immers al vanaf 27 decemder vorig jaar! Vervolgens naar de Griekse douane, waar we ook meteen aan de beurt waren, waar we meteen te verstaan kregen dat de hond naar buiten moest, want ze moesten ons hotel ook van binnen inspekteren. Alles werd grondig bekeken, vooral of er niet ergens een dubbele wand was, maar behalve onder de bank werd er in de kastjes niet gekeken, dus na een kwartiertje of zo mochten we Griekenland in. Na een minuut of 5 onderweg vroeg ik of Anja de paspoorten opgeborgen had, maar nee, zij dacht dat ik ze had, dus meteen aan de kant, op de vluchtstrook, overal nog gezocht, maar niet aanwezig. Daar we niet wisten hoe ver het nog wel zou kunnen zijn alvorens weer terug naar de grens te kunnen, nam ik de fiets en over de vluchtstrook als spookrijder, wat hier niet ongebruikelijk is, weer naar de grens. Daar zag de bewuste man mij al aankomen, en nog nooit zag ik zulke vriendelijke douaniers, duizend excuses en direkt bij de politie onze paspoorten teruggekregen, maar goed dat we het nog tijdig merkten. 
In Alexandroupolis bleven we 2 nachten wegens de was, en de aanschaf van een internetstikkie voor Griekenland, want we willen in deze roerige tijden wel op de hoogte blijven van de toestand in de wereld. 
Vandaar over binnenwegen richting Kavala, langs uitgestrekte landerijen waar hoofdzakelijk katoen verbouwd wordt en de boeren druk doende zijn om hun akkers te ploegen. Kwamen bij Lagos weer langs die grote meren met weer heel veel flamingo's, en deze keer niet te ver weg. 
In Kavala kwamen we puur toevallig weer op dat mooie stekkie, net buiten de stad, waar we op kerstavond ook al stonden. 
Voor het eerst sinds weken nu weer wat regen. 
Na Stavros nog even te hebben bezocht, waar in de haven zojuist een sardientjesboot was aangekomen en men de vangst aan het inpakken was, verder gezworven richting Thessaloniki. Onderweg een bezoekje aan een bijzondere formatie rotsen, grillig gevormd door moeder natuur, had wel iets weg van "Stonehenge", maar dit was zeker niet door mensenhanden gemaakt, en de info was alleen in het Grieks, dus voor ons onleesbaar, bekijk de foto's maar, daar ontmoetten we ook nog een leuk hondje, wat zo uit de speelgoedwinkel leek te komen. 
In Thessaloniki vonden we een aardig plekje op de kade bij het prestigieuze kolossale concertgebouw, waar we 's morgens om 3 uur wakker werden wegens een stelletje pubers die, kennelijk na sluitingstijd van de kroegen, lallend en drinkend over de kade dansten met keiharde muziek vanuit hun auto. Dat was op 10 meter van ons hotelletje niet zo geslaagd, maar gelukkig vertrokken ze na een half uur weer na hun lege flessen op het gazon van het concertgebouw te hebben gegooid. Zo komt die Griekse economie dus nooit op orde. 
Vrijdag na de boodschappen weer naar het strand bij dat haventje waar we vorige keer die pelikanen zagen. Heerlijk weertje, dus de mat uitgerold en de stoelen naar buiten en lekker geluierd in de zon, alleen nog even verstoord door een grote kudde schapen rond de bus. 
Rustig aan zwerven we zo weer noordwaarts om via Albanië, een stukje Montenegro en de Kroatische kust weer richting Holland te geraken. Hoewel we van plan waren begin mei weer thuis te zijn, willen we nu met Pasen thuis zijn wegens de geboorte bij Janneke en Edwin, van het 7e kleinkind. 
Verder geen nieuws, alles prima in orde, vandaag blijven we hier in ieder geval nog, en morgen zien we wel weer. Groeten uit Angelohóri aan de Golf van Thessaloniki, t&Anja&Lotje. 25-03-2011 Hallo lieve beste allemaal, wegens het inmiddels matige weer bij de Thessalonisensen, meteen maar noordwaarts gezworven om in de buurt van de Albanese grens te geraken. In Kastoria, in het Griekse noorden, bezochten we in/bij Kastoria een gereconstrueerde prehistorische nederzetting van, en het zal ongetwijfeld waar zijn, 7500 jr. oud, naar aanleiding van in de kleibodem aangetroffen geconserveerde restanten. Met toestemming konden we hier op de parking overnachten en maakten de volgende dag een fraaie rondrit om dat schiereiland van Kastoria langs dat grote meer met talloze watervogels waarvan we meerdere soorten nog nooit gezien hadden, geoorde futen, kroeskoppelikanen, roze pelikanen, honderden dwergaalscholvers, futen en meerdere soorten meeuwen en een grote stern, dus dat was wel smullen. 
Na nog een nacht op die parking vertrokken we met gratis drinkwater in de tank, richting Albanië. Eerst een erbarmelijke binnenweg door de bergen, later een prima brede weg tot de grens. 
Vlotjes de beide douanes gepasseerd, erg vriendelijke mensen, dus voor het eerst van ons leven in Albanië. Na enkele kilometers werden we aangehouden bij een politiecontrôle, waarbij de diender door het inmiddels geopende raam breed greinzend de schakelaar van de verlichting op het dashboard indrukte, het is hier nl. verplicht overdag dimlicht te voeren, wisten wij veel! 
De route was schitterend, veelal over smalle, redelijk drukke wegen, hoge bergen met diepe afgronden erg dichtbij en nergens de mogelijkheid om even te stoppen voor een foto, helaas. Opvallend veel mini-bunkers langs de wegen, nog een erfenis van ex- dictator Enver Hoxha, die de Albanezen tot 1992 in een ijzeren wurggreep hield.
We hadden berichten over een camping gelezen met Hollandse eigenaren in het noorden, dus wij daarheen. Na wat zoeken om door Tirana te geraken, op de goede weg gekomen en over een deels gloednieuwe autobaan, redelijk eenvoudig die camping gevonden. Hartelijk werden we ontvangen door de familie Wesselingh, en wegens de best wel lange rit en het tijdstip, hier tikt de klok weer een uur vroeger, bij hen heerlijk Hollands gegeten. 
Vandaag, donderdag dus, even naar een "autoservis" om de herrie van onze uitlaat te laten onderzoeken. We zagen al talloze VW's van ons type, dus het bleek niet moeilijk om het euvel te verhelpen, 2 nieuwe rubbers tussen de bevestigingen en alles klonk weer als nieuw, en voor een vriendenprijsje. 
Vandaag (donderdag) de was gedaan, heerlijk in de zon geluierd en gedouched, dus alles weer op orde. Wanneer dit bericht verzonden gaat worden weten we nog niet, momenteel is er geen verbinding. 
Vanmorgen, vrijdag dus, zelfs geen stroom, maar dat deert ons overdag niet, en de Hollanders hier hebben daarvoor een noodaggregaat. Later op de dag kwam alles weer in gang, dus nu weer een berichtje naar het thuisfront. Morgen verkassen we naar Montenegro. 
Hartelijke groeten uit het mooie, vriendelijke, gastvrije en van harte aan te bevelen Albanië, Wout&Anja&Lotje. Voor als je er meer over wilt weten: http://www.camping-albania.eu/ 
29-03-2011 Inmiddels verruilden we Albanië alweer voor Montenegro, het was ook niet onze planning lang in Albanië te blijven. 
Staan inmiddels op een prima camping tussen Bar en Budva tussen 4 tot 5 eeuwen oude olijfbomen en de weersvooruitzichten van: http://www.foreca.nl/Montenegro/Budva?tenday klopten precies, j.l. zaterdag en zondag lekker buiten met heerlijke strandwandelingen. Gisteren nog even naar Bar voor de boodschappen en de kapper. Begin middag begon het al te regenen, en dat hield niet meer op, na middernacht gevolgd door onweer met hagel en nog veel meer regen, Lotje had het niet meer, dus die maar tussen ons in laten slapen. Noodgedwongen blijven we dus hier nog maar tot morgen, om dan Budva en de baai van Kotor te gaan bezoeken. Omdat we nu volop tijd hebben en een prima WiFi verbinding, dus nu al weer dit berichtje. Volgende keer weer foto's. Hartelijke groeten van de zwervers, Wout&Anja&Lotje.
05-04-2011 Vanaf het Kroatische schiereiland Pag de laatste belevenissen. Verlieten we de camping in Montenegro en maakten een geweldige rondrit om de baai van Kotor over matige en soms echt slechte wegen, maar dat was zeker de moeite waard, ruige ongerepte natuur met adembenemende uitzichten. Vergat bijna het bezoek aan Budva, en dan vooral aan de oude stad, geheel ommuurd en heel gezellig met allerlei winkeltjes in de smalle straatjes, heel indrukwekkend.
Na Kotor zworven we verder, weer de bergen in, langs het het meest zuidelijke fjord van Europa, fenomenaal, tot op wel 1000m. hoogte hadden we het uitzicht er op. We reden op een mooie, kennelijk erg nieuwe weg, door het mooie ruige bergland met gelukkig genoeg diesel in de tank, want er leek aan deze schitterende weg geen eind te komen. Eindelijk, na uren rijden, kwamen we aan de grens van wat we dachten Kroatië, passeerden die zonder problemen en kwamen wat later in een grote plaats waarvan we de naam niet zagen, en gingen op zoek naar een pin-automaat, want het is wel handig als je onderweg je boodschappen kunt betalen. We vonden die gelukkig niet, en deden wat boodschappen in een moderne supermarkt, en konden daar met de pinpas betalen. Nader onderzoek op de kassabon leerde ons al snel dat we helemaal niet in Kroatië waren, maar in Bosnië-Herzegovina , het kan verkeren. 
Na de goede weg gevraagd te hebben, reden we na een uurtje dan toch Kroatië binnen. Aan de grens geen problemen, maar wel, omdat Lotje zich zo nodig moest laten horen, voor het eerst tijdens deze lange zwerftocht, moesten we het paspoort van Lotje laten zien, maar dat was natuurlijk dik in orde al hadden we niet de indruk dat de dienstdoende douanier wel helemaal begreep waar hij nu eigenlijk op moest letten, maar toch! 
Zwervend langs de Adriatische kust, tolwegen vermijdend, langs al die schitterende baaien aan een mooie blauwe zee, zijn we nu weer op het schiereiland Pag, waar we in oktober j.l. ook al eens waren. Helaas is de WiFi internetverbinding hier momenteel niet in orde, behalve bij de receptie, dus af en toe daar maar naar toe. Verder alles prima in orde en gezien de vooruitzichten, morgen 19gr. en donderdag 23 gr. zullen we hier wel tot het weekeinde blijven. Hartelijke groeten vanaf Pag 
12-04-2011 Hiep hiep hoera, allemaal gefeliciteerd met Sven van Janneke en Edwin. Hij werd afgelopen nacht om 02 uur 05 geboren, 2 weken eerder dan gepland, maar alles prima. Groeten uit Slovenië, (de techniek staat voor niets), Opa en Anja. 
19-04-2011 Hallo familie, vrienden en overige bekenden, hierbij de laatste "effe weg", beter laat dan nooit. Na de heerlijke camping Simuni op Pag te hebben verlaten, zworven we verder noordwaarts, richting Slovenië, en omdat we geen tolwegen wilden, was ons lot veel en soms smalle maar altijd verrassende bergweggetjes met de steilste beklimming van onze reis van 18 % van Slovenië naar de Oostenrijkse Dolomieten, met nog veel sneeuw langs de weg. 
Via Insbrück en het mooie Beieren zworven we met de ontluikende lente mee en zijn nu in Oberwesel am Rhein om vanaf de rijnoever nog even van de zon te genieten.
Morgen hopen we Heusden te bereiken om de kersverse kleinzoon Sven te gaan bewonderen bij Janneke en Edwin. 
We hadden een heerlijke reis, 14.000 km. zonder grote problemen, genoten van de steeds weer nieuwe omgevingen, mensen en gewoonten, hebben alle weersomstandigheden wel gehad, maar het was echt heel indrukwekkend. We hopen dat jullie er een beetje van hebben mee genoten. Hartelijke groeten, Wout&Anja&Lotje. Als je alle foto's wilt bekijken, klik je op: http://picasaweb.google.nl/WOUTENANJAENLOTJE 

De haven van Finike.

In de rots uitgehouwen graven uit de Fenicische tijd bij Demre.

Bekendste paard, zo lok je de toeristen.